Dagboek verpleegkundige Joep: 'Ik moet nu twee keer zoveel kunnen'

Ic-verpleegkundige Joep de Jager in zijn beschermende werkkleding. FOTO NIELS DE VRIES

Tijdens de vorige lockdown deed hij wekelijks verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. Nu houdt ic-verpleegkundige Joep de Jager ons weer op de hoogte.

Het piept en knarst op de intensive care. Acht coronabedden en twee niet-coronabedden telt de ic-afdeling nu, zegt Joep de Jager. Dat zijn er twee meer dan vorige week. Ook zijn de ic-verpleegkundigen nu voor maximaal vier in plaats van twee patiënten verantwoordelijk.

,,Het team is er niet blij mee, maar we gaan ervoor. Officieel is het nog geen code zwart, maar als je het mij persoonlijk vraagt wel. Ik moet twee keer zoveel kunnen als wat er normaal van me verwacht wordt. Eindverantwoordelijk zijn voor vier patiënten is zwaar hoor, zelfs als je ondersteund wordt door collega’s van andere afdelingen.’’

,,Vorige week vertelde ik over de patiënt die voor het eerst een kwartier lang zonder machine ademde. Vaak houden we mensen die aan de beademing liggen in slaap, maar omdat deze meneer weer moest leren ademhalen lieten we hem wakker worden.’’

,,Nadat we de beademingsbuis uit zijn keel hadden gehaald, kreeg hij extra zuurstof en toen dat niet genoeg bleek een NIV-masker en daarna een beademingshelm. Maar omdat hij heel onrustig was, is uiteindelijk toch besloten om hem weer te intuberen en opnieuw aan de machine te leggen.’’

,,Eerlijk gezegd was dat al eerder gebeurd als ik continu op hem had kunnen letten. Zoiets zit me dwars. De patiënt heeft geen schade opgelopen, maar ik ben bang dat er straks misschien wel onherstelbare dingen gebeuren. De dreiging groeit. Ik denk dat dit de max is van wat we kunnen en misschien zitten we er al een beetje overheen.’’

,,Een lichtpuntje? Een patiënt is na tien weken bij ons overgeplaatst naar een gewone afdeling. En een mevrouw ligt wakker aan de beademing. Dat komt maar heel zelden voor, maar zij kan dat. Ze ligt in bed met een buis in haar keel, kijkt televisie, kan op haar telefoon typen en steekt haar duim omhoog of naar beneden. Dat maakt het werk fijner. Je kunt met haar communiceren. Ze krijgt alles mee.’’

,,Verder draaien we op volle kracht. Omdat we nu meer bedden hebben, is het dienstrooster weer omgegooid. Iedereen zet zijn schouders eronder. We zijn echt samen sterk. Toen door de opschaling naar acht coronabedden ongeveer 70 extra ondersteunende buddydiensten ingevuld moesten worden, was dat in een dag geregeld. Ondanks de feestdagen. De saamhorigheid in ons ziekenhuis is heel groot.’’

,,Het voelt inderdaad alsof we oorlog voeren. Daarom was ik deze week trouwens ook woedend op RIVM-baas Jaap van Dissel, die de schuld van het hoge aantal corona-besmettingen in verpleeghuizen in de schoenen van het zorgpersoneel probeerde te schuiven. Dat kan hij niet maken. En ondertussen spant iedereen op de werkvloer zich tot het uiterste in. Soms ben ik bang dat veel mensen in de zorg er na corona de brui aan geven. Of nee, ik ben er niet bang voor. Ik ben er heel erg bang voor.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Coronavirus