Zomercolum: Hondenmeisje

Tijdens de zeven weken dat de zomerbijlage uitkomt krijgen lezers ruimte voor een zelfgeschreven column, met dit jaar als thema ‘Vakantieliefde’.

Er hing een broeierige warmte in de tent. Hij voelde de zweetdruppels langs zijn voorhoofd glijden. Onafgebroken echter bleef hij naar haar kijken. Hij wilde zijn ogen niet afwenden, geen arm langs de traag glijdende druppels halen.

Hij was als betoverd, door haar.

Het hondenmeisje.

Vanaf het moment dat ze de camping op was gereden, gezeten achter in de bontgekleurde camper, was niets belangrijker dan haar groenblauwe ogen, glimmende oorringen en mooie glimlach.

Hij was haar gevolgd. Had gezien waar ze neerstreek. Terwijl anderen de zware haringen in de rotsige grond werkten speelde zij met de honden. Haar woorden zongen door de lome zomerlucht. Onverstaanbare opdrachten werden aan de honden toevertrouwd.

Hij weet niet hoe lang hij daar gestaan had, kijkend vanachter de boom. Ze had hem gezien. Lachte met witte tanden. Geschrokken, zich betrapt gevoeld, was hij weggeslopen. Die avond voelde hij dat hij haar weer moest zien. En nu was het zo ver. Hij was hier, in de tent, met haar.

Zij deed haar act. Hij keek ademloos toe. Het geroezemoes om hem heen deerde hem niet. Glimmende pailletten op haar fluwelen pakje, blote voeten. Ze had een hoepel in haar handen. De honden sprongen er een voor een doorheen. Steeds hield ze de hoepel een beetje hoger, haar glimlach afwisselend naar de honden en het publiek gericht.

Haar stem zong wederom onverstaanbare woorden naar de honden. O, hoe hunkerde hij er naar dat ze zachte, onverstaanbare woorden in zijn oor zou fluisteren - de Franse taal sprak hij niet.

De dagen erna zorgde hij er voor dat hij in haar buurt was. De betovering duurde voort. Verschrikt zag hij op de derde dag dat de zware haringen weer uit de rotsige grond werden getrokken. De circustent lag plat op de grond. Wat kon hij doen? Hij sprak de taal niet, kon haar niet vertellen hoe hij smachtte naar haar stem, haar geur, haar lach.

Vertwijfeld rende hij terug naar zijn tent. Zijn oog viel op de half afgeruimde tafel. Daar realiseerde hij zich dat zijn moeder hem, zonder het te weten, een paar woorden Frans had geleerd. Elke ochtend had ze het tegen hem gezegd, daar aan de ontbijttafel. En nu ging hij het tegen het hondenmeisje zeggen.

Hij griste iets van de tafel en rende weer terug naar de platte, gekleurde cirkel op het grasveld. Het hondenmeisje stond er naast. Hij ademde diep in en liep op haar af. ‘Voulez-vous un croissant?’, vroeg hij schor terwijl hij haar zijn croissant aanreikte. Met haar mooiste glimlach nam ze het lekkers aan en boog ze langzaam naar hem toe. Een lichte kus op zijn wang, de gouden oorring gleed langs zijn blonde haar.

‘Merci’, fluisterde ze zachtjes in zijn oor. Met een gloeiende wang en een tintelend hoofd glimlachte hij nog één keer naar haar voordat hij zich omdraaide en weghuppelde.

Weg van het hondenmeisje.

Weg van de allereerste vakantieliefde voor deze zesjarige jongen.

Marike Hendriks, Groningen

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement