Henk Breeuwsma uit Nijland is uit zijn doen door de coronamaatregelen. Het honderdjarig jubileum van fanfarekorps Excelsior, waar hij de trombone speelt: het feest in april gaat niet door. Muziekfestival Aaipop, waar hij als vrijwilliger een onverwoestbare reputatie heeft opgebouwd: ook afgelast.

Niks te doen, niks te beleven in Nijland en waar moet-ie nu heen met zijn verhalen? Henk is een man die graag een praatje maakt en wat om handen heeft. Klussen bij de kinderen, hulpkracht op de boerderij van vrienden, al 39 jaar trombonist bij Excelsior.

De vrijdagen zijn een feestje voor ’m. Dan klimt-ie ’s morgens de cabine in en rijdt fluitend zijn rit voor verhuisbedrijf Hoekstra in Sneek. Dit is meer dan een baantje: Henk is gek op vrachtwagens en naar collega’s altijd gul met grappen en een praatje. Van goed bezig zijn blijf je langer jong, vindt-ie.

Henk Breeuwsma is in 1948 geboren als helft van een tweeling. Gokkie is zijn zus en als kleintjes spelen ze voor eigen baas. Met hun avontuurlijke inslag drijven ze hun ouders soms tot wanhoop. Als peuters helpen ze elkaar de box uit – daar begint het al mee.

School, dat ligt hem niet. Als Henk veertien jaar is, gaat hij aan het werk. Na de militaire dienst wordt hij chauffeur, fabrieksarbeider en opnieuw vrachtrijder. Hij trouwt in 1972 met Aukje en ze vinden elkaar in hun verschillen. Door haar neemt hij de dingen soms wat serieuzer. Door hem kan zij het leven minder ernstig nemen.

Moeite met verstouwen intens verdriet

Het leven dwingt hem een paar keer om intens verdriet te verstouwen, en daar heeft hij moeite mee. Na een ongeluk met zijn vrachtwagen verandert zijn leven. Ook de chronische nierziekte van dochter Anneke en het overlijden van zijn veertien maanden oude dochtertje Janneke laten sporen na. Als er gezinsuitbreiding komt, gaat hij aan de slag bij elektrotechnisch bedrijf Electron.

Niet dat de Breeuwsma’s zwaar door het leven gaan. De veerkracht is groot en met humor kun je een hoop tillen. Zijn motto is: ‘Het is elke dag feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen’. Kijk naar wat je hebt. Als Anneke weer eens uit het ziekenhuis ontslagen wordt, kijkt hij haar aan en zegt: ‘Kop op! Asto dyn bêst dochst, dan doch ik dat ek.’

De laatste dagen van zijn leven is hij niet fit. Op zaterdagmorgen wordt hij benauwd. Zijn vrouw belt de spoedeisende hulp. De ambulance komt, Henk gaat aan tafel zitten en Aukje slaat haar armen om hem heen. Dan legt hij zijn hoofd op tafel en sterft, 71 jaar oud.

Het afscheid is overdonderend. Er is een schriftelijke condoleance. Met duct-tape, zijn onmisbare gereedschap, plakt de familie een anderhalvemeterroute op de grond. Er lopen tweehonderd mensen langs de kist, die naast de vouwwagen en zijn oude trekker in de garage staat. Pakje shag op de kist, kratje bier ernaast. Een puzzelboekje en de Truckstar liggen er ook bij.

Stoet van 25 oranje vrachtwagens

Het eerbetoon van transportbedrijf Hoekstra is ontroerend. Een stoet van minstens van 25 oranje vrachtwagens, glanzend gepoetst en voorzien van zwart rouwlint, trekt langs zijn voordeur in Nijland. Van al de vrachtwagens had hij het type en bouwjaar geweten.

De volgende dag, op weg naar de kerk, staat er een erehaag langs de weg van dorpsgenoten, vrienden en muzikanten van Excelsior voor een laatste groet aan Henk Breeuwsma. Hij had vast iets gezegd als: ,,Ha jim net wat betters te dwaan?’’ Want hij had altijd het laatste woord, maar nu niet meer.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
In memoriam
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct