COC Friesland, dat dit weekeinde het vijftigjarig jubileum viert, krijgt geen provinciale subsidie meer en moet dus op veel kleinere voet opereren dan voorheen.

Bestuursvoorzitter Sabine Frieszo toont zich strijdbaar. ,,Wat er ook gebeurt, wij blijven!’’ COC Fryslân werd op 14 maart 1971 in Leeuwarden opricht, een kwarteeuw na de oprichting van de landelijke vereniging.

Het Friese initiatief kwam onder anderen van Anton Ponjee, uitbater van de fameuze homobar Monsieur aan de Eewal. De Friese afdeling telde meteen vijftig leden. Vrijwilligers en bestuur richtten ontmoetings- en gespreksgroepen op en begonnen voorlichting te geven op scholen.

Een halve eeuw later is er veel veranderd, maar de homo-emancipatie is nog niet voltooid, zegt Frieszo. Integendeel. Het huidige tijdsgewricht kent veel conservatieve tendenzen. ,,Rechten kunnen je ook weer worden ontnomen.’’

Subsidie

Het wordt de Friese COC-afdeling niet makkelijk gemaakt. Halverwege 2018 besloot de provincie de vereniging niet langer met een jaarlijks bedrag van 50.000 euro te subsidiëren. Dat moest een verantwoordelijkheid van gemeenten worden. Het resultaat: een teruggang van de inkomsten met ruim 60 procent.

Een oproep van BN’ers, onder wie Dolf Jansen en Sipke-Jan Bousema, haalde niets uit. Voor steun moet het Friese COC nu aankloppen bij lokale overheden, bij regenbooggemeenten als Leeuwarden, Heerenveen en Súdwest-Fryslân.

Het kantoor aan het Zaailand werd verlaten en het COC streek neer aan de Emmakade, maar ook dat onderkomen werd te duur. Inmiddels heeft de vereniging haar intrek genomen in een leegstaand kantoorpand aan de Troelstraweg, dat door Carex wordt beheerd.

Frieszo, die zelf al vijf jaar bij het COC betrokken is, houdt de moed erin. Ja, natuurlijk moet de organisatie zichtbaar zijn en is een pand midden in de stad, waar iedereen binnen kan lopen, verreweg het mooiste, maar tegenwoordig speelt ook de digitale zichtbaarheid een grote rol. Daar werkt ze nu aan, samen met de meer dan dertig vrijwilligers, die ook voorlichting geven op scholen en ontmoetingsgroepen begeleiden.

Lhtbi’ers

Wat de emancipatie van lhtbi’ers (dat staat voor lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen, transgender- en intersekse personen) moet er nog veel gebeuren. Frieszo noemt maar eens wat: op middelbare scholen is ‘homo’ nog het meest gebruikte scheldwoord, in het mannenvoetbal is homoseksualiteit nog niet bespreekbaar, om het over de politiek maar niet te hebben.

Wereldwijd worden rechten van lhtbi-ers teruggedraaid en dat speelt ook in eigen land. Uit het partijprogramma van de SGP: ‘De mogelijkheid van het zogeheten ‘homohuwelijk’ wordt zo snel mogelijk weer ongedaan gemaakt.’ En: ‘Op grond van de Bijbel kan geen goedkeuring worden gegeven aan de homoseksuele praktijk’.

Zelf is Frieszo lesbisch, moeder van drie kinderen en ze weet uit ervaring: ,,We moeten onze rechten nog steeds bevechten. Het is nog steeds niet vanzelfsprekend dat we er zijn.’’

Vaak hoort ze: ‘Goh, je ziet er helemaal niet lesbisch uit!’ Verbaasd: ,,Hoe moet ik er dán uitzien?’’

Op basisscholen zou betere voorlichting gegeven kunnen worden en ook in het hoger onderwijs, vindt ze. Met de Friese vrijwilligers trekt Frieszo de komende tijd weer, net als vroeger, heel ouderwets eigenlijk, de provincie in, samen met de organisaties Discriminatie Meldpunt Tûmba en Hannn (Healthy Ageing Network Northern Netherlands).

Inclusief zijn – daar gaat het om. Niet elk onderling verschil problematiseren. ,,We leven vanuit aannames en voordelen, dáár moeten we nog steeds informatie over geven, hoe het zit, wie wij zijn, zonder dat alles direct in een hulpverleningsvaatje wordt gegoten. Ik bedoel: wij hebben het probleem niet… de maatschappij heeft een probleem!’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct