'Door de coronacrisis werk ik meer'

Marjon Bergsma met haar moeder Wiep Visser in de bakkerij waar ze allebei werken. FOTO NIELS DE VRIES

In de rubriek ‘20 in 2020’ vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Deze keer: Marjon Bergsma, is op 18 mei 20 geworden.

Toen Marjon vijf jaar oud was zijn haar ouders van elkaar gescheiden. ,,Ik maakte er op dat moment niet heel veel van mee, en nu vind ik het normaal. Ik ben niet anders gewend.’’ Met haar moeder heeft ze een speciale band. ,,Toen ik vijf was ben ik bij haar gaan wonen, we zijn altijd samen.’’ Als enig kind heeft Marjon er wel een aantal stiefbroertjes- en zusjes bijgekregen omdat haar vader en moeder nieuwe relaties zijn aangegaan.

Marjon woont al haar hele leven in Workum. ,,Je hebt hier best veel, het is een prettige en rustige stad om te wonen.’’ Alleen kon ze er niet naar de middelbare school, voor de havo ging ze naar Sneek. ,,Dat was wel spannend, naar een andere stad en met het openbaar vervoer. Gelukkig gingen twee klasgenoten er ook heen.’’

Gymnastiek, de taalvakken en aardrijkskunde vond ze het leukste, maar havo was pittig voor Marjon. ,,In het derde jaar ben ik blijven zitten, toen ik dat gehaald had bleek het vierde een stap te hoog.’’ Na overleg met haar mentor besloot ze te stoppen en met een opleiding aan het mbo te beginnen. ,,Ik moest er zoveel aan doen dat er maar weinig vrije tijd overbleef. Ik had een hele leuke opleiding gevonden, dus de stap was niet zo moeilijk.’’

Toerisme

,,Ik had altijd al iets met reizen en vliegen. Van jongs af aan heb ik gezegd dat ik op Schiphol wil werken, vliegtuigen vind ik echt heel mooi. Maar of ik er mijn werk van wil maken weet ik niet.’’ Ze ging op zoek naar opleidingen in de toerisme-sector. ,,De studie die ik vond leek me zo leuk dat ik me meteen heb aangemeld, zonder eerst naar een open dag te gaan.’’

Het bleek de perfecte match te zijn. Ze heeft de opleiding succesvol afgerond en mag binnenkort haar diploma ophalen. Er staat haar geen traditionele diploma-uitreiking te wachten, want er mag niemand mee. Wel is er een professionele fotograaf en is de ceremonie voor het thuisfront te volgen via een livestream. ,,Het is mijn eerste echte, officiële uitreiking. Dat het op deze manier gaat maakt het speciaal, dat zal me altijd bijblijven.’’

Meteen in het eerste jaar van haar opleiding liep ze zestien weken stage op een camping in Zuid-Frankrijk. ,,Dat was heel erg wennen, je komt jezelf een paar keer tegen. Maar uiteindelijk is het een goede beslissing geweest, je wordt er heel zelfstandig van.’’ Later volgde nog stage bij een reisbureau. Het laatste halfjaar van de opleiding deed ze vanwege corona vanuit huis. ,,Ik had het geluk dat ik al heel veel afgerond had, de examens kon ik gewoon thuis maken.’’

Er staat Marjon nu een tussenjaar te wachten. ,,Dat had ik al in mijn hoofd, ik wilde heel graag op reis. Dat kan nu niet meer, hopelijk kan ik rond maart of april nog even weg. Ik wil naar Indonesië of Thailand, die kant van de wereld trekt me heel erg.’’

Drone-fotografie

Marjon is bijna een jaar de trotse eigenaar van een drone. ,,Ik was altijd al met fotografie bezig. Dat is een gezamenlijke hobby die ik met mijn moeder heb. We kochten samen een fotocamera en hebben een cursus gedaan.’’ Maar fotograferen vanaf de grond was niet voldoende, vond ze. ,,Dat doen heel veel mensen. Met een drone kun je je nog onderscheiden.’’

Ze is nu vooral nog veel aan het oefenen met de vliegende camera. ,,Met windstil weer rijden we door Friesland om foto’s te maken en ik heb hem ook meegenomen naar Griekenland op vakantie. De kleuren zijn daar helderder, het totaalplaatje is gewoon mooi.’’

Naast fotograferen sport Marjon ook graag. Sinds haar zesde doet ze aan tennis, aangestoken door haar opa. ,,Toen ik net geboren was zei mijn opa al dat hij het zou betalen als ik op tennis ging. Dat ik ook tennis vindt hij heel leuk. Vroeger speelden we wel samen, nu niet meer zoveel. Mijn opa komt wel vaak kijken bij wedstrijden en competities.’’

Toen ze een jaar of elf was kreeg ze oog voor voetbal. ,,Na een schoolvoetbaltoernooi ben ik een keer gaan meetrainen op de club, zo ben ik erbij gekomen.’’ Vorig jaar werd haar team opgeheven omdat er niet genoeg speelsters waren om door te gaan. ,,Maar misschien dat er toch weer opgestart kan worden.’’

Bijbaantjes

Veel tijd om te vervelen heeft ze niet, want Marjon heeft maar liefst twee bijbaantjes. Bij de drogisterij en de bakker waar ze werkt heeft ze haar handen vol. ,,Door de coronacrisis werk ik meer, het is alleen maar drukker in de winkels. Eigenlijk heb je er een taak bij: schoonmaken. Het moet, maar ik zou het niet erg vinden als het niet meer nodig is.’’

Door het coronavirus ziet ze haar opa, oma, pake en beppe minder dan voorheen. ,,Met mooi weer zitten we wel buiten op anderhalve meter afstand, maar we spreken nooit binnen af. Als het minder mooi weer is dan zwaaien we even door het raam.’’

Marjon kijkt ernaar uit dat de regels weer wat versoepeld worden. ,,Dat reizen weer gemakkelijker wordt en je je niet meer bezwaard hoeft te voelen om met het ov te reizen. De eerste drie maanden ging ik niet met de bus, nu soms om vriendinnen te zien. Mijn moeder maakt zelf mondkapjes, ik draag er een met een aapje en een luiaard.’’

Een ding is er niet veranderd: de band met haar moeder. Als ze niet samen thuis zitten, op pad zijn om foto’s te maken of vliegtuigen spotten dan staan ze samen in de bakkerij.