Bert Hollander: ,,Hier spelen geen economische belangen. We willen niks van de koeien, bieden alleen een goede verzorging. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Het koeienparadijs aan de Leemweg (+video)

Bert Hollander: ,,Hier spelen geen economische belangen. We willen niks van de koeien, bieden alleen een goede verzorging. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

In het koeienrusthuis bij Zandhuizen hoeven de dieren niks meer te presteren. Als geen ander weet koeienfluisteraar Bert Hollander wat ze nodig hebben.

Een vreedzaam tafereel in een van de stallen aan de Leemweg: veehouder Bert Hollander (48) harkt het hooi in de brede voergang een beetje los. Zo voorkomt hij dat de ongeveer twintig runderen al te grote porties in hun ligboxen slepen en het een bende wordt. Ook enkele kippen en een geit scharrelen door de ligboxen. Hier mag de ontsnapte koe Hermien, die nu nog ronddwaalt in de bossen van Salland, straks haar laatste dagen slijten.

Het massale gesmak van de koeien heeft iets rustgevends en toch lijken de dieren volgens Hollander een beetje uit hun normale doen. Alsof ze aanvoelen dat er vandaag, deze donderdag, iets bijzonders op de agenda staat. Vaak gaan ze na de maaltijd even liggen, vertelt Hollander, maar deze middag blijven de koeien staan. ,,Ze zijn bijvoorbeeld intelligenter dan veel honden’’, zegt Hollander. ,,Laatst heb ik twee volwassen stieren in twee dagen zindelijk gekregen, in die zin dat ze leerden om hun behoefte niet in de ligbox te doen maar in de achterliggende mestgang. Dat lukt je met een volwassen hond niet in zo’n korte tijd.’’

Hollander kent de dieren – in totaal verblijven hier 45 koeien – en zij kennen hem. ,,Kijk, dit is Bender’’, zegt de veehouder. ,,Die komt uit het tv-programma Utopia . Inmiddels heeft hij hier een pleegmoeder gevonden die hem van melk voorziet.’’ Om twee uur deze middag wordt een nieuwe bewoonster verwacht. Zus, het maatje van Hermien. De twee koeien braken los toen ze begin december samen naar een slachthuis in Eibergen werden gebracht.

Bert en zijn vriendin Myrthe Böhm (25) zijn gek op koeien. Dat blijkt overduidelijk in de woonkamer van de aan de stal vast gebouwde houten woning. Hier geen familiekiekjes, maar foto’s en schilderijen van koeien. Her en der liggen koeienknuffels en ook het serviesgoed, een luciferhouder, de deurbel en de toiletmat zijn voorzien van de beeltenis van hun favoriete viervoeters.

Liefde

De liefde zit diep, ontstond eigenlijk al in Berts jeugd. Zijn vader had op dezelfde plek vanaf begin jaren tachtig een kleinschalige veehouderij met melkkoeien en Bert hielp dagelijks bij de verzorging. Eens in de zoveel tijd werd een koe afgevoerd naar de slachterij, zoals ze dat noemden. Bert en zijn twee zussen aten vervolgens een week lang geen vlees, bang dat ze een ‘oude bekende’ op hun bordjes aan zouden treffen. ,,Onzin natuurlijk, maar we wilden onze eigen koeien niet eten.’’

Op zijn 13de besloot hij definitief vegetariër te worden. Ook de zussen besloten helemaal geen vlees meer te eten en zelfs vader en moeder volgden het voorbeeld. Nog altijd is zijn vader vegetariër, vertelt Bert. ,,Hij wil alleen niet dat we hem zo noemen. Dat is een gevoelskwestie. Wat dat betreft is het een boer van de oude stempel. Maar nu maakt het niet meer uit. Hij is doof en hoort ons toch niet.’’

Na de scheiding van zijn ouders stopte zijn vader met het bedrijf. De stallen waren leeg op twee koeien na. Bert en een vriend besloten deze koeien niet naar de slacht te brengen maar alles te doen om de beesten een goede oude dag te geven. De melkstal werd een koeienrusthuis, onder verantwoordelijkheid van de Stichting De Leemweg.

Langzaam maar zeker groeide de veestapel. Bert ontfermt zich over koeien van alle leeftijden die ontsnapt zijn uit slachthuizen, verwaarloosd zijn of nergens anders terecht kunnen. Blinde Klaartje bijvoorbeeld is inmiddels dik 25 jaar oud en daarmee de oudste koe van Nederland, maar er is ook een kalfje van slechts een jaar oud. ,,Hier spelen geen economische belangen. We willen niks van de koeien, bieden ze alleen een goede verzorging.’’

Bert weet zeker dat zijn vader trots op hem is. ,,Hij is niet zo mededeelzaam, maar vindt het wel mooi wat ik doe. Dat merk ik aan het feit dat hij onze nieuwsbrieven tot in alle eeuwigheden bewaart.’’ Ook Myrthe, zelf veganist, kijkt vol bewondering naar haar vriend. ,,Wat hij doet met de dieren is magisch. Zo liefdevol.’’

Achtervolgen

Zelf is Bert een beetje huiverig voor het woord koeienfluisteraar, maar volgens Myrthe is die benaming beslist op zijn plaats vanwege de bijzondere band die haar vriend met de koeien heeft. ,,Hij snapt ze gewoon, behandelt de koeien alsof ze onze gelijken zijn. Op een bepaalde manier zijn het ook net mensen, met allemaal een eigen persoonlijkheid. Neem nou Kees, een hele lieve koe die bijzonder aan Bert gehecht is. Die is het liefst in de buurt van zijn baas en blijft hem maar achtervolgen met zijn ogen.’’

Steeds meer auto’s verzamelen zich voor de staldeuren. Cameraploegen van RTL 4 en SBS6 en nog enkele andere verslaggevers. Ook Esther Ouwehand, Tweede Kamerlid van de Partij voor de Dieren is gearriveerd. Ze vertelt over de crowdfundingactie die de partij startte om Zus en Hermien vrij te kunnen kopen en een verblijf in het rusthuis – à 160 euro per maand – te bekostigen. De actie leverde een halve ton op. Ook wil ze nog even een misverstand uit de wereld helpen: ,,Zus is geen familie van Hermien. We hebben haar gewoon zo gedoopt, maar eigenlijk zijn het meer vriendinnen, maatjes uit de mesterij.’’

Voor de zekerheid heeft Bert de drukste koeien vastgezet om chaos te voorkomen. ,,Als er straks een koe naar binnen komt en tien willen ineens naar buiten, dan werkt dat ook niet.’’ Hij vraagt de verslaggevers de auto’s zo veel mogelijk naast de stal te plaatsen zodat de veewagen strak voor de staldeuren geparkeerd kan worden.

Halverwege de middag is het eindelijk zo ver. De veewagen arriveert. Zus lijkt alles behalve zin te hebben in haar nieuwe onderkomen en beukt tegen de wanden. Als de laadklep opengaat klinkt luid geloei in de stal. ,,De koeien pikken alles op, voelen de spanning’’, zegt Myrthe. Met een touw trekken Bert en veechauffeur Rick Lamaker de onwillige Zus naar de stal. Het zwaargewicht lijkt opnieuw los te willen breken.

Zweet

,,Kunnen die cameraploegen even weg?’’, roept Bert. ,,Ze fokt zich enorm op.’’ De verslaggevers maken zich uit de voeten. Dan knapt het touw. Even is Zus los, maar Bert en Rick weten haar na een worsteling van een kwartier opnieuw te vangen en binden haar met een nekriem vast aan een ligbox. Beide mannen hebben het zweet op hun voorhoofd. Rick is opgelucht: ,,Ik was toch een beetje zenuwachtig. Zou ik nog thuis komen of toch niet? Ik zou zeker niet de eerste zijn die verongelukte tijdens het lossen.’’

Hermien doolt intussen nog rond in de Overijsselse bossen. Zij wordt in april in het rusthuis verwacht. ,,En die schijnt nog een graadje erger te zijn’’, verzucht Rick.

Stichting De Leemweg is afhankelijk van donaties en sponsors. Daarom is het mogelijk een koe of os geheel of gedeeltelijk te adopteren.

Appgebruikers klikken hier om de video te bekijken.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct