In de eerste skûtsjeloze zomer sinds 75 jaar SKS Skûtsjesilen overleed een icoon van de sport. Ate Dijkstra, sinds de oprichting betrokken bij het Huzumer skûtsje, stierf op 10 augustus.

Hij woonde op het schip de Goede Verwachting. Dat ligt al sinds 1961 in de stad. In 1974 bouwde Ate Dijkstra er een nieuwe woning op. Hij was een handige kerel, kon alles zelf. De vrije uurtjes buiten zijn werk bij machinefabriek Postma & Feenstra aan de Greunsweg vulde hij graag met klusjes op en rond het schip.

Vader Johannes, visserman, nam de kleine Ate al jong mee het water op. Ate zelf zag zo’n toekomst ook wel voor zichzelf en had graag de domeinen overgenomen maar pa stak daar een stokje voor. Hij wilde die armoede niet voor zijn zoon, en dus werd het een baan aan de wal.

Ate Dijkstra was niet echt een knuffelopa, zei kleindochter Irma bij het afscheid. En een knuffelvader was hij ook niet echt, zeggen zijn kinderen. Als je goed keek dan bestond er geen twijfel over zijn liefde en trots. Op zijn eigen manier gaf hij zijn kinderen alles. En ook met zijn kleinkinderen ging hij vissen, varen, voetballen, schaatsen.

Skûtsjesilen

Dijkstra’s leven speelde zich grotendeels af op het water. Skûtsjesilen was zijn leven. In een liefdevol bericht op Facebook memoreert het team van skûtsje Doarp Huzum Dijkstra’s enorme betrokkenheid als bemanningslid en bestuurslid.

Toen hij op zijn 59ste stopte met werken ging hij bij de VUT-ploeg van het Huzumer skûtsje. Zeilen met sponsoren en donateurs. Ate was topverkoper van de SKS skûtsjewimpels. Eerst op Boot Holland en daarna was hij dagelijks onderweg, vooral naar de Prinsentuin voor de verkoop van de skûtsjewimpel en Marrekrite-vlaggetjes. Hij kwam zoals hij was, op klompen en in schipperstrui en LM-petje.

Hij had het even lastig toen Postma & Feenstra na 35 fijne dienstjaren werd overgenomen door FIB, en Dijkstra weer onder een leidinggevende moest werken. Hij wist de grote verandering evenwel te boven te komen, en heeft nog vele jaren met fijne collega’s bij de FIB gewerkt. Tot voor kort ging hij er nog regelmatig klaverjassen.

Alles zelf

Je hoort wel eens dat mensen, als de jaren klimmen, zachter of sentimenteler worden. Ate niet. Hij bleef eigenlijk gewoon hetzelfde. Maar ook in deze jaren gold nog altijd: let niet op zijn woorden maar op zijn daden. Zo ging hij elke vrijdagochtend langs zijn zoons met een tasje lekkernijen, gekocht op de markt. Dronk dan een paar kopjes koffie, en door. Zo zorgde hij dat hij ze regelmatig zag.

Nog zoiets waaraan je kon zien dat zijn kinderen hem lief waren: als zoon Johan ’s zondags terugkwam met het schip wist hij niet hoe snel hij aan de kade moest staan om te helpen met het brugje neerlaten, touwtjes vastbinden en wat er maar moest gebeuren. En minimaal twee keer per maand zat hij met zijn kinderen en een schare kleinkinderen aan boord samen te eten.

Tot op hoge leeftijd deed Ate Dijkstra alles zelf. Hij ging naar de sportschool, kookte zijn eigen eten, fietste overal heen.

Het varen ging wel iets minder vloeiend, merkte de familie een paar jaar geleden. Kleinzoon Riemer voer vanaf dat moment met opa, zodat Ate op zijn eigen schip het skutsjesilen kon blijven volgen. Vanaf het voorjaar werd de gezondheid flink minder, zijn sterke geest ten spijt. Het naderende afscheid wist hij nog te rekken door de vele bezoekjes, kaarten en bloemen. Die belangstelling ontroerde hem.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
In memoriam
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct