Zomercolumn: Dikke Hermann

Tijdens de zeven weken dat de zomerbijlage uitkomt krijgen lezers ruimte voor een zelfgeschreven column, met dit jaar als thema ‘Vakantieliefde’.

Ik ben Klaas, 70 jaar, draag een ICD en ben ook al bijna vijf jaar weduwnaar. Ik ben nog behoorlijk fit en heb veel energie. Zo heb ik onlangs een caravan, een oldtimer, helemaal opgeknapt en daar ga ik dan ook mee op vakantie. Ik neem altijd m’n zwembroek, de wandel- en hardloopschoenen en natuurlijk de ATB-fiets mee.

Deze zomer stond ik op een mooie camping aan de Neckar bij Heidelberg, Duitsland. Op een zonnige middag ging ik op mijn ATB-fiets op pad om een mooie tour door het prachtige heuvellandschap te maken. Na een paar uur fietsen had ik wel behoefte aan een rustpauze om even wat te drinken.

Daar zag ik een bankje, er zat al iemand op, een leuke vrouw zo te zien, ik schatte haar een jaar of zestig. Haar ATB-fiets stond tegen de achterkant van het bankje met haar fietshelm aan het stuur. In mijn beste Deutsch vroeg ik haar of ik bij haar op het bankje mochtzitten, en dat mocht. We kwamen aan de praat en het werd een leuk gesprek.

Ze heette Gertrude, het klikte tussen ons en na een poosje kwam het zover dat ze me uitnodigde voor een kopje thee bij haar thuis in het dorp ongeveer 5 kilometer verderop. Ik sloeg haar uitnodiging niet af want Gertrude was een leuke meid, ze had gevoel voor humor.

Samen fietsten we naar het dorp, een prachtig dorp, links en rechts schitterende villa’s. Daar woon ik zei ze, wijzend naar een tegen de heuvel gelegen joekel van een villa. Oei, dacht ik, dat ziet er goed uit. We fietsten de heuvel op en ik zette mijn fiets tegen de heg.

Ze ging me voor en we stapten een prachtige met marmer beklede hal binnen. Ze draaide zich om, keek mij aan en zei : ,,Ich ebe nicht alleine hier, ich lebe hier mit Hermann”. Potverdorie dacht ik, dat moet mij natuurlijk weer overkomen. Straks komt die vent de hoek om en mept mij naar buiten, hier ben ik mooi klaar mee.

,,Ja”, vervolgde ze, ,,Hermann ist meine Katze und ich bin stolz auf ihnen.” Ik slaakte een zucht van verlichting. We gingen de design-ingerichte kamer binnen. En ja, daar lag dikke Hermann op een eigen fauteuil, hij blies z’n tanden bloot naar mij, krrrrrrrg.

Gertrude vroeg of ik een appelgebakje bij de thee wilde, und mit Sahne zelfs. Nou daar had ik natuurlijk niets op tegen en ik ging op de grote witte leren bank zitten. Hermann blies nog eens, krrrrrrrg. Even later serveerde Gertrude de thee en het appelgebakje met slagroom.

Nog maar net had ik het schoteltje met appelgebak in mijn handen of daar zag ik in een flits dat Hermann een geweldige sprong nam richting mij en mijn appelgebak. In een reflex sprong ik op en kon hem nog net een lel verkopen. Alles kletterde over de marmeren vloer, slagroom op de bank, het was een ravage.

Gertrude schreeuwde woedend: ,,Rausss Klaus, Tierschinder.”

Klaas Nienhuis

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement