Partners krijgen sinds juli in totaal 6 weken vrij om hun vrouw te helpen met de zorg voor de baby. Een goede zaak vond Matthijs, tot hij flesjes moest geven en de baby op zijn arm kreeg. „Wil ik dit wel?”

Olaf is twee dagen oud. Hij ligt in mijn armen en hapt naar de speen van zijn flesje. Zodra hij beet heeft ontspant hij. Tevreden ligt hij op mijn schoot.

Ik probeer oogcontact te maken. Tevergeefs, een baby ziet weinig. Ik probeer hem te kietelen. Geen reactie. Ik bestudeer zijn wangen, zijn ogen, maar mijn gedachten dwalen af. Als mijn vrouw de kamer uit is pak ik mijn telefoon. Heb ik mail? Niets.

Hoog tijd voor zes weken verlof

3 november is Olaf geboren. Onze tweede zoon. Omdat hij na 1 juli 2020 kwam, had ik recht op 6 weken verlof. Hoog tijd vond ik en met mij veel van mijn vrienden. ‘Wij willen ook voor ons kind zorgen.’

Ook Tanja van der Lippe is voor. Van der Lippe is professor in de sociologie aan de Universiteit Utrecht. Zij onderzoekt de taakverdeling tussen mannen en vrouwen in het huishouden.

Van der Lippe bestudeert een wetsvoorstel waarin staat dat partners vanaf de zomer van 2022 nog eens negen weken extra verlof kunnen krijgen. Ze leveren tijdens die weken dan wel 50 procent van hun loon in.

De nieuwe wet moet ervoor zorgen dat vrouwen meer gaan werken. En dat is nodig, leer ik na een kwartiertje bellen. Wij Nederlanders zijn namelijk hopeloos ouderwets in vergelijking tot andere westerse landen. Mannen werken en verdienen meer en vrouwen zorgen vaker voor de kinderen.

Nog een uitbreiding van het verlof schudt die traditionele rolpatronen op, hoopt Van der Lippe. „We proberen mannen zo vroeg mogelijk bij de zorg voor hun kind te betrekken. Op die manier hoopt de Nederlandse overheid vrouwen te stimuleren meer aan het werk te gaan.”

Een prachtig idee! En ik merk ook dat wij thuis al op de goede weg zijn. We werken evenveel en aan iedereen die het wil horen vertel ik trots dat mijn vrouw meer verdient dan ik.

Maar waarom word ik dan zo zenuwachtig als ik Olaf de fles geef of in slaap moet wiegen? Bij elk flesje wordt het helderder. Ik wil dit helemaal niet. Ik heb de concentratie van een fruitvliegje. Olaf heeft daar geen boodschap aan en ligt gerust drie kwartier te drinken.

Jaloers kijk ik naar mijn omgeving. Ik krijg een foto binnen van een vriend, ook net vader geworden. Hij ligt op de bank met zijn pasgeboren baby op zijn buik. ‘Lekker chillen’, schrijft hij erbij. En ‘hoe is het daar?’ Ik lach vrolijk en stuur een foto van Olaf en mij terug.

In werkelijkheid verzin ik smoesjes om onder de flesjes uit te komen. Even boodschappen doen, in de tuin werken, de bladeren uit de dakgoot halen. Het huis is netter dan ooit.

Met een oliebol koop ik 10 minuten

Na een paar dagen neem ik onze 3-jarige zoon Lasse mee op pad. De lucht is strakblauw en we fietsen op ons gemak naar de Blokker. We kopen billendoekjes en een doos voor zijn Duplo. Als ik afgerekend heb wil ik nog niet naar huis. We kopen een haring en delen hem op een bankje in de zon.

Terwijl ik Lasse een stukje haring voer denk ik aan thuis. Daar ligt Olaf. Het is tijd voor zijn fles. Tegelijkertijd vallen mijn ogen op de Hollandse gebakkraam. Met een oliebol koop ik 10 minuten. We stappen op de fiets en gaan naar huis.

Hoe kan dit? Ik ben in de wolken met ons tweede kind en besef heel goed hoeveel geluk we hebben. Ik noem mezelf geëmancipeerd, maar als puntje bij het paaltje komt knijp ik er tussenuit.

loading

Twee soorten partners

Ellen Korsaan (45), kraamverzorgster bij KraamZus en moeder van vijf kinderen, onderscheidt twee soorten partners. De ‘zorgende partner’ en de ‘partner op afstand’. We zijn er snel uit dat ik bij categorie 2 hoor. En dat is niet gek vertelt Korsaan. „Ik gok dat 60 procent van de partners in die categorie valt.”

“Die mannen willen productief zijn”, zegt ze. „Zij doen de boodschappen, maken een kopje thee als hun vrouw de baby voedt, zorgen voor de geboortekaartjes en wandelen met de baby.”

Ik knik hevig.

„Een flesje geven ervaren ze niet als productief terwijl dat er bij veel vrouwen meer ingebakken zit. Mannen willen de baby wel helpen een boertje te laten, maar dan moet hij wel boeren zodra hij wordt opgepakt.”

Iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten

Mijn gedachten dwalen af naar dag drie na de geboorte. De kraamverzorgster en mijn vrouw vertroetelen Olaf. Ik word stiller en stiller. Ik sta op en begin de pruimenboom te snoeien.

Als ik dit aan Ellen voorleg moet ze lachen. „Iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten als het om zorg gaat. Als je vrouw aan het voeden is en ziet dat de tuin er goed uitziet is dat ook mooi. Zolang je maar samen afspraken maakt over de zorg.”

Dat doen we.

We maken een nieuwe taakverdeling

Na een week sjok ik naar de keuken om een fles te maken. Ik keer terug en ga zitten. „Ik wil dit niet”, zeg ik tegen mijn vrouw.

Ik vertel dat ik zielsgelukkig met onze kinderen, maar ook dat het me zwaar valt om voor Olaf te zorgen. Als hij niet wil slapen leg ik hem in de kinderwagen en loop ik fluitend kilometers door de stad. Hem op de arm nemen en in slaap wiegen lukt me gewoonweg niet. Na een paar minuten ben ik zo gespannen dat hij alleen maar wakkerder wordt.

We maken een nieuwe taakverdeling. Iets minder modern. En dat is prima. Ik kook, doe de boodschappen en vermaak onze oudste zoon. Mijn vrouw houdt zich meer met Olaf bezig.

Ik heb het erover met Ellen. Zij vertelt hoe vaders meestal afkoelen zodra een kindje kan kruipen. Ondertussen denk ik terug aan onze eerste zoon. Hoe blij ik was toen ik echt eten voor hem kon maken en hoe trots ik was toen hij na 11 maanden rechtop stond in zijn bed.

Ellen lacht en zegt: „Jouw tijd komt wel.”

Ze krijgt gelijk. Olaf is drie maanden oud. Hij lacht als ik hem uit bed haal, zijn luier verschoon of gekke bekken trek. Een paar weken vrij zou lekker zijn.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
Opvoeding
Instagram
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct