Wat is het nut van het vermenigvuldigen van breuken en het naamwoordelijk gezegde? 'Afschaffen die hap'

‘Spiekbriefjes’ voor thuisjuffen en -meesters.

Een oud-leraar en een maker van lesmethoden reageren op de ‘spiekbriefjes’ voor thuisjuffen. Hun advies aan de scholen: hou op met die overbodige zaken.

Nu en dan delen we ‘spiekbriefjes’ voor thuisjuffen en -meesters, over hoe het ook weer zat: hoe vermenigvuldig je breuken, wat is het naamwoordelijk gezegde maar weer. Dat is vaak weggezakt, maar nu de kinderen thuis les krijgen weer van belang.

Op tweedegolf@lc.nl kregen we twee reacties van experts, beide met vraagtekens bij het nut van het onderwijzen van die dingen op de basisschool.

Waarom weten ouders het niet meer?

Jacques van den Oever, oud-docent Nederlands vraag zich in de eerste plaats af waarom ouders het naamwoordelijk gezegde niet meer kennen. Ze hebben het zelf op school gehad!

'Dit soort grammaticale kennis voegt kennelijk niks toe'

Hij geeft zelf het antwoord. ,,Dit soort grammaticale kennis voegt kennelijk niks toe. Bovendien hebben veel ouders er vroeger op school ook weinig van begrepen en waren ze blij dat ze van het onderdeel grammatica af waren na de derde klas middelbare school.’’

,,Grammatica is voor kinderen vooral zo lastig, omdat het een heel gebrekkige manier is om taal te beschrijven. Wil je het goed doen, ga dan eens kijken bij de moderne taalkunde en je zult beseffen dat het razend complex, haast wiskundig is. Hou er liever helemaal mee op en laat talendocenten op de middelbare school zelf maar uitleggen wat ze menen nodig te hebben.’’

Bovendien, sluit hij af, spreken kinderen van een jaar of acht al grammaticaal perfect. ,,Zonder ook maar één koppelwerkwoord te kennen, hanteren ze hun naamwoordelijke gezegdes: ‘Hondje is stout!’ en ‘Mama is lief’. In plaats van ‘hunne teedere harssentjes’ te ‘pynigen’ (schreef Bettje Wolff in de achttiende eeuw), kun je oneindig veel betere lessen bedenken waarmee je hen bewust maakt van hun eigen taalgebruik en spelenderwijs de woordenschat uitbreidt.’’

Afschaffen die ballast!

Bert Munsterman uit Drachten, educatief schrijver van rekenmethoden, sluit zich daarbij aan. Naamwoordelijk gezegde, het vermenigvuldigen van breuken: ,,uitwassen van een hardnekkige vorm van trucjesonderwijs in het taal- en rekenonderwijs. En als je de trucjes nooit of nauwelijks gebruikt, dan raak je kwijt hoe die trucjes gaan.’’

Voor je taalontwikkeling heb je niks aan kennis over gezegden, hulpwerkwoorden, koppelwerk-woorden. ,,Ook zonder die kennis spreekt of schrijft iedereen zonder problemen correcte zinnen. Zonder ook maar enig idee te hebben of ze te maken hebben met naamwoordelijk of werkwoordelijk gezegde.’’

Waarna hij uitroept: ,,Dus afschaffen die ballast.’’

Voor het vermenigvuldigen en delen met breuken geldt wat hem betreft hetzelfde. Eenvoudige sommen (de helft van een derde is een zesde) snap je zo wel, en voor de rest: ,,afschaffen die hap’’. Andere zaken, zoals het metrieke stelsel van meter, decameter, enzovoort, moet je onderwijzen als het zin heeft: ,,in de timmerklas, op de koksopleiding, niet op de basisschool en ook niet in de lagere klassen van het voortgezet onderwijs. Vaders, moeders, opa’s en oma’s zullen het met me eens zijn.’’

Dat laatste is vast waar, maar voorlopig hebben de thuisjuffen en -meesters geen keus.

Reacties: tweedegolf@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra