De fameuze test.

Wie is de Mol? begon ooit met onbekende Nederlanders. LC-redacteur Jantien de Boer deed mee en blikt terug op het Mol-universum

De fameuze test.

Vanavond begint de Nederlandse jubileumserie van het televisieprogramma Wie is de Mol?. In twintig jaar tijd is er veel veranderd. Te beginnen met het verdwijnen van de afritsbroek.

Er was een periode, je kunt het je nu bijna niet meer voorstellen, dat er nog geen Bekende Nederlanders aan Wie is de Mol? meededen. In 2001 sloot presentatrice Angela Groothuizen de tweede Nederlandse serie af met een oproep aan de kijkers. ,,Wil je meedoen?’’, vroeg ze. ,,Stuur dan een brief.’’

Ik kon en kan niet rennen, klimmen of een bal vangen, maar ik had wel zin in iets geks. ,,Deze week zat ik mistroostig op een natte wc-bril in een bowlingcentrum’‘, schreef ik. ,,Telkens als ik had gegooid, liet het scherm boven de baan een dooie, kale kip zien.’’

Lang verhaal kort. Na twee gesprekken, proefopnames en een medische test op sportcentrum Papendal, werd ik samen met tien andere, doodgewone burgers uitverkoren.

Nu schrijft de AvroTros dat de kandidaten, ,,anders dan voorgaande edities geheim blijven voor elkaar en voor het publiek’’, maar destijds hadden we totáál geen benul. Werkelijk iedereen in het vliegtuig naar Porto kon een potentiële mol-kandidaat zijn. We waren immers Onbekende Nederlanders.

Pas toen we met zijn elven overbleven bij een lege, spookachtig piepende bagageband viel het kwartje. Alle elf waren we onze spullen kwijt. Alle elf hadden we getekend voor een grimmig spel.

loading

O p 13 september 2001 om half acht moesten we ons melden op Schiphol, twee dagen na de aanslag op de Twin Towers in New York. De wereld stond in brand, op avontuur gaan voelde vreemd, toch doken we onder in het Mol-universum. Als we in een restaurant of hotel zaten, of toevallig langs een televisie in een etalage liepen, probeerden we flarden van het nieuws op te vangen, maar we hadden te veel aan ons hoofd om de werkelijkheid te kunnen vatten.

We moesten van een stuwdam abseilen, over een angstwekkend diepe afgrond parallellen, ingewikkelde speurtochten doen, elkaar afknijpen in een kouwe gevangenis, hoog in de lucht op een vliegtuigvleugel staan, en o ja, we werden op de verkeerde plek uit een vliegtuig gegooid. Telkens als we dachten dat we een opdracht begrepen, bleken we de dubbele bodem weer over het hoofd te hebben gezien.

Ik herinner me een spel met een geldwagen, waarin de bedenkers acht maanden voorbereiding hadden gestoken. In nog geen twee uur tijd maakte ik er een zootje van. Per ongeluk. Paniek, faalangst en zelfspot streden in mijn hoofd om voorrang.

loading

De opdrachten waren wreder dan nu het geval is, en contact maken met de crew was verboden. De geluidsmannen gooiden zwijgend microfoontjes in je blouse. De camera’s moest je vergeten. Langzaam werd je afgepeld.

Soms kijk ik daarom met verbazing naar de jongste series. Met de komst van de Bekende Nederlanders werd het steeds gezelliger. O, o, wat doen ze nu leuke puzzels in gekke autootjes, of bootjes. En o, o, wat wordt er soms geschmierd.

Kennelijk wil het Nederlandse publiek BN’ers. Toen Marc Marie Huijbregts en Yvonne Jaspers in 2005 meededen schoten de kijkcijfers omhoog. Alleen in België, de bakermat van de Mol, spelen ze het spel nog met onbekende Vlamingen. Daar worden kandidaten nog 30 centimeter onder de grond in een kist wakker. Daar dalen ze diep af in de krochten van de aarde. ,,O nee, ik kan niet meer’’, piept een kandidate paniekerig. Zo hoort het. Dát is De Mol.

E n er is nog iets. Ik ben vaak verbaasd over de kleding van de BN’ers. Over hun haar. Hun make-up. Wij droegen afritsbroeken en bergschoenen en de eerste dagen trokken we zelfs braaf de lelijke sandalen uit het Avro-pakket aan. Een kandidaat slechts had een rolkoffer en leuke jurkjes mee, en zij viel al in aflevering twee af.

loading

Eigenlijk wisten we van toeten noch blazen, de televisie-uitzendingen waren van later zorg. Ik had niet kunnen denken dat ik later vanaf bouwsteigers toegeroepen zou worden. Dat ik ineens beroemd zou zijn op de basisschool waar mijn zoon in groep twee zat. In de V&D sloeg een wildvreemde vrouw haar handen voor mijn ogen. ‘Wie is de Mol’, siste ze in mijn oor.

Ineens voelden wij, de kandidaten uit 2002, een beetje hoe het is om BN’er te zijn, maar we vonden het eerder ingewikkeld dan leuk. Zeker toen de mailbox van mol George door speurders werd gekraakt.

De faam van het programma groeide. Op het widm-forum ontleedden hardcore-fans de kleinste aanwijzingen die bij nader inzien helemaal geen aanwijzingen waren. De fan-gemeenschap werd groter en groter. De fandag, waar liefhebbers na afloop samenkwamen met de makers, was tot dan toe kleinschalig maar in 2002 werden we allemaal overvallen door de drukte.

loading

Ik herinner me een brij van gezichten. We deelden handtekeningen uit. We gingen met wildvreemden op de foto. En tegenwoordig geniet ik vooral van de luxe dat ik de mol niet meer hoef te zoeken. Om de tests goed te maken moet je namelijk frustrerend veel onthouden, zeker als je verschillende medespelers verdenkt.

M ijn molboekje, dat destijds nog een gewoon notitieboekje was, zonder gelikt logo op de voorkant, staat vol met aantekeningen. Harry weegt 80 tot 82 kilo, noteerde ik. George 79,6 kilo. En op dag 15, op een donderdag, zat Ellen rechts naast me aan het ontbijt. Ze at brood met kaas en dronk een cafe com leite.

loading

Werkelijk alles kan tijdens het spel, dat nooit stopt, van belang zijn. Toen ik na drieënhalve week in oktober 2001 thuiskwam was ik gesloopt. Ik had nachtmerries over opdrachten. Ik werd wakker van mijn eigen stem. In mijn slaap zette ik mijn bril zelfs op.

En nu moet een selectie BN-ers uit de laatste tien moljaren dus nog een keer in de centrifuge. Nou ik hoop dat ze, net als de onbekende Vlamingen in de Belgische serie, alle hoeken van de kamer zien. Ik wil een duistere Mol. En daarna wil ik weer een serie met gewone Nederlanders die je misschien gemakkelijker in een luchtbel onder water kunt bewaren, of van een gebouw af mag gooien.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct