Dagboek verpleegkundige Joep: een vrolijk verhaal van de ic

Ic-verpleegkundige Joep de Jager in zijn beschermende werkkleding. FOTO NIELS DE VRIES

Tijdens de tweede lockdown doet ic-verpleegkundige Joep de Jager wekelijks verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. ,,Ik heb zin om blij te zijn.’’

,,Ik wil een vrolijk verhaal te vertellen. Ik heb zin in een artikel met de vlag uit.’’, zegt Joep de Jager. Gisterochtend kreeg hij, net als zijn ic-collega’s, de lang verwachte corona-injectie en over drie weken volgt prik nummer twee. ,,Ik merk dat ik er behoefte aan heb om blij te zijn. Het werk is zwaar, we zitten op het randje, maar we moeten vieren wat we kunnen vieren.’’

De start van het vaccinatie-programma is reden voor vrolijkheid, vindt hij. ,,Maar ik merk ook dat ik trots ben op mijn vak en op de mensen waarmee ik werk. Oudejaarsnacht stonden we op de Covid-ic, veilig in het plastic, met de armen om elkaar heen de overgang naar het nieuwe jaar te vieren. Voor de vorm proostten we met lege glaasjes. Op de afgesloten ic kun je niet drinken hè? Je mag je masker nooit afzetten.’’

,,Om kwart voor 2, na de wissel met mijn collega’s, schoot ik eindelijk onze champagnefles open. Want er gebeurt ook genoeg moois. Niemand van het team is tot nog toe besmet geraakt en het mortaliteit-cijfer op onze corona-ic is opvallend laag. Schrik niet, het sterftepercentage schommelt nog steeds rond de 15 procent, maar in andere ziekenhuizen zijn de cijfers hoger.’’

,,Of we na de vaccinaties anders gaan werken? Nee, de maskers en de schorten blijven. Maar ik heb het gevoel dat we de aanloop nemen naar een nieuw normaal. Naar een samenleving waar ik mijn drie oudste kinderen, die niet meer thuis wonen, straks hopelijk weer kan knuffelen. Als ze nu bij ons komen, geven we elkaar hooguit een elleboog. Misschien is dat over een half jaar voorbij.’’

,,En ondanks alles blijft het werk prachtig. We hebben nu een patiënt aan de beademing die eigenlijk op geen enkele manier rustig is te krijgen. Medicijnen werken niet, maar als je zijn hand vasthoudt wordt hij wel kalm. Ook dat hoort erbij. We ondersteunen mensen met machines en medicatie, maar evengoed met contact. Als ik dus een hand vasthoud en zie dat iemand daar na tien minuten kalm van wordt, word ik daar blij van.’’

,,Toen ik tijdens de eerste corona-golf verslag deed in de krant, kreeg ik trouwens een mail van een oud-patiënt die schreef dat hij me nooit meer zou vergeten. Daar sta je niet bij stil, je doet gewoon je werk en eerlijk gezegd is het bijna onmogelijk om alle patiënten die op je afdeling hebben gelegen te onthouden. Maar je bent er wel. En de mensen van de andere afdelingen die ons nu bijstaan, zien dat ook.’’

,,In mei komen er twee opleidingsplekken vrij, waar verschillende buddy’s op hebben gesolliciteerd. Daar word je toch blij van? Ik wel. En de mevrouw waarover ik laatst vertelde, die bij kennis aan de beademingsmachine lag? Ze is alweer weg. Naar een gewone Covid-afdeling. Weer iets om te vieren.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Coronavirus