‘Het ziekenhuispersoneel loopt op zijn laatste benen’, kopte deze krant vrijdag. Corona ontwricht nu al een jaar de zorg. Ic-verpleegkundige Joep de Jager: ,,Mijn wereld en de normale wereld komen steeds verder uit elkaar te liggen.’’

Het afgelopen jaar deed Joep de Jager geregeld in deze krant verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. Vandaag is hij terug.

Natuurlijk zag hij deze week de foto’s van blije burgers in de binnensteden, zegt de ic-verpleegkundige. Hij snapt heel goed dat mensen blij zijn dat ze weer mogen winkelen en ‘s middags op terrasjes mogen zitten. ,,Maar mijn werk blijft doorgaan. En mijn werk bestaat uit corona.’‘ Nog steeds raken er meer dan zevenduizend mensen per dag besmet.

Laatst zat hij bij de psycholoog in het ziekenhuis. ,,Ik zei: ik heb het wel gehad, maar er is geen oplossing. Ik kan me wel ziekmelden maar als ik dat doe en twee weken thuisblijf, laat ik mijn collega’s in de steek. En als ik dan terugkom, zit ik na een dag alweer in dezelfde situatie.’‘

'Uitzichtloos, zo voelt het'

,,Soms vrees ik dat ik na deze pandemie drie maanden vrij moet nemen om op adem te komen. En af en toe ben ik bang dat ik een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) krijg. Ik voel me enorm verbonden met mijn afdeling, maar we maken hier verschrikkelijke dingen mee.’‘

Na een korte stilte. ,,Het is alsof we gevangen zitten. Alsof we geen kant op kunnen. Uitzichtloos, zo voelt het.’‘

Deze week kreeg hij even lucht toen hij op de ‘schone ic’, de niet-corona-ic, voor een patiënt zorgde. ,,Even hoefde ik mijn pak niet meer aan, even hoefde ik geen zwaar ademend mondkapje op. Even hoefde ik niet het overzicht over drie tot vier coronapatiënten te bewaren.’‘

,,Vroeger was ons werk veel afwisselender. Nu maken we tijdens de dienstoverdracht soms een grapje. ‘Wat heeft de patiënt?’ ‘O ja, covid’. Maand na maand na maand krijg je dezelfde problemen voor je snufferd. Nooit meer denk je: O ja, hoe zat dat ook alweer?’‘

Angst voor PTSS

Over zijn angst voor PTSS: ,,We stoppen veel tijd en energie in de zorg voor onze patiënten maar soms moet je een behandeling beëindigen omdat er geen hoop meer is. En dan kan het gebeuren dat de familie daar nog niet aan toe is. Ook omdat het contact vaak op afstand is.’’

,,Nog steeds mag er maximaal drie keer per week een persoon per patiënt op bezoek komen en daarnaast bellen of skypen we twee keer per dag, maar ik denk dat je een betere band met familieleden kunt opbouwen als ze ook echt op de afdeling mogen komen. Dan voelen ze van heel dichtbij wat er gebeurt. Dat dat niet kan, maakt alles soms verschrikkelijk moeilijk.’‘

Natuurlijk zijn er ook ‘feestmomenten’. ,,We vieren het als iemand het gehaald heeft en teruggaat naar de gewone verpleegafdeling. Maar dat is maar een dag. En ondertussen zien we de patiënten jonger worden. De mensen die hier nu liggen zijn vijftigers, die zijn allemaal van mijn leeftijd. Voor hetzelfde geld lig ik daar.’‘

Moe

,,Soms heb ik het gevoel dat mijn wereld van de gewone wereld afdrijft. Het lijkt alsof de buitenwereld de verhalen uit de ziekenhuizen steeds minder interessant vindt. ‘Dat weten we nu wel’, zie je ze denken. Het applaus voor de zorg dat vorig jaar klonk is allang het heelal uitgedreven.’‘

Over het kabinet: ,,Ik voel me zwaar geschoffeerd door Den Haag. Een motie waarin om een loonsverhoging voor het zorgpersoneel werd gevraagd, is genegeerd. In plaats daarvan kregen we over vorig jaar een bonus van duizend euro en dit jaar was er sprake van een extraatje van vijfhonderd euro. Tot demissionair minister Tamara van Ark zei dat ze dat te duur vond. Nu is er discussie en moeten we het misschien doen met tweehonderd euro. Ik merk dat ik me er alweer boos over maak. En ik hoop zo dat politici van deze crisis leren en straks toch zullen instemmen met een loonsverhoging.’‘

Maar bovenal is hij moe. ,,Eens in de zoveel tijd ontplof ik en daarna is het weer even rustig omdat ik simpelweg niet meer genoeg energie heb om kwaad te worden.’‘ Hij hoopt ,,van ganser harte’‘ dat hij over een tijdje ,,ook een keer een biertje op een terras kan doen’‘. ,,Maar het voelt niet goed. Het terras voelt niet als mijn wereld. Ik heb er nog geen behoefte aan.’‘ Een streepje blauw aan de lucht? ,,Ik zie het nog niet.’‘

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Coronavirus
Instagram
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct