Hete Soep: Ambitieuze trek

Een dagje Schier valt natuurlijk heel goed te besluiten met pizza, pannenkoek of spare ribs. Maar als de trek toevallig ambitieuzere vormen aanneemt, is het goed om te weten dat dat ook op dit kleine, gezellige Waddeneiland heel goed kan lukken.

Restaurant Ambrosijn geniet enige faam wegens de ijssalonfunctie, maar daar gaat het ons niet om als we aanschuiven, hongerig van een fikse fietstocht en een behoorlijk oponthoud op een terras. Het vakantieseizoen moet duidelijk nog losbarsten, want op deze maandagavond in juli is het niet druk: er zit welgeteld één ander stel. Maar de aanloop is onvoorspelbaar, zegt de vriendelijke serveerster: ,,Vorige week had ik hier dertig man binnen.”

We gaan zitten aan een gezellig rond tafeltje, een beetje frivool detail in een heldere inrichting met lichte en bruine tonen. De stoelen zitten prima, vooral die van tafelgenote, want die zit op een soort schapevacht. Net wat de moede burger nodig heeft na een dag op zo’n eiland.

Tafelgenote neemt een viergangen-verrassingsmenu, dat met een prijs van 50 euro een stuk voordeliger uitvalt dan mijn even zo vele gangen tellende keuze van de kaart. Maar voor het zo ver is, krijgen we een amuse voorgezet: een koffiekopje met een wel heel zacht smakend maissoepje. Kaassticks uit eigen keuken, biologische aardappelchips met veel zwarte peper en forse olijven compleet met pit, en die smaken altijd beter, doen het goed bij ons aperitief.

Dat zachte, bijna pastelkleurige smaakpalet wordt voortgezet bij onze eerste gang. Voor mij is dat lauwwarme Borger met gerookt ei en artisjok. Het ei had me nieuwsgierig gemaakt. Navraag leert dat het ei in kwestie enige tijd heeft doorgebracht in gerookte melk, wat het mysterie er niet kleiner op maakt.

Ik vind het een elegant gerecht, waarbij de zachte texturen van de aardappel en het ei mooi tegenspel krijgen van de knapperige stukken artisjok en de pistachenootstukjes, die met wat zalfachtige substanties op de rand van het bord gedrapeerd zijn.

Tafelgenote is wat minder te spreken over haar snoekbaars, ondanks de oester en de stukjes paling, al weet die laatste vissoort de boel nog een beetje te redden zegt ze. Verder vindt ze de smaak wat al te tam, ,,een beetje laf zelfs.”

Maar bij haar volgende gang raakt ze alsnog enthousiast. Dat is een stukje zeebaars, versierd met een vanillestokje en een struikje lavendel. Dat stokje heeft zijn smaakgevende werk al gedaan, die lavendel dient voor elke hap vis even op de tong genomen te worden. Dat levert een intense smaaksensatie op, die mooi tegenspel krijgt van de gerijpte houttonen bij haar verdejo (een stevige Spaanse witte, van Castelo de Medina) in het glas. Ze geeft de complimenten aan de dame in de bediening die ze, en dat is dan weer het mooie van zo’n half open keuken, meteen doorgeeft aan de kok.

loading

Die verdejo (zo spreekt de serveerster het ook uit, met een j) zit toevallig ook in mijn wijnarrangement en blijft, om dezelfde reden eigenlijk, ook mooi overeind tegenover mijn griet met saffraanjus en gebrande langoustines. (De kok is kennelijk licht pyromanisch ingesteld, want op de kaart treffen we ook gebrande coquilles aan.) Van die langoustines is niet veel meer overgebleven dan wat zwarte splinters, maar die geven wel een spannend smaakaccent dat mooi afsteekt tegen de verfijning in de saffraanjus.

We worden nog even leuk bezig gehouden met een amuse van mosselen met iets van tomatensalsa en garnalen uit de Noordzee, luttele kilometers verderop. Tafelgenote wordt vervolgens verrast met een combinatie van kalfsvlees en parelhoen, opgebaard op een bedje van groenten in repen en in het aangename gezelschap van een lekker fruitige rode Italiaanse Negroamaro del Salento. Ik tref een Pueblo del Sol Reserva aan in het glas, uit Uruguay, een passende partner bij mijn royale repen fraai gegaarde runderlende.

Bij ons allebei zit er een toefje jus van zomertruffel in schuimvorm op het vlees, wat de smaak in beide gevallen mooi ophaalt. De laurierbladeren op mijn bord hadden hun werk al gedaan, getuige de smakelijke laurierjus onderin.

loading

Wat, geen frieten, geen gebakken aardappels? Nou nee, maar ondanks onze intensieve activiteiten buitenshuis zijn we al aardig gevuld aan het raken. Ook al omdat de gangen redelijk vlot op elkaar volgen, waarbij de vriendelijke serveerster steeds leerzame dingen over de bijgeleverde wijnen (we hadden allebei dus een handig wijnarrangement) weet te melden.

Voor het dessert, want we willen niet zonder, krijgen we even respijt. Maar dan is het voor ons allebei ook aardig feest met de tarte tatin met cranberry en allerhande soorten rood fruit. De dessertwijn met de malle naam Pass The Cookies van Di Lenardo uit Grave in het verre noordwesten van Italië bewijst zijn smakelijke diensten met sappig fruit, dat enthousiast uitsteekt boven de zoete grondtoon. Overtuigd en tonnetjerond verlaten we het pand.

home
net-binnen
menu