Corona bracht hem zorgen, maar dankzij het virus stond Stefan de Walle – al sinds 2011 dé nationale Sinterklaas – de voorbije zomer met zijn twee jongens op het podium. Ook zijn scheiding, hoe pijnlijk ook, was ergens goed voor; hij leerde bijzaken van hoofdzaken te onderscheiden.

De tegemoetkomende dame kijkt Stefan de Walle (55) nadrukkelijk aan, met ogen die steeds groter lijken te worden. Haar rechterhand gaat omhoog, de wijsvinger priemt in de richting van de acteur en ze zegt: ,,Ja, nu zie ik het! De Marathon ! Wat leuk!’’

De Walle, koeltjes: ,,Klopt mevrouw, heel leuk.’’

Gebeurt dat vaak, die herkenning?

,,Ja joh, heel geregeld. Ik vind die mondkapjes daarom soms helemaal niet erg.’’

De Walle krijgt nog veel reacties op zijn hoofdrol in De Marathon , de speelfilm uit 2012. Een enkele keer herkennen mensen hem nog als de mannelijke Kees, uit de televisieserie Flodder en speelfilm Flodder 3 . Maar hij wordt zelden tot nooit aangesproken over dat andere voorname alter ego van hem, dat in deze tijd overal lijkt te zijn; tien jaar alweer speelt De Walle nu dé nationale sinterklaas. Te zien in Het Sinterklaasjournaal en twee weken geleden natuurlijk bij de landelijke intocht.

loading

Spannende jaren

De Walle, dun grijs haar, nog dunner baardje, kiest dezelfde formulering als zijn voorganger, Bram van der Vlugt. ,,Ik adviseer de sint, dat heb ik maar van Bram overgenomen. Ik kan daar verder natuurlijk niet al te veel over kwijt, anders dan dat ik het een eervolle taak vond toen ik gevraagd werd. Mijn zoons, toen al niet meer gelovig, vonden het ook bijzonder dat ik dat mocht doen. En het zijn spannende jaren geworden, met veel bijzondere momenten. Ik ben blij dat we met z’n allen de pakjesboot door woelige wateren hebben weten te leiden.’’

Eerlijk is eerlijk: vaker dan die ene keer wordt De Walle op deze stralende herfstmorgen op een van de mooiste plekken van Den Haag niet herkend. Hier, op landgoed Clingendael, is het één lange bockbierreclame: zonnestralen zoeken landingsplaatsen tussen de dikke bomen, kinderen worden op bedden van goudbruine bladeren gelegd voor Instagramwaardige foto’s, honden waden door het water of zijn druk in de weer met takken.

De Walle heeft Capi meegenomen, een witte middenslagpoedel, vernoemd naar Capitano uit Alleen op de wereld , ook een poedel en de aanvoerder van een roedel honden en een aapje bovendien. Een forse Duitse herder houdt 50 meter verderop halt en kijkt strak in de richting van Capi, die zich piepend achter de benen van zijn baas verschuilt. De Walle: ,,Dat doet hij heel vaak. Of een stukje teruglopen, om bij een boom nog iets na te kijken.’’

Lui

Even later: ,,Hij is heel graag bij mij, het liefst de hele dag. Dat gaat natuurlijk niet, er moet ook gewerkt worden. Capi is mijn reden om elke dag te lopen, want van mezelf kan ik echt lui zijn. Maar dit beestje hier moet toch kakken, om het maar zo te zeggen.’’

Ook voor De Walle is dit coronajaar een periode van improviseren, opnieuw plannen, uiterst flexibel zijn. Niet alleen qua werk. ,,Ik sport normaal gesproken bij een personal trainer, hier verderop in Den Haag. Voormalig Nederlands kampioen worstelen, geweldige kerel. Dat vind ik nu op de een of andere manier een beetje te link. Dus ik ben gaan tennissen, voor het eerst van mijn leven. Is gevoelsmatig veiliger, zolang je niet dubbelt. Je staat toch op een ruimere afstand van elkaar.’’

Vraagt dit jaar verder veel van u? U heeft een contactberoep, maar ook nog twee ouders die u regelmatig zult willen bezoeken en om wie u wellicht zorgen heeft.

,,Zeker, ik denk dat iedereen met oudere ouders zich dit jaar extra zorgen maakt. En ja, vanwege mijn werk pas ik extra goed op in mijn contacten, ik heb me ook al een aantal keren laten testen. Ik vind dat ik dat verplicht ben naar de wereld om mij heen. Tegelijkertijd – en dat is zo met alle crises in het leven – biedt het ook mogelijkheden. Dankzij corona had ik afgelopen zomer tijd om met mijn twee jongens op het podium te staan, voor het eerst. Dat was ontzettend waardevol.’’

Zoon Billy (25) is acteur en muzikant en net klaar met de Hogeschool voor de Kunsten. Hij repeteert momenteel met HNTjong, terwijl zijn vader een van de sterren is bij het grote HNT (Het Nationale Theater). Moos (22) studeert aan de Herman Brood Academie, in de richting ‘toetsen’. In een intiem theater in hun woonplaats Den Haag verzorgden ze gedrieën Dierenverhalen van De Walle , een live podcast met verhalen over en uit het dierenrijk, voor een select publiek.

,,Moos maakte de muziek, Billy zong, acteerde ook mee, heel soms zong ik wat. En we zochten vooral de interactie met het publiek. Ja, dat was echt heel bijzonder, vooral om dit met hen te doen. Ik was zo trots op ze, toen ik daar met ze stond.’’

Bent u een vader die dat dan ook zegt?

,,Zeker, zeker, dat laat ik echt wel blijken. Dat moet ook, ja. Ik heb een enorm goede band met de boys. Vooral bij Billy zag ik niet aankomen dat hij ook de kant van zijn ouders op zou gaan (moeder Esther Scheldwacht is ook actrice, red.). Hij is heel sportief, wilde altijd gymleraar worden. Hij ging naar de Halo (de lerarenopleiding voor lichamelijke opvoeding aan de Haagse Hogeschool, red.) wilde eigenlijk geen gymleraar maar acteur worden, deed auditie voor de HKU en werd aangenomen. Dat was blijkbaar zijn droom. Wie ben ik dan om hem tegen te houden? Mijn enige doel is dat ze doen wat ze écht willen. En dat merk je gauw genoeg, als ze eenmaal een richting zijn ingeslagen.’’

Vindt u het vervelend als ik u iets vraag over uw privéleven in de afgelopen jaren?

Weifelend: ,,Ik vind dat niet direct iets voor in de krant, nee. Je bedoelt de scheiding van mij en Esther? Ja goed, we zijn uit elkaar. Vijf jaar inmiddels. Dat was een zware, rare tijd. Het belangrijkste is dat we in goede harmonie doorgaan, dat we elkaar nog zien en spreken. Weet je: dit zijn botsingen, die gooien je een bepaalde kant op, hoe verdrietig en hoe zwaar het ook is. Zo’n draai om je oren levert je ook iets op. In dit geval een soort bewustzijn, waarin sommige hoofdzaken opeens bijzaken worden. Het is natuurlijk heftig geweest, maar dat ga ik verder niet met je bespreken. Ik zal wel van een ouderwetse stroming zijn, maar ik vraag me dan echt af waarom mijn privéleven zo nodig in de krant moet.’’

Uit interviews van voor uw scheiding rijst het beeld van een man die erg vasthield aan bepaalde patronen, gewoontes en controle.

,,Ik hoop niet dat je me neerzet als een enorme controlfreak, want dat was ik niet. Maar het klopt wel: veel meer dan nu wilde ik het leven beheersen, zaken in de hand houden. Er waren destijds hoofdzaken voor mij, waarover ik nu diep zou moeten nadenken voordat ik ze op zou kunnen noemen.’’

Na een tijdje: ,,Reizen naar een totaal onbekende bestemming, bijvoorbeeld. Dat deed ik destijds ook wel, maar omdat ik meer ruimte had in mijn hoofd, maakte ik me er drukker om. Door de scheiding en alles wat dat losmaakte waren er opeens andere zaken, die belangrijker waren. Nu was een reis naar Afrika opeens een cadeau.’’

Avontuurlijker

De Walle vertelt geestdriftig over een reis naar Zuid-Afrika, voor de opnames van de film De Crisiskaravaan , rond de tijd dat Esther Scheldwacht hem verliet voor collega-acteur Kees Hulst. ,,We filmden op een grote boerderij boven Johannesburg, daar liepen ook bavianen en struisvogels rond. Het was een vulkanisch gebied, vol rode stenen, de zon ging bijna onder en we keken uit op die miljoenenstad.’’

,,Het klinkt misschien stom, maar ik vond het een mythische, bijna religieuze ervaring. En ik bedacht me: wat ontzeg ik mezelf door zulke reizen niet te maken, door altijd maar exact te willen weten waar ik terechtkom. Ik ontdekte: controle is er nooit, het leven loopt toch altijd anders dan je denkt. Nogmaals, het was voor die tijd niet een heel heftig probleem voor me, maar ik ben wel wat avontuurlijker geworden.’’

De scheiding was niet de eerste klap in uw leven. U bent vrienden verloren, eentje stierf zelfs in uw bijzijn.

,,Ach ja, Coen (acteur Coen van Vrijberghe de Coningh, Johnnie in de Flodder -reeks, red.). De opnames van de serie waren net klaar; Coen, Tatjana en ik hadden nog een soort schnabbel op een bedrijfsfeest van een automerk. We reden in die roze cabrio van ons de studio in, hadden er niet bijster veel zin in en Coen zei: ‘Ach jongens, het is zo voorbij.’ Dat waren zijn laatste woorden, want vlak daarna kreeg hij een acute hartstilstand. ‘Het is zo voorbij’, dat is precies wat ik daarvan geleerd heb. Het is al 23 jaar geleden, maar ik denk nog geregeld aan die woorden. Dat het echt zo gebeurd kan zijn. Ik zei net al: controle is er nooit.’’

Capi begint te trekkebenen, na ruim een uur wandelen. Een koekje misschien? De poedel kijkt naar de versnapering alsof het gif is. Liever springt hij op schoot bij zijn baasje, die net even uitblaast op een bankje. Beslist: ,,Nee Capi, ik moet zo nog op de foto. Dan moet ik er netjes uitzien.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
Sinterklaas
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct