Als geluid herrie wordt

FOTO PIXABAY

Overlast door festivals is niet op te lossen door de volumeknop omlaag te draaien. ,,Het gaat om meer dan het aantal decibels.’’

Het toestaan van muziekfestivals op grond van alleen een geluidsnorm is achterhaald , zegt geluidswetenschapper Tjeerd Andringa. Sinds een paar jaar doet hij aan de Rijksuniversteit Groningen onderzoek naar de manieren waarop mensen geluid - en hinder hiervan- ervaren. Wat geluidsoverlast is kan per mens verschillen. ,,Er is veel wat we hier nog niet over weten.’’

Meer onderzoek

Andringa onderschrijft de roep van festivalproducent Jan Gaastra om meer onderzoek naar dit probleem. Tijdens Gaastra’s festival City Rock in Leeuwarden kwamen begin september meer dan honderd meldingen van geluidsoverlast binnen, ook van buiten de stad. Maar de muziek bleef keurig onder de geluidsnorm van 87 decibel.

Het meten in decibels stamt uit de jaren zeventig, na een snelle toename van geluidsbronnen: auto’s, vliegtuigen, ook festivals. Nieuwe wetten wisten het geluidsniveau omlaag te brengen, maar waren niet bedoeld als oplossing voor geluidshinder. Andringa: ,,De relatie tussen overlast en decibels is eigenlijk zwak. We moeten nu echt een volgende stap maken.’’

Waren de klagers over City Rock kleinzielige zeurkousen? Zeker niet, zegt hij. ‘Klassieke’ klagers bestaan trouwens niet. ,,De ene persoon is er simpelweg gevoeliger voor dan de ander. Hoogstens valt te zeggen dat jongeren beter in staat zijn in het negeren van luide geluiden dan ouderen.’’ Waar het mis gaat is als het geluid zich niet gedraagt zoals verwacht- bijvoorbeeld omdat het langer voortduurt dan door gemeente of festivalleiding had aangekondigd. Uit onderzoek blijkt dat herrie die mensen niet zelf kunnen beïnvloeden, hen het meeste hindert - en de meeste stress oplevert. Andringa: ,,Je weet niet waarom de muziek buiten niet ophoudt en je hebt er ook geen controle over: zo gaan mensen zich echt machteloos voelen.’’

Klager voelt zich niet gehoord

Omwonenden die bij geluidsoverlast uiteindelijk getergd naar de telefoon grijpen zijn eigenlijk al te laat, zegt Tjeerd Andringa.

,,Je hebt gewacht tot het echt niet meer ging en nu ben je emotioneel.’’ Wat resteert is boosheid, niet in de laatste plaats omdat zo’n telefoontje naar de autoriteiten zelden direct een einde maakt aan de overlast.

Niet goed gecommuniceerd

Als een gemeente veel klachten krijgt over geluid – en de gemeente is zelf verantwoordelijk voor dat geluid – zegt dat volgens Andringa iets over de relatie met de burger. Er is niet goed gecommuniceerd, of er bestaat al een grote afstand tussen overheid en bewoners. ,,Vergelijk het met je buren. Als een goede buurman van tevoren aangeeft dat zijn feestje mogelijk luidruchtig wordt, accepteer je dat eerder dan onaangekondigde herrie van een buur die je niet kent.’’

In het groot gebeurt het bij luchthavens. ,,In Engeland klaagden omwonenden van het ene vliegveld veel meer dan mensen die bij een ander vliegveld woonden, terwijl het aantal decibels hetzelfde was. Maar het laatste vliegveld had een beter contact met de bewoners over de geluidshinder.’’

Drie keer zoveel klachten

Onderzoeksbureau LocalFocus vroeg in 2015 alle Nederlandse meldingen over geluidshinder op bij de politie en splitste die uit naar gemeenten. Inwoners van Leeuwarden en Groningen bleken drie keer zoveel te klagen als landelijk. Opvallend is dat inwoners in grote steden als Amsterdam veel minder klagen. De politie Noord-Nederland kan het grote verschil niet verklaren.

Andringa, afkomstig uit Leeuwarden, gelooft niet dat Friezen minder tolerant zijn voor lawaai. Mogelijk speelt hier iets anders. De politie registreert in principe geen overlast van festivals (klagen daarover moet bij de gemeente) maar vooral straatrumoer en burengerucht. ,,Wellicht is een Amsterdammer sneller geneigd te denken: ‘ze doen niets, dus bellen heeft toch geen zin’. Blijkbaar is het verwachtingspatroon in Leeuwarden postiever’’

Lees ook: Festivalgeluid laat zich niet sturen

home
net-binnen
menu