Jisk Bijlsma: ,Ik doch dit ek as terapy, oars wurdt ik sa stiif.’’

Negentiger Jiks Bijlsma werkt bijna elke dag en ponst 1200 gaatjes in Hommerts

Jisk Bijlsma: ,Ik doch dit ek as terapy, oars wurdt ik sa stiif.’’ FOTO NIELS DE VRIES

Volgende week dinsdag wordt Jisk Bijlsma 90. Nog bijna elke dag werkt hij in het 175 jaar oude familiebedrijf Bijlsma Constructions in Hommerts, waar nu zoon Jan aan het roer staat.

Als hij achter de ponsmachine zit, lijkt de rest van de wereld aan hem voorbij te gaan. Op 26 mei wordt Jisk Bijlsma uit Hommerts 90, maar die respectabele leeftijd weerhoudt hem er niet van om vier middagen in de week aan de slag te gaan bij het bedrijf van zoon Jan. Die grapt: ,,Freeds hâlde wy in âlde lulledei.’’

Ook Bijlsma Constructie is er een van de lange adem: de onderneming bestaat 175 jaar. Vlak na de oorlog was Jisk Bijlsma van de Sneker ambachtsschool gekomen. Hij had het vak al aardig in de vingers. Zo hielp hij als leerlingsmid mee de centrale verwarming van de huishoudschool te bouwen en ook het sierwerk voor het Canadese oorlogsmonument in Sneek kwam van zijn hand.

Boeren

Hij moest vroeg aan de bak, want vader Klaas stierf jong. Toen Jisk als zestienjarige in de dorpssmederij aan de Provincialeweg (N354) begon, bestond de klandizie hoofdzakelijk nog uit boeren. Die brachten er hun paarden om beslagen te worden of ze bestelden er hun kachelpijpen en ander ijzerwerk.

De landbouwmechanisatie zou steeds meer aandacht vragen, maar ook het siersmeedwerk. De doorgaande weg naar Sneek leverde nogal wat passanten op. Om booswichten uit hun bedrijfspand te weren, hielden de Bijlsma’s een bijtgrage herdershond met wolvenbloed. In 1982, na terugkomst van vakantie, beet die waakhond per ongeluk zijn baas.

Uit voorzorg haalde Jisk Bijlsma een tetanusprik. Dat had hij beter niet kunnen doen. Het vaccin bleek over datum en de ondernemer belandde met ernstige ziekteverschijnselen in het VU-ziekenhuis in Amsterdam. Hij kon niet meer praten en zijn benen werden langzaam zwart.

,,Ik lei njoggen oeren oan de dialyze’’, vertelt de patiënt van destijds. ,,Ik krige 130 liter nij bloed.’’

Bijna twee jaar was hij uit de running. Dat betekende dat, evenals de vierde, ook de vijfde generatie meteen het diepe in moest. Jan Bijlsma was nog niet eens klaar met zijn opleiding en toch zat hij al met zakenrelaties om tafel. Het bleek hem heel goed te liggen. ,,Yn staalwurk moatst goed rekkenje kinne en dat kin ik.’’

Rentenieren

In het jaar 2000 begon Jisk Bijlsma voorzichtig aan met rentenieren, al heeft hij het werk nooit helemaal los kunnen laten. Zo reed hij als eind-zeventiger nog door hartje Amsterdam om staalwerk bij de IJtunnel af te leveren. De oudere chauffeerde ook luchtig langs de landingsbanen op Schiphol, waar de staalbouwers uit Hommerts een opdracht hadden.

Opdrachtgevers als Strukton, Friso Bouw en Boskalis brengen de Bijlsma’s door het hele land. Als kleine ondernemer neemt Jan Bijlsma best grote klussen aan. Lasinspecteurs verbazen zich daar wel eens over, vertelt hij. Die komen dan net bij een groot staalbedrijf uit de buurt vandaan, waar ze allemaal kleine dingetjes maken en in Hommerts staat dan een enorme staalconstructie te wachten.

Recentelijk leverde Bijlsma de trappen, hekken en leuningen van het nieuwe sluizencomplex in het Gelderse Eefde. En de 1200 gaten die de oude baas aan het ponsen is, zijn bestemd voor betonmallen op de Maasvlakte. ,,Soms belt zijn vrouw, Ytje, om te vragen of hij vanmiddag wel vrij mag hebben’’, vertelt Jans vrouw, Alida, lachend. ,,Natuurlijk mag dat, zeg ik dan.’’

Hij kan moeilijk stilzitten, zo verklaart Jisk zijn ijver. ,,Ik doch dit ek as terapy, oars wurdt ik sa stiif.’’ Het 175-jarig jubileum laten de Bijlsma’s maar stilletjes aan zich voorbijgaan en ook de verjaardag van Jisk wordt vanwege de pandemie geen groot evenement. ,,Wat se net witte’’, zegt de jarige, wijzend op zijn zoon en schoondochter, ,,is dat ik dy njoggen aanst omdraai. Dan bin ik sechstich en kin ik mei pensjoen.’’

menu