Tsjerk Adema en Alie Hooijer. Tjerk: ,,Ik schreef dat ik met kerst al wat had om niet te wanhopig over te komen."

Die kleine contactadvertenties in de krant, bestaan die nog in tijden van Tinder? Ja dus (en jongeren kunnen er nog wat van leren)

Tsjerk Adema en Alie Hooijer. Tjerk: ,,Ik schreef dat ik met kerst al wat had om niet te wanhopig over te komen." FOTO MARCHJE ANDRINGA

Contactadvertenties. Die kleine stukjes in de krant waarin de nette weduwe kennis zocht met dito weduwnaar om samen nog iets van het leven te maken. Ze lijken voorgoed verleden tijd- of toch niet? Over liefde van later in tijden van Tinder.

Die trui. Alie Hooijer zag het meteen toen ze op die dertigste december 2003 het toenmalige Haersma Huys in Leeuwarden binnenstapte en daar haar date zag zitten in een schipperstrui – een kapótte schipperstrui welteverstaan. Ze was de dag daarvoor met haar vriendinnen langs de horecagelegenheid gelopen. Je moet bij de deur gaan zitten Alie, hadden ze geadviseerd. Als het niks is, kun je zo weg. ,,Ik was bloednerveus’’, weet ze nog. ,,’s Avonds afspreken met een vreemde man.’’

De in Echten geboren en in Leeuwarden wonende Hooijer was sinds 2002 gescheiden en ze had gereageerd op een kennismakingsadvertentie in de Leeuwarder Courant . ‘Man, 51, is met kerst al bezet, maar zoekt een leuk mens met oud en nieuw.’ Had ze een kaart gestuurd met een oliebol. En nu was er dus die afspraak in dat café in het centrum van de stad.

,,Ja”, zegt Tsjerk Adema. ,,Ik schreef dat ik met kerst al wat had om niet te wanhopig over te komen.’’ De voormalig scheepstimmerman uit Buitenpost kreeg een stuk of acht reacties, waaronder dat kaartje met die oliebol en ze spraken af. ,,Hij zat al aan de grote tafel’’, zegt Alie. ,,Dus het was al bepaald waar we zouden zitten. En ik weet nog dat ik die kapotte trui zag en dacht: ik weet niet…’’

,,Er was iets in haar ogen’’, zegt Tsjerk. ,,Iets dat naar binnen ging.’’ Ze praatten en praatten. En het was gelijk goed. ,,Na anderhalf uur zei ik: ‘Ik moet naar huis’. Ik was bekaf. Ik vond het datingproces heel vermoeiend en toen ik Alie ontmoette viel alles van me af. Toen hebben we elkaar buiten gezoend.’’

,,Ja’’, zegt Alie. ,,Op de wang.’’

Sinds dat moment zijn ze samen. In 2005 trok Tsjerk bij Alie in, een jaar later lieten ze hun partnerschap registreren. Ze hebben nog wel eens gezocht naar dat oliebollenkaartje, maar kunnen het niet meer terugvinden. ,,Ik was 48 toen, hij 51’’, zegt Alie. ,,En je hebt dan al een heel leven achter je. Ik weet nog hoe verbaasd ik was dat ik verliefd kon worden, dat ik dacht: dat dat tóch nog kan gebeuren.’’

loading

Liefde is geen onbereikbaar ideaal

Liefde van later. Het is geen onbereikbaar ideaal. Dat bewijzen de mannen en vrouwen uit dit verhaal. Op zich is dat niks nieuws. Dezer dagen heeft de single op vrijersvoeten keuze te over met apps als Tinder en Happn; online love is just a swipe away . Maar Tsjerk, Alie, Harm-Jan, Trijn, Siety, Marjolein, Kees, Mies, Joep en Arie hebben één ding gemeen: ze vonden hun liefde door de contactadvertentie. Dat kleine krantenstukkie, ver weggestopt in de kolommen van de krant, te vinden onder het kopje ‘kennismaking gezocht’.

Siety Visser uit Wateren ontmoette 20 jaar geleden haar partner via een advertentie in de krant. Nu heeft ze een relatiebemiddelingsbureau, voor iedereen die de liefde wil vinden of behouden: Love of my Life. ,,Vier jaar geleden dacht ik: wat is nou het enige dat echt belangrijk is? Dat is de liefde. Als dat goed is, kun je veel aan.’’

In haar praktijk coacht ze zowel dertigplussers als senioren. Daarbij is zelfkennis van essentieel belang: naar jezelf kijken, naar je oude patronen en valkuilen met betrekking tot de liefde, een duidelijk beeld krijgen over wie of wat je zoekt in een relatie en wat je een ander te bieden hebt. ,,Veel mensen denken: ik wil een nieuwe liefde, ik zet een advertentie of ik ga op een datingsite en het moet nú gebeuren. Maar je moet soms een lange adem hebben. Je moet met teleurstellingen kunnen omgaan als het niet direct iets wordt, als er niet gereageerd wordt op berichtjes is het moeilijk gemotiveerd te blijven.’’

loading

Tijd om na te denken

Visser was in 1995 vier jaar alleen, toen ze besloot dat het genoeg was geweest. ,,ik had verschillende relaties gehad die op niets waren uitgelopen, toen ik dacht: ik ga het gestructureerd aanpakken. Wie ben ik? Wat zoek ik en waarom? Wat heb ik zelf in de aanbieding? Toen kocht ik op een zaterdag een Volkskrant, ik deed hem open, ik zag een grote contactadvertentie van een man die in Friesland woonde, zelf woonde ik in Den Haag maar wilde dolgraag terug naar het Heitelân. De rest van de tekst sloot ook wonderbaarlijk aan bij wat ik zocht. Ik dacht: ik móet hierop schrijven. Na een tijdje kreeg ik een hele mooie brief terug waarin hij schreef: als je tijd hebt zouden we elkaar dit weekend wel kunnen ontmoeten. Dat hebben we gedaan. En hij heeft vervolgens alle andere kandidaten afgebeld.’’

Die magie van dat gefocuste moment is nergens mee vergelijken, zegt ze. ,,Hoe spannend dat is, hoe blij je kunt worden als dat gebeurt, ik gun iedereen dat avontuur.’’

Haar cliënten maken ook gebruik van datingsites, maar toch plaatste ze dit jaar een gloedvol betoog in de krant voor behoud van de contactadvertentie. Want die kleine annonces bieden iets wat de datingsites niet hebben: tijd om na te denken. En dat is, zegt ze, cruciaal in deze zoektocht naar de liefde van later. ,,De contactadvertentie is een ouderwets middel geworden, waar vooral oudere mensen gebruik van maken. Het zou superleuk zijn om die oude manier van contact maken nieuw leven in te blazen, zodat ook jongere mensen er enthousiast voor zouden worden. Een datingsite is: plaatjes kijken. Maar ik geloof dat je eerst naar de inhoud moet kijken, naar de tekst dus, zonder foto.’’

Bingo, want toen kwam Trijn

Nederland telt meer singles dan ooit: 17 procent. Dat zal alleen maar meer worden. Zo voorspellen het Centraal Bureau voor de Statistiek en het Planbureau voor de Leefomgeving dat er over 15 jaar een half miljoen meer mensen vrijgezel zijn, met name in de grote steden. De mogelijkheden om de Enige Echte Ware te vinden zijn talrijker en laagdrempeliger dan ooit, maar hebben die zoektocht ook drastisch gewijzigd. Vond in 1995 een op de drie singles een partner via familie en vrienden, drie jaar geleden was dat nog maar een op de vijf. Ontmoetingen in bars en restaurants zijn een zeldzaamheid geworden, want waarom zou je zo’n omslachtige manier gebruiken als je de kandidaten, vegend van links naar rechts op je telefoon voor het uitzoeken hebt?

Maar voor mensen als boer/hovenier Harm Jan Frikken (74) uit Veelerveen en zijn vriendin Trijn Groendijk (70) uit Veendam was dat geen optie. ,,Ik kan niet met de computer omgaan’’, zegt Frikken. ,,Ik heb er zelfs een cursus voor gevolgd, maar het blijft niet hangen. Ik heb alleen lagere school gehad en de lagere landbouwschool.’’

Sinds zijn vrouw in 2017 overleed, was hij alleen. Had al een paar advertenties gezet, maar dat was op niks uitgelopen, soms waren ze te kattig, een keer ging zo’n vrouw stiekem in zijn kasten snuffelen, nou dan moet je niet bij Harm Jan zijn. Maar alleen is maar alleen. Dus probeerde hij het in maart 2018 nog een keertje. ,,Die aardige mevrouw Fenny van de krant heeft mij er toen bij geholpen. ‘’ Hij heeft het krantenknipsel bewaard: ‘Vlotte gezonde weduwnaar, dierenliefhebber (71) in bezit van auto, eigen woning met weiland, zoekt kennismaking met lieve vrouw van dito leeftijd om samen leuke dingen te doen zowel uit als thuis.’

Bingo. Want toen kwam Trijn. Ze spraken af bij winkelcentrum Autorama in Veendam, hij kwam binnen via de achterkant en zij via de voorkant en ze troffen elkaar, hij zei ‘Ben jij Trijn’’, ze zei ‘ja’, hij keek in haar ogen en was verkocht. ,,Zó’n mooie vrouw, zó’n mooi hoofd.’’ Ze wonen niet samen, maar hij zoekt een huis in Veendam om dichter bij haar te zijn. Want hij is gelukkig. ,,Echt waar hoor, dit verhaal is precies de waarheid. En ik ben Fenny nog steeds dankbaar.’’

Sudderende liefde

Ook de 75-jarige Joep de Haan uit Groningen vond zijn 10 jaar jongere vriendin Mies uit Utrecht via de contactadvertentie. Hij was weduwnaar sinds zijn vrouw in 2007 was overleden en had wel wat relaties gehad maar die duurden niet langer dan de maandag blauw was. Met Mies klikte het al met geen ander. ,,Ze schreef me een brief, we spraken af in een kroeg naast Hoog Catharijne, ik zag haar zitten en ik dacht: die is niet voor mij. Zo mooi.’’

Maar ze was wel voor hem. Waarom? Hij denkt dat het komt omdat hij een attente man is. ,,Ik liet haar aan de binnenkant van de stoep lopen. Dat vond ze heel fijn. Ik schrijf brieven. Ik stuur bloemen.’’

Liefde in tijden van corona is sudderende liefde. ,,We zien elkaar wel, maar met mondkapjes op. We zoenen dus ook niet.’’

De liefde kent, ook zonder corona, vele schijnbewegingen. Daar kan Marjolein Scholtens (63) uit Elim van meepraten. ,,Ik had al wel wat afspraken gemaakt via datingsites of facebookgroepen, en soms was er tijdens het eerste telefoongesprek al een vervelende seksuele opmerking. Soms waren de mannen zelfs gewoon getrouwd. Ik was net zestig geworden. En ik had het wel een beetje gezien met de kerels.’’

Ze was al drie keer getrouwd geweest. En had een ernstige ziekte achter de rug. ,,Maar mijn vader zei altijd, je bent niet geboren om alleen te zijn.’’ En reageerde ze op de krantenadvertentie van Kees, (66) waar een goede vriendin haar op attendeerde. ,,Ik dacht, dan heb je wel echt een blind date. Maar ik probeer het gewoon.’’

loading

Kees. Sinds twee jaar weduwnaar. ,,Ik dacht, na het diepe dal: ik moet het opbouwen.’’, zegt hij. ,,En ik plaatste zo’n advertentie. Sommigen schreven kort terug: ik hou van schaatsen en fietsen en tv kijken, nou, dat was het dan. Maar zij schreef een brief van vier kantjes. Dat sprak me aan.’’

Ze spraken af bij het Oude Postkantoor in Hoogeveen. ,,Ik ging toen heel bewust vragen stellen’’, zegt ze. ,,Die eerste ontmoeting, daar kun je iemand nog niet op afrekenen hè. Hij rekende de koffie af, vond ik heel attent, eindelijk een normale man, dacht ik. Hij kwam uit Noord-Holland, praatte net als mijn moeder, had hetzelfde soort grapjes, het voelde vertrouwd. Na afloop hebben we door de Hoofdstraat gewandeld. Hij liep 3 meter voor me. Ik zei ‘Kom je uit Turkije of zo?’ Toen hebben we een ijsje gegeten.’’

‘’Ja’’, zegt Kees. ,,Ik stierf van de honger, maar dat durfde ik niet te laten merken.’’

Dat was ruim twee jaar geleden. Sinds die tijd zijn ze bij elkaar. En daar heeft de contactadvertentie een belangrijke rol in gespeeld, zeggen ze. Omdat je moet schrijven. Omdat het tijd vergt, juist daarom, omdat het bedachtzamer is. Omdat je, zegt Kees, moeite moet doen. Daarom.

Geluk moet je actief zoeken

Arie de Ruiter (71) uit Drouwen heeft twee vrouwen. Hij heeft Anneke om zich heen. En hij heeft Antje in zijn hart. Dat is niet erg, zegt hij, dat weten ze van elkaar. Met Anneke heeft hij geen relatie, maar ze hebben het goed samen. En Met Antje is het uit. ,,Maar als ik haar nodig heb, is ze er.’’

Hij heeft COPD. Heeft nog maar 24 procent longinhoud. De dokter heeft hem net verteld dat hij niet lang meer te leven heeft. Maar wat een leven was het. Zoveel advertenties heeft hij gezet. Zoveel bizarre dingen meegemaakt. Hij is nooit lang alleen geweest, hoogstens drie of vier weken, dan was er wel weer een nieuwe liefde. ,,Wel honderd vrouwen heb ik gehad.’’ Hij werkte als officier op een cruiseschip en dat uniform, zegt hij, ‘maakte stroeve dijkjes glad.’ ,,Ik heb wel eens gehad, dan zat er een dame van achter in de veertig tegenover me, had ze geen onderbroek aan! Ik zeg, bent u niet bang dat u verkouden wordt? Ik ben recht door zee hè, ik draai nergens omheen.’’

Maar ja. Liefde van later loochent zich niet. Zeker niet in het aangezicht van de dood. Hij hoopt toch, zegt hij, dat het weer goed komt met Antje.

Trijn Groendijk (70) is blij met Harm Jan. Geluk, zegt ze, moet je actief zoeken, want het staat niet ineens zomaar voor je deur in de vorm van een prins op een paard. ,,Mijn tweede man was in 2018 overleden, ik was net van Winschoten naar Veendam verhuisd. Toen zat ik alleen. Eenzaamheid is moeilijk hoor. Ik heb momenten gehad dat ik blij was dat ik tenminste een hond had die me begroette als ik thuiskwam. Het leven kan verdrietig zijn, maar ook mooi. Je moet proberen niet in je verdriet te blijven hangen. Dus ik ging elke dag langs dezelfde weg boodschappen doen om praatjes te kunnen maken met mensen die in de tuin bezig waren. Ik ben een mensenmens. Ik ben nu gelukkig met Harm Jan. Het brengt weer rust. Het leven moet een beetje leuk zijn, daar moet je zelf invulling aan geven’’, zegt ze. ,,Want je moet vooruit. Je moet.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct