De geboorte van Roller Coaster, de nieuwe nummer 1 in de Top 2000

Singer-songwriter Mercy John, met wie Danny Vera het nummer Roller Coaster maakte. FOTO SANDER VAN DEN BERG

Roller Coaster is de nieuwe nummer 1 van de Top 2000. Danny Vera wordt altijd genoemd, maar het nummer is voor de helft van singer-songwriter Mercy John. Hij neemt ons mee terug naar de geboorte van een klassieker.

Het is een mooie voorjaarsdag in Middelburg. Twee mannen zitten beiden met een gitaar op schoot tegenover elkaar op een stoel, ze kijken uit op een bloeiende magnolia in de achtertuin. Ze tokkelen wat op hun gitaar en zingen fonetische nepwoorden boven de melodie om inspiratie op te doen. Een van hen vult plots de woorden roller coaster in. Ze stoppen met spelen. ,,Wat bedoel je daarmee?”, vraagt de ander.

Zo gaat het in mei 2018 in de achterkamer van Danny Vera. De singer-songwriter zit tegenover zijn Brabantse collega Mercy John, die eigenlijk John Verhoeven heet. Mercy John is vanuit Veghel naar Zeeland gereden om met Vera „wat te schrijven” en heeft op zijn telefoon vijf opnames van zelfbedachte melodielijntjes. Hij heeft ze genummerd van Danny1 tot en met Danny5. ,,Dat herkenbare tokkeltje van Roller Coaster had ik al een tijdje op mijn telefoon staan”, vertelt Mercy John (41). ,,Ik had het aan mijn bandleden laten horen, maar zij vonden het niet zo bij mij passen.”

Dus neemt hij het deuntje deze dag mee naar Zeeland, wanneer de twee gaan proberen een nieuw nummer te schrijven. Ze zijn een jaar eerder met elkaar in contact gekomen via een appje van Danny Vera aan Mercy John, die net zijn eerste album heeft uitgebracht. ‘Toffe plaat!’, complimenteert Vera hem.

Opname Danny2

In de achterkamer van Vera in het historische stadscentrum van Middelburg nemen de twee tegenover elkaar plaats naast de glazen pui. Ze leren elkaar gedurende de middag beter kennen en tussen het praten door tokkelen ze op hun instrumenten. Mercy John pakt er op zijn telefoon opname Danny2 bij.

,,Ik begin met dat melodietje, Danny neemt het over”, zegt hij, die dag herbelevend. ,,We beginnen fonetisch te zingen, dat werkt. Je schakelt het denken uit en gaat in je onderbewuste. Er ontstaat vanzelf een ritme, een metrum dat je dwingt om ergens mee te komen. Opeens verandert dat fonetische in here we go , die woorden zijn er eerder dan Roller Coaster . Uit wiens hoofd dat komt? Ik weet het niet meer. Het is ook nauwelijks te zeggen welk deel van het lied van mij komt en wat van Danny. Ik denk de melodie iets meer van mij, de tekst iets meer van Danny.”

Wanneer het lied al een paar tekstpassages heeft gekregen, dropt Vera opeens de woorden roller coaster . Mercy John stopt met spelen en vraagt wat hij daarmee bedoelt. Vera vertelt dat hij soms het gevoel heeft dat hij in een karretje zit dat alle kanten opschiet, zonder dat hij er invloed op heeft. Mercy John: ,,Een herkenbaar gevoel, we hadden allebei nare dingen meegemaakt. Danny verloor zijn ouders, ik had een flinke burn-out achter de rug en had een half jaar in het Ronald McDonald Huis in Nijmegen gewoond, omdat m’n jongste zoontje erg ziek was.”

Achtbaankarretje

Ze omarmen de metafoor van het achtbaankarretje en bouwen verder aan het nummer, dat aan het eind van die middag grotendeels klaar is. ,,We zitten daar, kop koffie erbij, we kijken door het raam en Danny vertelt dat die magnolia in de tuin elk jaar in bloei staat op de geboortedag van zijn moeder. Ook dat haalt het lied.”

Maanden later belt Vera hem op: ‘Heb je zin om bij de opname een gitaarlijn te spelen?’ Met een knipoog: ‘Wie weet verdien je er dan ook nog wat geld aan’. Ze doen het, samen in de Wisseloord Studio’s in Hilversum. Ze vinden het allebei een leuk nummer, maar niet uitzonderlijk. ,,Geen nummer om grijs te draaien op de radio”, vindt John. ,,Het heeft strijkers, is akoestisch en is te lang voor een radiohit.”

Rob Stenders

Een klein jaar na het componeren brengt Vera het uit. Pas wanneer Rob Stenders het op Radio 2 vaak draait, wordt het opgepikt. We zijn nu nog eens anderhalf jaar verder en Roller Coaster pakt de koppositie in de Top 2000. Een mooie waardering, maar wel voor een nummer dat voor het hele land gelijkstaat aan Danny Vera.

Steekt dat de co-auteur nooit? ,,Nee, ik voel totaal geen afgunst. Ik vind het leuk dat Danny geregeld mijn naam noemt. Hij zingt het mooi. En ik heb niet zijn bekendheid. Als ik het had gezongen, had bijna niemand het gehoord en was het nooit de nummer 1 van de Top 2000 geworden. Het is prima zo.”

loading