Restaurant De Stadsherberg in Franeker.

Restaurantrecensie | Iets te veel poespas bij Stadsherberg Franeker

Restaurant De Stadsherberg in Franeker.

De Stadsherberg Franeker ligt op een daalders plekje aan de Elfstedenroute. Vanaf het terras kunnen gasten in (elektrische) sloepjes het water op, eventueel voorzien van een goed gevulde picknickmand. Op deze avond lokt het water niet, dat valt juist uit de hemel. Dus getweeën zoeken we snel de warmte op.

We hebben een tafel in de serre, op gepaste afstand van de andere gasten. Terwijl we nippen van een glas huiswijn (een combinatie van chardonnay en sauvignon blanc) en een glas verdejo bekijken we de entourage. Een grote zwartwit foto van deze plek tientallen jaren geleden domineert de wand in de zaal naast ons. Op tafel staan verse rozen en heel fijn is het stevige tafellinnen, met dito servet.

De vriendelijke serveerster brengt ons de menukaarten en een broodplankje van het huis. Voor elk twee stukjes stevig brood, bruin en wit, met daarnaast tapenade, gemengde olijven en kruidenboter. Die boter heeft een verrassend smaakje, met een hint van kerrie. Vanwege de sfeerverlichting is de gele kleur die daarmee gepaard gaat, niet zo goed te zien.

Stevig op smaak

Dat geldt ook bij de gele currysoep, die eerder groen lijkt. Pas als mijn tafelgenoot even de zaklamp van haar mobiel inschakelt is te zien dat haar soep inderdaad geel is. Het gaat om een stevige soep, volgens het menu vervaardigd met rode linzen, taugé, kokosmelk en koriander. ,,Ik proef niet veel kokos’’, zegt ze, ,,maar dit is wel lekker pittig.’’

Mijn visbouillon met black-tigergarnalen, noodles en een gepocheerd ei is eveneens stevig op smaak. Het ei is nog net een beetje zacht van binnen, de garnalen mooi roze gekleurd in de hete bouillon. Een smakelijk begin van onze maaltijd, zij het niet heel verrassend. Terwijl we daar juist op hoopten en daarom de andere voorgerechten zoals carpaccio, vitello tonnato en salade met geitenkaas links hadden laten liggen.

Gelijkmatig gegaard

De kok krijgt een nieuwe kans met de tweede gang, waarvoor we lamsbout van de grill en rol van snoekbaarsfilet hebben besteld. Mijn disgenoot drinkt bij haar vis de aanbevolen grüne veltliner, een frisse, witte wijn met een aangename lichte sprankeling. Bij mijn lam laat ik mij een glas rondborstige rioja goed smaken.

Tegenover mij valt de vis in de smaak, al zijn er een paar verbeterpuntjes. Want in de visfilet vindt mijn tafelgenote toch een paar graatjes. En hoewel de vis goed is gebakken, kan ze de smaak van de huisgerookte zalm maar moeilijk herkennen wegens een te dominante kruiden crème fraîche. Het geheel vindt ze ,,iets te vettig’’, een kwestie van smaak uiteraard. Al heeft ze drie (!) partjes citroen om de balans te herstellen.

loading

Mijn lamvlees ligt tussen groene asperges en gepofte cherrytomaatjes aan de tak. De tomaatjes hadden iets langer verhit mogen worden, ze zijn niet allemaal even warm en laten nog wat lastig los. De asperges hebben jammer genoeg wat houtige uiteinden, iets wat ik niet gewend ben van de groene variant. Ik laat de voetjes op de rand van mijn bord liggen.

Het vlees is overigens in een keurige plak van de bout gesneden en zo keurig gelijkmatig gegaard. Als garnering heeft de kok helemaal bovenop een paar takjes tijm gedrapeerd. Die leg ik meteen opzij, want takjes tijm zijn vaak wat zanderig. Jammer ook dat hij het kruid niet in de beloofde tijm-sinaasappeljus heeft meegekookt. Dat was de smaak en geur van het gerecht ten goede gekomen.

Samen delen we bovendien een schaaltje gebakken aardappeltjes, sperzieboontjes met tomatenpestosaus en rabarber-aardbei-compote. De zoetfrisse compote past niet zo goed bij vis, maar bevalt ons wel. Onder in het kommetje van de boontjes staat iets te veel water, en de aardappeltjes zijn gekruid met onder meer - naar onze smaak - iets te veel peper. Al met al vinden we onze gerechten degelijk, maar een beetje uit de tijd. ,,Niemand legt nog een tak tomaatjes op vlees tegenwoordig’’, aldus de overkant.

Iets minder poespas graag

We ronden af met Stadsherberg koffie vergezeld van Friese tiramisu en luxe bonbon voor mijn gezelschap, en limoncello cheesecake met bastognebodem en kokosijs voor ondergetekende. Tiramisu is een klassiek Italiaans dessert van mascarpone, cacao, koffie en ei op biscuit (vaak lange vingers) verzadigd met koffie en alcoholische drank zoals marsalawijn of amaretto. De naam betekent letterlijk ‘trek me omhoog’, en wordt vaak als opbeurend gerecht aan de zieken geserveerd, zo doceert internet.

Onze Friese tiramisu is echter cake-achtig met slagroom in plaats van mascarpone. Mijn disgenote herkent er geen drank in, noch cacao. ,,Ik vind het een beetje zwaar, de slagroom is wat te lang geklopt.’’

Dat laatste geldt ook voor de sierstrepen van slagroom op mijn bord. Hierin ligt wat fris rood fruit en staat een glaasje limoncello, dat ik daardoor wat voorzichtig moet oppakken. De cheese cake heeft een bodem van bastognekoeken, die wat kruimelig is. In de ‘cheese’ helaas geen smaakspoor van citroen of limoncello, waardoor dit toetje het verlangde ‘zuurtje’ mist. Het kokosijs kan dat gemis aan frisheid niet helemaal goed maken.

Het menu maakt z’n beloften niet helemaal waar. Met iets meer focus en wat minder poespas kan de Stadsherberg hogere ogen gooien, concluderen wij. Dan zit je op deze locatie gebakken.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct