Afgebrande huizen en schuren, zwarte bomen zonder bladeren en een beklemmende stilte trof Annemarie Davies vrijdag aan in de Australische bush.

Vrijdagochtend ben ik eindelijk naar onze vakantieboerderij geweest. De wegen waren weer open en ik wilde graag kijken hoe alles eraan toe was.

Het was een akelige rit, alsof ik op een verlaten planeet reed. Toen we Colo Heights binnenreden, was ik verrast dat het caravanpark er nog was. Ik dacht dat het verbrand zou zijn, maar het was er nog.

Ik bleef rijden en toen ik dieper in het bos kwam, zag ik de verwoesting die luttele weken eerder had plaatsgevonden. Ik zag afgebrande huizen en schuren. Ik kon kilometers door de struiken kijken omdat er geen groen blad meer aan de bomen zat. Het was stil en er was geen dier te zien.

Tussen het as zag ik afval, ik zag glazen flessen. Je denkt er misschien niet veel van, maar als de brandende zon op zulke flessen staat, kan dat brand veroorzaken.

Afval in de natuur

Toen ik in 2016 met mijn kinderen in Nederland was, zei mijn elfjarige zoon: ,,De Nederlanders houden van hun land en zijn er trots op, hè mam?’‘ Ik vroeg hem hoe hij daar zo bij kwam en hij antwoordde: ,,Omdat er nergens afval is, de straten zijn schoon en het lijkt erop dat ze echt voor hun stad zorgen”. Het verbaasde me dat hij merkte hoe goed Nederlanders op hun land passen en het zette me aan het denken over hoe de Australiërs dat niet doen.

Pas vorig jaar heeft de Australische overheid plastic tassen in supermarkten verboden. Toen ik twintig jaar geleden hierheen verhuisde was het een van de eerste dingen die me opviel, dat elke supermarkt veel te veel plastic gebruikte. De tassen waren gratis en er werd nooit echt bij stilgestaan waar dat plastic uiteindelijk zou belanden.

Ongeveer een maand of zes geleden heeft de overheid hier eindelijk een systeem ingevoerd waarbij we statiegeld op onze flessen en blikjes krijgen. Voorheen gooiden we al die blikjes en flessen in de prullenbak, of, zoals ik zag, in de bush! Dit maakte me zo razend!

loading

‘Triest om de schade te zien’

Na ongeveer anderhalf uur rijden door het afgebrande bos kwam ik aan bij onze boerderij. We hebben 165 hectare grond in Putty waar we vele weekenden doorbrengen met onze kinderen en waar we op quadbikes door de bush rijden en vogels en kangoeroes bekijken. Het is een prachtige plek waar we rust vinden en nieuwe energie opdoen voor onze drukke werkweken.

Maar Putty werd, net als veel andere regio’s, dit jaar hard getroffen door de branden en het was heel triest om de schade te zien die is aangericht. Maar tussen de zwarte stronken zag ik ook hoop. Het is echt verbazingwekkend hoe het bos zich herstelt. Er is al heel veel nieuwe groei en hoewel het nog vele jaren zal duren, schieten er al veel groene scheuten uit de afgebrande boomstammen.

Laten we het nu hebben over de roze olifant in de kamer. Klimaatverandering. Een onderwerp waarover mijn land enorm verdeeld is. Rechts geeft links de schuld van de branden en links geeft rechts de schuld. Ze slingeren beledigingen naar elkaar en maken elkaar zwart.

Wat ik zelf doe voor het milieu is het volgende: ik recycle waar ik kan, ik koop biologisch vlees van een plaatselijke boerderij, ik verbouw mijn eigen groenten met behulp van permacultuurmethoden en ik probeer mijn auto zoveel mogelijk op de oprit te laten staan. Ik ben me bewust van het kopen van duurzame goederen. Ik probeer kleding te kopen die niet uit een ‘sweatshop’ komt.

Ik gebruik gerecycled water, schakel mijn airco uit als het even kan, ik heb zonnepanelen. Ik geef mijn kinderen thuis les en leer ze over duurzaam leven. Ik kijk met hen naar documentaires over hoe ze voor onze planeet moeten zorgen en leer ze om zorgzame en liefhebbende mensen te zijn.

Grote dankbaarheid

In Putty was ik heel blij om te zien dat onze boerderij nog steeds overeind staat. Ik ben dankbaar naar de brandweermannen die hard hebben gewerkt om ons eigendom te beschermen. Ik ben buitengewoon trots op onze vrijwillige brandweerlieden die fantastisch werk hebben verricht om land, mens en dier te beschermen.

Ik ben dankbaar naar alle Australiërs, Nederlanders en anderen die dit land op allerlei manieren helpen met blussen en noodhulp.

Annemarie Davies (39) komt oorspronkelijk uit Sneek en woont in Australië. Zij en haar man hebben een vakantieboerderij in het rampgebied van Gospers Mountain. Ze wonen in het noordwesten van Sydney en hebben de laatste maanden veel last gehad van branden en nu ook zware regenval en overstromingen. Voor de Leeuwarder Courant beschrijft ze haar ervaringen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
Branden Australie
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct