Duncan Laurence.

Duncan Laurence: dorpsjongen in een steeds grotere wereld

Duncan Laurence. FOTO FRANK RUITER/LUMEN PHOTO

Bij het verschijnen van zijn debuutalbum Small Town Boy wil Eurovisiewinnaar Duncan Laurence (26) maar één ding: doorgaan waar zijn prijsnummer Arcade eindigde.

Nog steeds moet hij zichzelf af en toe in de arm knijpen. De Eurovisiezege van Duncan Laurence is inmiddels anderhalf jaar oud, maar het bestaan van de 26-jarige singer-songwriter kent – zelfs tijdens een gedeeltelijke lockdown – nog steeds onverwachte wendingen. ,,De veranderingen waren soms niet bij te houden’’, zegt hij. ,,Afgelopen week nog dacht ik bij mezelf: ‘Ik ben nu gewoon met Armin van Buuren aan het appen’. We hebben samen een track gemaakt. Ook alweer zoiets onwerkelijks.’’

En er is meer: Laurence vierde vorige week het verschijnen van zijn debuutalbum Small Town Boy . Op de plaat staan onder meer zes liedjes die zijn geschreven met de Amerikaanse songwriter Jordan Garfield. De muzikale samenwerking strekte zich al snel ook uit naar het persoonlijke vlak en leidde deze zomer tot een huwelijksaanzoek van Garfield. Laurence zei ja.

Maar natuurlijk, in tijden van pandemie kent zelfs een Songfestivalwinnaar z’n teleurstellingen. Door zijn concert in de Ziggo Dome, gepland voor volgende week, ging een streep. ,,Ik had er zo naar uitgekeken. Van optreden op zo’n plek heb ik mijn leven lang gedroomd. Maar goed, er zijn ook voordelen. Alle energie die in die show of een tweede tour door Europa ging zitten, kon ik nu in het album steken.’’


Je stelde het concert eerder zelf uit om meer tijd te hebben voor het schrijven van nieuwe muziek. Je wilde per se niet naar de Ziggo Dome met alleen de liedjes die je schreef voordat je aan het Songfestival meedeed? Met dat materiaal speelde je wel op Pinkpop.

,,Nee, voor mij is Arcade echt het begin van mijn carrière. Die liedjes van toen vind ik ook goed, hoor. Maar ik wil ze liever apart houden voor concerten. Ze staan geen van alle op het album. Daarop wilde ik vooral mijn groei laten horen.’’

Toen je tweede single ‘Love don’t hate it’ verscheen, zei je: ‘Ik wil zo graag laten horen dat er meer is’. In hoeverre kwam dat gevoel voort uit de druk van het opvolgen van zo’n monumentale song?

,,Uiteraard waren er verwachtingen na Arcade . Hoe voeg je daar iets aan toe? Zou iedereen mijn verhaal ook zonder de introductie van het Songfestival begrijpen? Maar ik ontdekte iets belangrijks. Vroeger, in de tijd dat ik op de middelbare school werd gepest, vluchtte ik als reactie op een slechte dag vaak m’n slaapkamer in om muziek te maken. Daar vond ik een veilige wereld. Dat bleek nu weer hetzelfde te werken. Met nieuwe muziek bracht ik de balans in m’n hoofd terug als de verwachtingen even met me op de loop gingen.’’

De eerste regels van het album zeggen veel over je nieuwe bestaan: Everybody knows me/everybody sees me.

,,Dat gaat over wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd, over de vrienden die me al langer kennen en er gelukkig nog steeds zijn. Ik wilde graag zeggen hoe belangrijk zij voor me zijn. Want ik voel me soms nog steeds die small town boy die in een hele grote arcade terecht is gekomen. Mensen denken van buitenaf soms ineens dingen van je te weten. Veel van wat ik doe, komt uiteindelijk op straat te liggen. Gelukkig geen gekke situaties, maar soms denk ik wel: ‘Oh iedereen weet nu al dat ik naar Amsterdam ben verhuisd. Ik kan het verhuisbericht achterwege laten’. Als je online mijn naam intypt komt er een hele waslijst van dat soort nieuwsberichtjes naar boven.’’

Is dat beklemmend?

,,Ik heb wel dagen gehad waarop ik er iets meer moeite mee had. Een onzeker gevoel: hoeveel controle heb ik nog over wat er wel en niet naar buiten komt? Ik weet wat voor mij privé is. Ik deel wat ik kan, maar houd ook dingen voor mezelf. Zo probeer ik de balans te houden. Net zoals ik probeer op te letten niet te veel uren werk in een dag te stoppen en fit te blijven.’’

Wat gebeurde er afgelopen mei bij de alternatieve uitzending van het Songfestival? Je zou live zingen, maar er moest op het laatste moment repetitiebeeld worden gebruikt. Waarom?

,,Vlak voordat ik moest optreden, kreeg ik plotseling minder goed nieuws te verwerken. Wat dat was houd ik voor mezelf, maar ik was heel blij dat de mogelijkheid er was een eerdere opname te gebruiken. Maar ja, toen verschenen er online dus berichten dat ik overspannen zou zijn. Je wilt dan het liefst zeggen: ‘Hallo, dat is helemaal niet zo’. Maar dat had ik dus niet meer helemaal in de hand. Gelukkig ging die laatste repetitie hartstikke goed. Volgens mij heeft niemand het toen gemerkt.’’

Veel oud-winnaars begonnen net zo ambitieus als jij aan hun loopbaan na het Songfestival. Toch bouwden ze niet allemaal van het festival losstaande carrières op. Heb je een strategie om dat wel te laten lukken?

,,Er is zeker een strategie. Ik geloof dat er kansen komen als je muziek maakt waar je volledig in gelooft. Ik hoop het komende jaar meer samenwerkingen te mogen doen zoals nu met Armin. Met andere, internationale, deejays bijvoorbeeld. Maar daarvoor moet ik blíjven schrijven. Niet zeggen: ‘Hoi, ik ben Duncan, wil je samenwerken?’ Maar: ‘Hoi, ik heb een goeie song, luister er eens naar’.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct