Jazz en pop studeren aan het Utrechtse conservatorium, folk studeren aan Newcastle University. Zangeres Suze Terwisscha van Scheltinga maakt werk van haar carrière.

Catch The Sparrow is haar artiestennaam, geplukt uit Suite: Judy Blue Eyes van Crosby, Stills & Nash. Haar eigen naam is ,,niet heel praktisch, die wordt zelfs in Nederland vaak verkeerd uitgesproken. Ik vind het leuk, zo’n artiestennaam die minder persoonlijk is, die ook een bandnaam zou kunnen zijn. Die je kunt aanpassen op verschillende projecten.”

Dat komt goed uit bij Suze Terwisscha van Scheltinga - uit Haren, maar met Friese ouders. Vader Gerard baste zo’n veertig jaar geleden in newwaveband Toylets (met Paul Dokter , later in de semilegendarische band Serenes ). Maar haar moeder is ook heel muzikaal en had net zo goed invloed op Suzes muzikale ontwikkeling. ,,Zij had een paar platen van Joni Mitchell. Ze heeft heel veel gezongen in koren, en heeft mij ook aangemoedigd om te gaan zingen.”

En Joni Mitchell was een duidelijk rolmodel op de liedjes van Painting The Roses Red . ,,Dat vind ik een groot compliment”, zegt ze. Het is haar pas verschenen debuutalbum - voorlopig alleen op de streaming-platformen , ,,al verdien je daar geen scheet mee”.

Die plaat, met fijnzinnige liedjes over kwetsbaar durven zijn in een wereld die drijft op perfecte plaatjes, is eigenlijk de weerslag van Suzes afgeronde studie jazz- en popzang aan het Utrechtse conservatorium.

Folk studeren op universitair niveau

Intussen is ze aangeland op de universiteit van het Britse Newcastle, waar ze sinds oktober vorig jaar folk studeert. Op universitair niveau, ja, dat kan daar. In plaats van een scriptie mag ze bezig met een creatief project, gebaseerd op haar eigen composities.

,,Het is een combinatie van theorie en de praktische kant. Ik ben bezig met zingen, maar ik verdiep me ook in die oude liedjes en de geschiedenis daarachter. En dat gebruik ik dan weer in mijn eigen liedjes.”

Het gaat dan vooral om liedjes uit de even oude als rijke Engelse folktraditie, maar Ierland en Schotland slaat ze niet over. ,,Daar zitten heel veel verbanden tussen.” Ook met de Amerikaanse folk trouwens: menig liedje uit die traditie maakte in de loop der eeuwen de oversteek, om daar dan weer bewerkt te worden. Met soms flink gewijzigde melodieën en teksten.

Zo gaat dat in een oraal overgeleverde traditie. Toch zijn er ook rijkgevulde archieven met, sinds zo ongeveer begin vorige eeuw, ‘veldopnamen’: dankbaar onderzoeksmateriaal voor Suze. ,,De verschillende versies vergelijken, dat kan heel inspirerend zijn. Zo’n vertolking is ook weer een tijdsbeeld. Maar wat ik zo aangrijpend vind, is dat die liedjes, ook al zijn ze honderden jaren oud, over dezelfde gevoelens gaan. Die zijn nog altijd relevant.”

Haar eigen liedjes, soms nog wel op traditionele folkmelodieën, dragen nu al de sporen van dat onderzoek. ,,Ik probeer niet meer zozeer om moeilijke dingen te schrijven. Ik heb gemerkt dat een goed liedje ook heel simpel kan zijn, dat daar juist de kracht in kan liggen. Juist door die eenvoud worden mensen aangemoedigd om samen muziek te maken, plezier te hebben.”

En dat is volksmuziek, tenslotte: een gemeenschappelijke ervaring, al of niet gebouwd op liedjes met soms al een oeroude en dus bewezen kern. Dat is wel een tegenstelling met de manier waarop Suze haar liedjes nu maakt, noodgedwongen wegens corona: in haar eentje, op haar kamer (,,in een heel gezellig studentenhuis”), met begeleiding van haar eigen MIDI-keyboard.

Veel geleerd

,,Ik heb totaal geen spijt van mijn keuze, ik heb heel veel mensen ontmoet hier en veel geleerd. Maar ik heb nog niet met anderen samen kunnen spelen. Gelukkig gaan de cafés en terrassen hier vanaf maandag weer open.” Musiceren daar, en in de folktraditie speelt de kroeg door de eeuwen heen een belangrijke rol, zal er nog niet meteen in zitten. ,,Iets om naar uit te kijken.”

Suze wil beslist door in de muziek, ze heeft er niet voor niks flink op gestudeerd. Een synthese van haar opgedane folk-kennis met haar ervaring in pop en jazz zou een mogelijkheid kunnen zijn - dat was tenslotte ook het pad dat Joni Mitchell volgde.

Maar met die folktraditie op zich is ze ook nog niet klaar. Wie weet duikt ze nog eens in de Nederlandse archieven met volksliedjes, die van het Meertens Instituut in het bijzonder. ,,Eens kijken wat daar allemaal ligt aan materiaal. Daar wordt nu totaal niks mee gedaan door moderne muzikanten.”

Het kan ook zijn dat ze gewoon in Newcastle blijft. ,,Hier is natuurlijk ook een veel groter netwerk, aan muzikanten en zo, dan in Nederland. Het bevalt me hier heel goed.”

Catch The Sparrow: Paint The Roses Red. Te beluisteren via onder andere Spotify .

www.catchthesparrow.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Muziek
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct