Zomercolumn: Laatste kans

Tijdens de zeven weken dat de zomerbijlage uitkomt krijgen lezers ruimte voor een zelfgeschreven column, met dit jaar als thema ‘Vakantieliefde’.

Het was in de zomer van 1978, toen mijn vriendin Karin en ik meegingen met een groepsreis door Indonesië. ,,Dit is je laatste kans!’’ mijn vriendin gaf me een dikke por in mijn zij. De reisleider stelde ons voor aan de plaatselijke gids. ,,My name is Suwandi’’, zei hij met een vriendelijke stem. Hij keek me opmerkzaam aan met zijn grote bruine ogen.

We stapten in een busje wat ons zou leiden naar de Borobudur tempel op Java. Suwandi begon heel boeiend te vertellen over de Boeddhistische tempel, die al in de 8-9e eeuw werd gebouwd. Met een bepaalde trots vertelde hij dat deze bijzondere tempel tot één van de zeven wereldwonderen wordt beschouwd.

We stapten uit om dit wonder te aanschouwen. Bij de ingang werd ons gezelschap kritisch bekeken, een bewaker wees naar mijn blote benen. Karin begon al te grinniken… Mijn korte broek viel niet in goede aarde, maar Suwandi wist dit op een diplomatieke manier op te lossen. Hij reikte me een sarong aan, en zei: ,,Die staat je vast heel mooi.’’

Karin kreeg bijna de slappe lach en fluisterde: ,,Hij is wel heel charmant hoor, je hebt nog drie dagen om hem te veroveren.’’

Bij de rijsttafel ‘s avonds in het hotel kwam Suwandi bij ons aan tafel zitten. Hij vertelde ons dat hij ook nog een baan bij het vliegveld had als verkeersleider. Hij was erg geïnteresseerd in ons leven in Friesland. Na de maaltijd gingen we het gamelan orkest beluisteren.

Suwandi vond het jammer dat dit voor een westerling nou niet bepaald dansmuziek is. We vertelden hem dat we vooral fan van Abba waren. Even later vroeg hij voor ons Dancing Queen aan, een plaat van Abba. Mijn vriendin en ik leefden helemaal op en dansten de sterren van de hemel.

Aan het eind van de avond zoende Suwandi me en noemde mij zijn ‘dancing queen’. Hij zou ons de komende dagen niet meer zien vertelde hij ons. De twee laatste dagen van ons verblijf op Java voelde ik me wat gedesillusioneerd. Zo nu en dan keek ik naar Suwandi’s adreskaartje. Ik wilde eigenlijk bellen, maar durfde niet.

Mijn vriendin moest om me lachen, ze had nooit verwacht dat zo`n koude kikker als ik nog verliefd zou kunnen worden. ,,Als oude vrijster heb je toch je kans wel gepakt’’, zei ze plagend.

Toen was het zover: we stonden op het vliegveld om in te checken voor de terugvlucht naar Amsterdam. Daar kwam Suwandi aangelopen in een uniform van Garuda! Deze verrassing had hij helemaal in scène gezet. Hij kwam persoonlijk afscheid nemen en beloofde te zullen schrijven, zodat we elkaar beter zouden leren kennen.

Dat hebben we enkele jaren gedaan, het was elke keer weer spannend als er een brief van Suwandi in de bus viel. Toch is het nooit wat tussen ons geworden. Ondanks die laatste kans!

Sietske de Jong-Kooistra, Ee

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement