Dagboek verpleegkundige Joep: Een kwartier zelf ademen op de ic

Ic-verpleegkundige Joep de Jager in zijn beschermende werkkleding. FOTO NIELS DE VRIES

Tijdens de vorige lockdown deed hij wekelijks in deze krant verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. Nu is ic-verpleegkundige Joep de Jager terug.

De mensen die nu op de ic liggen zijn jonger dan tijdens de eerste golf, zegt Joep de Jager. ,,De eerste keer die er iemand met het geboortejaar 1964 binnenkwam, dacht ik wel even: dat had ik kunnen zijn. Inmiddels ligt er trouwens ook iemand uit 1966. Corona komt inderdaad dichterbij. Dat gevoel krijg ik wel.’’

,,Er zijn nu tienduizend Covid-besmettingen per dag. Tienduizend! Als het zo doorgaat, heb je het over300.000 mensen per maand. En de piek moet nog komen, hè? Die wordt in januari verwacht. Ik probeer me een beetje af te sluiten voor het nieuws, maar in het team gaat het er natuurlijk wel over. Als ik thuis ben, probeer ik alle berichten daarom een beetje te ontwijken. Thuis moet ik energie opdoen en coronanieuws kost me alleen maar energie.’’

,,Op onze Covid-ic liggen nu vijf patiënten. De zesde en laatste plek bewaren we voor noodgevallen uit het eigen ziekenhuis. De geluiden van onze afdeling? Ja, wij horen dag en nacht het mechanische geluid van beademingsmachines. We kijken vooral op als we niets horen.’’

,,Vandaag is een van onze patiënten begonnen met het weer leren ademen zonder machine. Dat gaat niet zomaar, want na een tijd aan de beademingsmachine moeten alle spieren die je normaal gesproken gebruikt bij de ademhaling, weer getraind worden. Ik ben daarom naast die meneer gaan zitten, heb alles uitgelegd en heb hem door zijn eerste kwartier zonder machine heen gepraat.’’

,,Natuurlijk is zo’n stap heel eng, maar het is de kunst om zo weinig mogelijk nadruk op het ademhalen te leggen. Normaal gesproken denk je daar immers ook niet over na. Daarom heb ik hem een iPad met Animal Planet erop gegeven. Je observeert, je zegt: ‘Het gaat hartstikke goed’, je neemt bloed af en na een kwartiertje heb ik de beademingsmachine weer aangezet. Dat kwartiertje was een lichtpuntje. Maar je weet ook, bij Covid doe je een stap vooruit en misschien weer drie achteruit.’’

Wat hij de buitenwereld, voor kerst losbarst, wil meegeven? ,,Ik was deze week in de Poiesz-supermarkt in Dronrijp waar ik een oudere man zag rondlopen met een mondmasker op zijn bovenlip. Ik zei: ‘Ik denk niet dat uw masker op die manier veel zin heeft’ en hij antwoordde: ‘Och, ik ben de maatregelen zo verschrikkelijk zat’. Ik heb niks gezegd. Maar ik dacht: die maatregelen nemen we ook voor jou, ik zou net zo goed kunnen zeggen dat ik alles zat ben, maar ik kan het niet maken om niet naar mijn werk te gaan.’’ Grinnikend: ,,Maar verder hebben we heus ook lol hoor. Vandaag was een van onze buddy’s jarig. Ze vierde haar 25ste verjaardag op de ic omdat ze met kerst graag vrij wilde. We hebben Lang zal ze leven gezongen.’’