Tess en Hessel van der Kooij. ,,Ze doen net of wij in de horeca voor het eerst een keer onze handen wassen.”

Een dubbele linkse directe voor Hessel en Tess: 'Ik beschouw dit als een verloren jaar'

Tess en Hessel van der Kooij. ,,Ze doen net of wij in de horeca voor het eerst een keer onze handen wassen.” FOTO NEEKE SMIT

Hessel en Tess van der Kooij moesten op de valreep hun grote Ahoy-concert afzeggen, en bij hun optredens in De Groene Weide op Terschelling mochten maar 30 mensen komen in plaats van 270. ,,Die anderhalve meter laat ons langzaam de afgrond in rollen.”

Het weekend voor ons gesprek hebben Hessel en Tess voor het eerst weer opgetreden, in hun café De Groene Weide. Geheel volgens de regels. Dus: ,,Voor dertig mensen”, zegt Tess. ,,Dat kan helemaal niet. We doen het, omdat we willen dat die mensen een leuke avond hebben. En omdat je zelf ook wilt weten of je het nog wel kunt. Ik was doodzenuwachtig, ik dacht: jeetje, als het nog maar lukt.”

Dertig man. Er passen er zo’n 270 mensen in de Groene Weide, en die zijn er doorgaans ook wel, als Hessel en Tess gitaren en microfoons grijpen. ,,Armen en benen buiten de deur”, zegt Tess, ,,zo hoort het natuurlijk.”

Hessel klinkt beslist, zoals hij dat goed kan. ,,Die jongen deed niks verkeerd”, zegt hij over Douwe Bob, die vorige week maandag een strafzaak aan zijn broek kreeg omdat hij een paar liedjes speelde bij het duinmeertje van Hee, ook op Terschelling. ,,Hij was toch niet met versterkers in de weer. Rot op.”

Tja, kijk. Hessel: ,,Als je er in maart april naar kijkt, en je hebt geen data, dan neem je het zekere voor het onzekere. Heb ik alle begrip voor. Maar we zijn nu vier maanden verder. We hebben een stortvloed aan nieuwe data, we weten ongeveer wat het virus doet, we weten wie de slachtoffers zijn. Dus als je een beetje verstand hebt, pas je je beleid aan aan die data. Maar nee, we zijn in maart ergens opgesprongen en we blijven daarin hangen. Want dat hebben we toen afgesproken. Ja, dat kan wel zo zijn, maar de feiten liggen nu anders dan vier maanden geleden.”

Tess heeft zich aangesloten bij een aantal landelijke horeca-ondernemers, om druk te zetten voor een ruimhartiger beleid (zie www.1.5xbeter.nu ). ,,Grote horeca-ondernemers, en ik”, zegt ze. ,,Wij willen stapsgewijs van die anderhalve meter af. Met respect voor elkaar. De luchtvaart mag door, supermarkten hoeven hun karretjes niet meer te ontsmetten, allemaal branches krijgen hun eigen verantwoordelijkheid. Maar tegen de horeca zeggen ze: jullie kunnen dat niet aan, jullie zijn kleine kinderen en jullie klanten zijn ook niet serieus te nemen.”

Geef ons, de horeca, die verantwoordelijkheid, wil zij maar zeggen. ,,Wij hebben ook een heel goed luchtverversingssysteem hier, dat verschilt niet zo veel met die vliegtuigen. Het is die anderhalve meter die ons langzaam de afgrond in laat rollen. Dat is nu wel de issue .”

Crimineel

Hessel weet wel hoe het komt. ,,In hun ogen is horeca altijd crimineel, tenzij het tegendeel bewezen is. Horeca vertegenwoordigt fraude, criminaliteit, witwaspraktijken. Zo gaat de overheid om met onze branche. Dat is al zo oud als ik ben en ik ben al vijftig jaar kroegbaas, op een haar na.”

Tess: ,,Weet je hoeveel we in de horeca wel niet te maken hebben met hygiëne? Daar worden we toch al 37 keer per jaar op gecheckt. Dat hele hygiëneprotocol komt ons helemaal niet zo onbekend voor. Maar ze doen net alsof wij in de horeca voor het eerst een keer onze handen wassen.”

Terug naar maart. ,,Dat was een hele harde”, zegt Tess, ,,een hele, hele harde. Een explosie in je gezicht.”

Op 14 maart zouden Hessel en Tess een groot concert geven in de Ahoy in Rotterdam. Zoals ze dat wel vaker deden - de laatste keer een paar jaar geleden in de nog grotere Amsterdamse Ziggo Dome, en bijna dertig jaar geleden stond Hessel ook al in diezelfde Ahoy. Dit zou zijn laatste grote concert aan ‘de wal’ worden. Jaren aan voorbereiding gingen eraan vooraf. Ze zaten al in Rotterdam, ,,we waren al drie dagen aan het repeteren.”

En toen kwam De Persconferentie, die van donderdag 12 maart. Niets ging meer door.

Tess: ,,Als je al zo lang aan het klimmen bent, en je mag net niet de vlag op de top zetten, dan snap je ook wel... De weg naar beneden is dan een hele lange.” Dan de spreekwoordelijke vlag maar mee naar huis nemen, neerzetten in De Groene Weide. Terug naar de basis, je weg terugvechten.

Tess: ,,En toen ging de boel ook hier dicht. Dan ben je out of options , hè. We zijn ontzettende vechters, allebei, maar toen stortte alles in en konden we ook niet meer vechten. Totale leegte.” Hessel: ,,Een dubbele linkse directe. Niet één, maar twee.”

Dat grote evenementen afgeblazen werden, tuurlijk, dat snappen ze, ,,maar op dat moment niet. Je bent echt in shock, hoor”, zegt Tess. Hessel: ,,Het gevoel dat je verlamd raakt. Dat kan niet waar zijn.”

Intens verdriet

Ze hoorden het, zoals heel Nederland, op die beruchte persconferentie van 12 maart. ,,Toen lagen wij in gruzelementen op onze hotelkamer.” Tess: ,,Je wordt echt gek.” Janken? Hessel: ,,Wat denk je zelf?” Tess: ,,Wat denk je zelf? Intens verdriet.”

Tess had die dag, 12 maart al, ,,een heel slecht gevoel. Mijn hele lijf zei: ik weet het niet, of dit goed komt.” Dat kwam ook door de muzikanten in de uitgebreide begeleidingsband van het duo. Die waren bij hun andere klussen al geconfronteerd met percentages als 30, 40, 50 procent no show , publiek dus dat niet op kwam dagen - uit angst.

Tess: ,,Toen waren wij ons er wel op aan het voorbereiden...” Hessel:,, ....Dat we voor niet meer dan 3000 man gingen optreden.” Tess: ,,In dat enorme Ahoy. Daar wil je natuurlijk niet aan denken.” Hessel: ,,Maar we konden niet meer terug.”

Tess: ,,We waren met zijn tweeën al bezig met een scenario. Stel dat je, in het ergste geval, inderdaad voor 2000 man staat.... Nou, dan vraag je iedereen om op het podium te komen. Wat de fok! Dan gaan we gewoon gek doen, die mensen iets geven wat ze nooit bij een concert hebben meegemaakt.”

Maar die kans kregen ze niet. Hessel:,,En die krijgen we ook niet meer. Stel, we gaan het weer opstarten. Moeten we weer een paar ton op zijn kant zetten. Stel, februari volgend jaar. Is er weer een uitbraak. En dan?”

Tja, de schade. Hoeveel dat precies is, daar valt nog niet zo veel over te zeggen. De totale begroting lag rond de drieënhalf, vier ton. ,,Een groot deel daarvan moet je gewoon betalen.” Goed, lang niet iedere kaartjeskoper heeft zijn geld teruggevraagd, maar dan nog. Tess: ,,We wisten ook wel dat we hier in De Groene Weide hardlopend achteruit zouden gaan.”

Hessel: ,,We hebben niet voor niks een flink stuk land verkocht. Dat was wel mijn pensioen, hè.” Maar uiteindelijk gaat het ook niemand wat aan, hoeveel ze erbij inschieten. ,,Als ik jou zeg dat wij pijn hebben, mag je aannemen dat het niet om 2500 euro gaat.”

Het hele avontuur was een joint venture met Ahoy, dus de schade wordt ook gedeeld. Hessel: ,,Maar wat denk je dat er in Ahoy gebeurt nu, qua schade.” En dan zijn er nog al die andere schakels in dit verhaal, de mensen wier professionele bestaan net zo goed tot stilstand kwam, half maart. Er waren al zo’n 30, 40 mensen in touw.

,,Martin Verdonk”, zegt Hessel, ,,een van de beste percussionisten van Nederland. Staat nu vakken te vullen in de supermarkt. Kijk, wij hebben links en rechts nog wat actie en wat handel. Die jongens niet.”

Machete

Hessel voorziet ,,rigoreuze veranderingen, die de culturele sector in Nederland de strot omdraaien. Ze nemen de corona als...” Tess: ,,Excuus.” Hessel. ,,Machete. De corona als machete. Dan kunnen ze lekker huishouden, en zich verschuilen achter dat virus. ‘Ik kan er niks aan doen, wij willen het ook niet’. Maar ze doen het wel.’’

,,Die hele culturele sector heeft het niet in de gaten. Die denken nog dat het weer goed komt. Nee, het komt niet goed.” Tess: ,,Natuurlijk komt er een moment dat we weer gaan draaien. Maar uit welk potje moet die subsidie dan komen, en wie gaat dat vullen?”

De verruiming van de maatregelen per 1 juli biedt voor De Groene Weide niet heel veel soelaas. ,,Dan kunnen we misschien 60 man kwijt. We bewegen mee met de overheid, we maken aan het eind van het jaar de rekening wel op. Ik beschouw dit als een verloren jaar.”

In normale tijden staan Hessel en Tess vijf, zes avonden per week in hun café, in het seizoen dan - zo tussen 1 april tot eind oktober. ,,De Berenloop (het jaarlijkse marathonweekeinde in november, red.), dat is hoe we het gewend zijn. Heel apart om zo stil te vallen”, zegt Tess. En dan sta je daar dus voor die 60 man. ,,Heel ongemakkelijk. Maar je merkt wel dat mensen er behoefte aan hebben. Ze willen weer wat meemaken, hè.”

Tess weer: ,,Alles wat we aan het doen zijn, voelt tegennatuurlijk. Verkrampt. Dat vind ik het moeilijkste van de hele situatie. Dat je niet jezelf mag zijn, je gevoel volgen.”

Hessel: ,,In het begin snapte ik het nog, maar ik begin nu boos te worden. Je bent gegijzeld in je eigen toko.” Tess: ,,Als die anderhalvemetermaatregel blijft, dat gaat niet hier. Ook wij hebben die discussie met zijn tweeën: wat moeten we dan? Ik ga mezelf er niet failliet om laten draaien.”

De komende tijd spelen Hessel en Tess, onder deze ‘verkrampte’ omstandigheden, een paar keer per week in hun Groene Weide. In de weekends vooral. ,,Ik spartel hier nog wel eens in mijn eentje rond”, zegt Hessel, ,,ik laat het er een beetje van af hangen. Zijn het leuke mensen, dan ga ik effe het podium op. Is het een stelletje sjacherijnen, dan ga ik wel weg. Bel ik Tess ook niet.”

Tess: ,,Dit is dure bezigheidstherapie. Dat kunnen we nog een paar maanden doen en dan is het afgelopen. En dat geldt niet alleen voor ons, dat geldt voor iedereen.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct