Een jubileumboek over een bedrijf dat al lang niet meer bestaat? De Bruin Transport in Surhuisterveen verdween ruim twintig jaar geleden. Toch is er nog altijd veel belangstelling voor dat verleden.

De 21ste eeuw was nog niet eens een maand op gang toen de Brabanders van het machtige Vos Logistics (destijds 1600 vrachtwagens) hun Friese concurrenten van De Bruin opslokten. Het familiebedrijf uit Surhuisterveen reed met ruim 600 vrachtauto’s door heel Europa. De winsten waren te marginaal geworden.

Terwijl andere Friese transporteurs nog voorzichtig over de gebaande paden bleven rijden, had De Bruin steeds voorop gelopen in het ontdekken van nieuwe markten. Koffiezetapparaten van Philips, krantenpapier uit Zweden, Ravensburger puzzels, autopeds of gebruikte kleding uit Porto, de mannen van De Bruin sleepten van alles door Europa.

Die dadendrang bracht een tomeloze groei op gang. Het steeds maar uitdijende wit-geel-bruin gekleurde wagenpark was in Surhuisterveen een baken van succes geworden. Hoe kon dan daar nu het einde aan zijn gekomen? De driehonderd werknemers waren eind januari 2000 met stomheid geslagen. Velen van hen hebben dat roemruchte verleden nooit los gelaten.

Dik tien jaar geleden was er al eens een drukbezochte personeelsreünie en van recentere datum is er de Facebookpagina, opgericht door Albert de Bruin junior, zoon van de laatste directeur. Inmiddels telt de Facebookgroep De Bruin Transport Surhuisterveen meer dan 6200 volgers.

Oud-werknemers plaatsen er de foto’s die ze vroeger onderweg naar Portugal, Zwitserland of Zweden maakten. ,,Dat diene minsken froeger net sa gau, foto’s meitsje fan harren wurk’’, weet Gerrit de Boer. ,,Mar sy wol. Prachtige lânskippen, dy grutte ‘stieren’ (van de sherryreclame, red.) langs de Spaanske diken.’’ Zo ontstond het idee om de geschiedenis van het in 1923 opgerichte De Bruin te boekstaven.

Samen met Wiebe Oegema en Karst Wieringa ging De Boer aan het werk. ,,Earst hiene we kontakt mei in útjouwer yn Ljouwert. Dy tocht oan hûndert siden, mar der koene wy net mei ta.’’ Zodoende ligt er nu een pil van 430 pagina’s, rijkelijk geïllustreerd en vol anekdotes over het leven op de weg. ,,It is in hiele bibel wurden.’’

Voor het voorwoord strikten de mannen Hans Wiegel, als commissaris van de koningin had hij tenslotte in 1988 het 65-jarige jubileum van De Bruin Transport meegevierd. Bij voorintekening kostte ‘De Bruin - Van bodedienst naar internationaal transportbedrijf’ 40 euro. Maar liefst 1300 mensen hebben toegehapt. Zaterdag mochten de eersten hun exemplaar ophalen. Wie nu nog wil, betaalt 50 euro.

De Boer is helemaal niet verbaasd over de grote animo. Er zijn duizenden mensen die van alles over vrachtwagens verzamelen. ,,En De Bruin wie ek in hiel bysûndere ûndernimming’’, zegt hij. ,,Albert de Bruin en syn broer Jan, hy is ferline jier ferstoarn, ha echt lef toand mei dit bedriuw. Mei in koffer en in kreas jaske binne se efter de klanten oangien. Ha jim in rit op Portugal? Dat kin wy wol dwaan! Se wiene de earsten dêryn.’’

Zijn mede-auteurs zijn oude rotten in het truckersvak, zelf zat De Boer alleen in zijn studietijd achter het stuur. Tegenwoordig werkt hij als wiskundedocent in Leek. Bij De Bruin durfden ze het rustig aan om een beginnende chauffeur met lading en al naar Madrid te sturen. Soms reden ze met collega’s in konvooi zuidwaarts. ,,It wiene prachtige tiden.’’

Waarom die vrachtwagenmensen nog altijd zo aan elkaar hangen? ,,Dat is dochs normaal’’, meent Oegema. ,,We hawwe as personiel altyd in grutte freoneploech west.’’ Zelf zwierf hij van 1968 tot 2008 als internationaal chauffeur over de Europese wegen. Wieringa rijdt nog altijd.

,,It raarste wat ik meimakke ha?’’ Oegema denkt even na. Dat moet ergens in 1976 zijn geweest. ,,Ik wie der by dat yn Itaalje in frachtauto stellen waard’’, vertelt de gepensioneerde trucker. ,,It hat ek yn de krante stien.’’ Bij Milaan was de vrachtwagencombinatie van De Bruin plotseling verdwenen. Oegema stond er met zijn eigen truck vlak naast geparkeerd. ,,Ik bin dus mei myn kollega Andries van Dyk yn de kabine weromriden. Best raar toch?’‘ Inderdaad raar, maar niet uniek. ,,Nee, dit gebeurde al wiken en no oerkaam it ús. We hiene gelok dat we noch in auto hiene om thús te kommen.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Economie
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct