De leden van Grannies2grannies op bezoek in Oeganda gekleed in traditionele Afrikaanse jurken voorafgaand aan een groot feest dat voor hen gehouden werd.

Grannies2grannies: Friese oma's in Oeganda

De leden van Grannies2grannies op bezoek in Oeganda gekleed in traditionele Afrikaanse jurken voorafgaand aan een groot feest dat voor hen gehouden werd.

In Oeganda zijn het de oma’s die de zorg voor de kinderen dragen. Een groep Friese grootmoeders staat hen bij door geld in te zamelen voor betere huizen.

Het klinkt gek, oma’s in Oeganda helpen terwijl er zoveel kinderen zijn met nog een heel leven voor zich die de hulp ook goed kunnen gebruiken. Maar volgens Ria Bakker, initiatiefnemer van Grannies2grannies Friesland, is het juist heel logisch. ,,Door de oma’s te helpen, zorg je er indirect voor dat ook hun kleinkinderen een beter leven krijgen.’’

Door de aids-epidemie in Afrika zijn het de grootmoeders die de zorg voor de kinderen hebben. ,,Die hele tussenlaag van vaders en moeders is verdwenen’’, zegt Bakker. ,,Alle verantwoordelijkheid komt bij de oma’s terecht.’’ En dat raakt haar. ,,Ik ben zelf ook oma. Voor mij is dat iets waar ik plezier aan beleef. Maar voor deze vrouwen is het een grote zorg. Op hen rust de verantwoordelijkheid om de kinderen op te voeden. Om iedere dag weer te overleven.’’

Bakker kwam met Grannies2grannies in aanraking toen haar eigen zoon, die vanwege zijn werk in Oeganda woont, vader werd. Het deed haar besluiten iets te doen voor de vrouwen daar. ,,Dat wij hier geboren zijn, is ongelooflijke mazzel. Vanuit dat gevoel zie ik het als mijn plicht om de wereld een stukje beter te maken.’’

Ze mobiliseerde haar vriendinnen in Tijnje en samen begonnen ze hun eigen Grannies2grannies afdeling die ondertussen is uitgegroeid tot tien leden. ,,We zijn de enige in Nederland. Toen we begonnen was er al een in Amsterdam maar die bestaat niet meer. Internationaal is het wel een grotere beweging. In Canada zijn er wel driehonderd groepen.’’

loading

De groepen zamelen geld in dat wordt gebruikt om huisjes van te bouwen in Jinja, een stad aan de oever van het Victoriameer. ,,Voor 3000 euro kunnen we hun een dak boven hun hoofd bieden’’, vertelt Yvonne Kentie, een van de grannies. ,,En dat is zo belangrijk want daarmee neem je een hele grote zorg bij hen weg. Als het dak lekt, slaap je niet en ze leven continu in angst dat er iets met hun huis gebeurt.’’

Het geld halen ze op door hun organisatie zoveel mogelijk onder de aandacht te brengen. ,,We zijn heel transparant’’, zegt Kentie. ,,Het is allemaal vrijwilligerswerk, er blijft niets aan de strijkstok hangen. We proberen steeds weer nieuwe mensen en instellingen bij ons project te betrekken.’’

Groot zijn de huisjes naar Westerse maatstaven niet. ,,5 bij 6 meter’’, vertelt Bakker. ,,Met twee slaapkamers en een woonkamer. Maar zij zijn onder de indruk van de ruimte. Voor veel mensen blijft zo’n huis voor altijd onbereikbaar. Ook een agent kan met zijn salaris nooit zoiets betalen.’’

loading

De Grannies werken in Oeganda samen met PEFO een lokale organisatie, opgericht door drie broers, die de oma’s met onderwijs en advies helpt om zich te ontwikkelen. ,,Zij zorgen er ook voor dat de oma’s een hechte organisatie vormen’’, aldus Kentie. ,,Ze helpen elkaar bij problemen en de groep bepaalt zelf wie van hen de meeste behoefte heeft aan een huis. Als wij dan weer genoeg geld bij elkaar hebben voor een woning komt die oma in aanmerking.’’

De dames uit Tijnje en omstreken brachten al verschillende bezoeken aan Jinja. Ze bekeken er de projecten en hielpen onder meer bij het opstarten van nieuwe, zoals een medisch kamp. Ook namen ze kleren, brillen en medische spullen mee. ,,Aan alles is tekort’’, vertelt Bakker. ,,In de lokale kliniek hadden ze niet eens een rolletje verband.’’

Het is werk dat hun voldoening geeft. En het werkt twee kanten op, vindt Bakker. ,,Wij geven hun iets maar we krijgen er ook heel veel voor terug. De kracht. De blijheid. Het grote feest dat ze de laatste keer voor ons organiseerden. Er is de afgelopen jaren echt een band ontstaan.’’

In een paar jaar tijd bouwden ze 33 huisjes. Boven verwachting, vinden de grannies. ,,We hadden gehoopt op twee huisjes per jaar’’, stelt Bakker. ,,Dus dit is een geweldig resultaat.’’ Kentie: ,,Het is een druppel op de gloeiende plaat. Dat weten wij ook wel. Maar het is beter om iets te doen dan helemaal niets.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct