.

Kanovaren in eigen regio: Glijden door weer en wind bij Winsum

. FOTO GIJS HARDEMAN

„Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding.” Maar om nou drie dagen met twee kleine kinderen in een open kano te gaan zitten, terwijl er van ‘s ochtends tot avonds een stromende hemeldouche aanstaat, gaat zelfs ons te ver. Thuis in het Noorden grijpt naar plan B.

We pakken op de eerste dag van onze kanotocht de auto, die kano kunnen we later wel ophalen hopen we. Er is hier genoeg te doen op een paar vierkante kilometer. Mijn wortels liggen in deze streek; ik kijk enorm uit naar onze trip down memory lane , die ons over weg en water voert langs een herboren wierde, een getransformeerde koeienschuur, een gemoderniseerde mosterdproducent, een trendy kaarsenmaker en een ouderwetse klompenmaker. En dat allemaal op ‘t Hogeland.

De eerste avond slapen we in een gezellig en stijlvol ingerichte tipitent op de camping van Marenland in Winsum. De zon schijnt en we eten op het terras, terwijl de kinderen op het springkussen spelen. Met het lokale Winsumer bier De Zotte Kalf in de hand, kijkend naar de zonsondergang, kunnen we niet geloven dat het weer de volgende dag zo slecht wordt.

Een boerderij voor iedereen in Maarhuizen

Bij het wakker worden blijkt de weersverwachting toch een keiharde werkelijkheid, het is natter dan nat. We transporteren de kinderen onder een paraplu in de kruiwagen richting auto en rijden naar de Enne Jans Heerd in het even verderop gelegen Maarhuizen. De buitenpicknick die we hier zouden hebben, past eigenaresse Mayke moeiteloos aan naar een kopje thee in de historische boerderij. De kinderen spelen op kleine trekkers in de grote schuur.

Met bewondering en een beetje jaloezie luisteren wij naar het verhaal van Mayke van Rhijs over het project dat zij en haar man Gijs in samenwerking met Staatsbosbeheer zijn begonnen. De oude boerderij zal worden hersteld om zo het Groningse culturele erfgoed te behouden. Als alles volgens plan verloopt zijn hier over een aantal jaren een theeschenkerij, een theater- en congreszaal in de boerenschuur en trainingsruimtes in de tuin. Het Pieterpad wordt zelfs een stukje verlegd, zodat je langs de boerderij loopt, door de appelboomgaard en over het eeuwenoude kerkhofje. Enne Jans Huizing zou vast trots zijn op de herbestemming van zijn prachtige heerd.

loading

Roetsjen over het achterdeel in Waddenfun

De regen valt nog steeds gestaag uit de lucht boven het Groningse land als we beginnen aan een fantastische binnenactiviteit bij Wehe-den Hoorn; klimmen in de oude koeienstal bij Waddenfun. De grote boerenschuur is volgehangen met klimtouwen, balken, hindernissen en tokkelbanen. Wat een feest voor de kids! Zelfs Finne, net 4 jaar, behaalt het (letterlijk) hoogste level 3 en dat betekent dat hij zich ook helemaal bovenin de schuur dapper door het parcours heen klikt. Vanuit het luik boven de grote deuren roetsjen we met een grote glimlach over het erf naar buiten.

Met Siegrid en Ron Hekma drinken we wat na afloop en horen over de ontstaansgeschiedenis van Waddenfun; van veeteeltbedrijf naar akkerbouw, naar uitbreiding met de klimschuur en logies in de omgeving. Dus vandaag staat Ron in de klimschuur, maar volgende week haalt hij de wintergerst van het land. Met hun logies maken we daarna kennis, want we verblijven in hun Warfhoeske, aan de rand van Warfhuizen. Een oud huisje met heerlijke tuin (maar het regent nog steeds). De kleine behuizing doet me denken aan het huisje van mijn opa en oma van vroeger; meubeltjes uit de jaren 50, bakelieten lichtschakelaars aan de muur en filterkoffie in de keuken.

loading

De kunst van het maken in Eenrum

Op naar een nieuwe kanodag! Maar nee … het regent ook dag 2. Dus gaat de auto weer mee, nu naar Eenrum. Daar haalt Abraham de mosterd, dat weet toch iedereen? En ook z’n klompen en kaarsen, allemaal in één dorp vol aandacht en ambacht. De klompenmakerij van de familie van der Meulen is al sinds 1900 gevestigd aan de Zuiderstraat. Al vier generaties lang wordt deze klompenkunst van vader op zoon doorgegeven. Meer hoeven we er niet over vertellen, zegt klompenmaker Douwe van de Meulen lachend (maar bloedserieus): „We moeten gewoon klompen maken en verkopen, het is hier geen museum.” Onderwijl haalt hij blokken hout door de lintzaag.

Zoon Robert heeft iets meer tijd en vertelt over de klompen, terwijl hij met een ritsmes een patroon in de klompen gutst en ze in de grondverf zet. „We maken klompen van wilgenhout, moeilijk aan te komen, maar lekker licht en goed tegen vocht. Het hout komt uit de noordelijke provincies en soms zelfs uit het dorp.” Robert denkt dat corona zelfs een stijging in de klompenverkoop heeft gerealiseerd. „Mensen werken meer in de tuin en dan is een goed paar klompen natuurlijk erg prettig.”

We genieten de lunch bij Abrahams Mosterdmakerij & Restaurant die behalve allerlei andere lekkernijen natuurlijk mosterdsoep omvat. De jongens laten ondertussen honderden mosterdzaadjes door hun vingers glijden, terwijl ze een film bekijken die laat zien op welke ambachtelijke wijze de authentieke scherpe mosterd wordt gemaakt op het Groningse land. Er gaat natuurlijk een potje mee in de tas, waarna we oversteken naar de kaarsenmakerij aan de overkant.

„Alles heet hier een makerij, waarom is dat?” vraagt Raf (7). Tja, thuis in Amsterdam komen veel spullen uit de supermarkt, ik vind het daarom heel leuk om mijn jongens te laten zien hoe sommige producten eigenlijk worden gemaakt. En in Kaarsenmakerij Wilhelmus mogen ze ook zelf kaarsen maken! Hun opa en oma uit Bedum sluiten aan en samen breken ze stukjes kaarsvet, doen het in een potje met een lont, gieten het af met paraffine, en mos ‘ns kiek’n … ze hebben hun eigen kaars ontworpen. Het liefst blijven ze ook nog even hangen om een reuzenfakkel of een rechte kaars te dompelen, maar de tijd is helaas op.

loading

Eindelijk in de kano!

Onze volgende stip aan de horizon is … De Horizon. In Molenrij, waar je in trekkershutten kunt slapen. Herinneringen komen boven aan het bollen pellen vroeger in Kloosterburen, waar ik elke dag vanuit Bedum naartoe fietste. We rijden langs de akkers waar ik tussen de bollen zwoegde.

De Horizon is een prachtige locatie aan het water en aan uitgestrekte weilanden. Onze trekkershut kijkt uit over een veld met wilde bloemen en knotwilgen. Binnen vier matrassen aan elkaar zoals het hoort in een hut, een keuken, tafel en sanitair. Meer heb je niet nodig! Buiten is er de eindeloze ruimte, de natuur en een fantastische wildebloementuin waar we de tafel tussen zetten om later van een door De Horizon verzorgde kaasfondue te genieten.

Maar eerst springen zo snel we kunnen in een Canadese kano, want het is droog! We peddelen nog een rondje richting Leens. Zo, die kanofoto’s hebben we.

Op onze laatste dag komt tóch de echte kanotocht. Terug bij Marenland in Winsum wagen we het erop; een kanorondje van vier uur langs Schaphalsterzijl, Schouwerzijl, Warfhuizen, Mensingeweer en terug naar Winsum. Oooh, vanaf het water is het landschap nog mooier.

We glijden langs de oude heerden, openen zelf de sluizen, zien molens en horen koeien. De jongens kijken vooral in de Donald Duck maar genieten ook. Ik glimlach en kijk over de inmiddels zonovergoten weilanden. Regen of geen regen; het is bijzonder te ontdekken hoe sterk ik me verbonden voel met mijn geboortegrond.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct