Miljuschka Witzenhuizen: ,,Soms schaam ik me bijna voor de luxe die we hier hebben.''

Miljuschka Witzenhuizen over armoede, lekker eten, vier sterke vrouwen en het proces tegen haar oom

Miljuschka Witzenhuizen: ,,Soms schaam ik me bijna voor de luxe die we hier hebben.'' FOTO ALEK

Tv-kok Miljuschka Witzenhausen (34) leerde door de armoede van niets iets te maken. En kreeg van haar moeder, Astrid Holleeder, mee altijd door te gaan. „Ik had nooit kunnen doen wat ik nu doe zonder dat vangnet van vier sterke vrouwen: mijn moeder, mijn tante, mijn nichtje en mijn oma.”

Ze weet het nog goed. Bij de diploma-uitreiking van het Vossius Gymnasium in Amsterdam zaten allemaal keurige mensen in de zaal, en daartussen haar eigen hoogblonde Versacefamilie op een rijtje. De andere kinderen waren toegelaten tot het conservatorium of hadden een boekendeal, en Mil? Die zou wel zien waar het schip strandde, zei de rector.

Modellenwerk, want dat deed ze al. Later volgden presentatieklussen bij TMF en een kortstondige acteercarrière - ze speelde in Onderweg naar morgen . En dit is waar ze nu staat: Miljuschka Witzenhausen is columnist en tv-kok bij 24Kitchen , bekend van programma’s als Miljuschka’s Food Trucks en Miljuschka in Mexico . Vorig jaar was ze finalist in Wie is de mol? Ze heeft twee kinderen en woont samen met haar vriend Philip.

Op dit moment loopt het hoger beroep van haar oom Willem Holleeder, die mede op basis van verklaringen van Miljuschka’s moeder Astrid tot levenslang is veroordeeld wegens het geven van opdrachten voor vijf liquidaties. We spreken elkaar in de tuin van haar gigantische verbouwde boerderij, op een goed uur fietsen van Amsterdam.

Waar komt uw liefde voor eten vandaan?

,,Mijn moeder houdt van lekker eten, onze familie draait op lekker eten. Maar het creatieve koken heb ik van mijn vader geleerd. Van hem leerde ik van niets iets maken, want we hadden niks. Mijn moeder kreeg mij toen ze 19 was. Ze studeerde toen rechten en had er schoonmaakbaantjes naast. We hadden 75 gulden per week om met zijn vieren van te eten. En mijn halfbroer zat in de jeugdopleiding van Ajax, die bunkerde alles voor vier personen naar binnen. Het was moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Soms had je een nieuwe broek nodig en was daar domweg geen geld voor.’’

Wat aten jullie?

,,We woonden om de hoek van de Dappermarkt. Aan het eind van de dag struinden we de markt af. We namen het fruit dat plekjes had, of pulpo. In die tijd kocht niemand dat in Amsterdam, dus dat was supergoedkoop. Dat moest je nog wel helemaal klaarmaken. We aten ingewanden, veel niertjes, paardenvlees. In de Jan Evertsenstraat was een paardenslager, en elke zaterdag ging ik met mijn moeder met de tram van Oost naar West.’’

,,We gingen alle goedkope plekjes af, maar waren wel levensgenieters: als er geld was, gingen we naar Holtkamp of haalden we dat fantastische brood van Hartog. Toen mijn vader was weggevallen, werd het nog een tandje erger. Toen was het enige wat we ons konden veroorloven chili con carne van de Aldi. Alle blikken bonen bij elkaar, een fles ketchup, gehakt, twee blikken tomaten en een fles chilisaus.’’

loading

Wel fijn dat u het recept erbij geeft.

,,Alleen om aan te geven hoe walgelijk het was. We aten dat bijna de hele week. Twee keer per week kookte mijn oma voor ons, omdat ze wist dat wij het niet goed hadden. Toen ik twaalf was, ben ik op de zaterdagen gaan werken bij de groenteboer in de Scheldestraat. Daar verdiende ik zeven gulden per uur, twaalf uur per dag, dus voor mijn gevoel was ik schathemeltjerijk. Van dat geld kocht ik de dingen die ik echt lekker vond, zoals parmaham.’’

En nu woont u in een gigantische boerderij vlak buiten de stad.

,,Soms schaam ik me bijna voor de luxe die we hier hebben. Ik kwam van een flatje in Amstelveen, we waren gewoon op zoek naar een rijtjeshuis. Tuintje voor, tuintje achter. Mijn vriend komt uit Brabant, die wilde graag landelijk wonen, en ik wilde niet te ver bij Amsterdam vandaan. We hadden heel veel huizen bekeken, en toen liepen we hier binnen.’’

,,Ik zag de binten van wat nu de woonkamer is en dacht: ik weet niet hoe we het gaan doen, maar dit moet het worden. We hebben de hypotheek slim kunnen regelen, we betalen niet veel meer dan sommige van onze vrienden voor een appartement in de stad. Maar het is wel zo: we zijn allebei ondernemers, het is echt ballen op het hakblok. Als op een gegeven moment de rente omhooggaat of we hebben allebei geen werk meer, zullen we moeten verkopen.’’

Vindt u dat geen eng idee?

,,Nee. Ik heb gezien: hoe hard je ook valt, je kunt altijd weer opstaan. Dat is natuurlijk het voordeel van iets meemaken in je leven. Dat is wat je ervan leert. Het is ontzettend paradoxaal: je hangt een molensteen om je nek qua lasten, maar je geeft jezelf er enorm veel vrijheid mee. We kunnen hier vrienden ontvangen, de kinderen kunnen er veilig spelen, je kunt één zijn met de natuur op een steenworp afstand van Amsterdam. Dat zijn allemaal dingen die niet in geld uit te drukken zijn.’’

Waarom ging uw vader bij jullie weg?

,,Terugkijkend kan ik zeggen dat hij een pathologische leugenaar was. Hij was een markante persoon, een kunstenaar in hart en nieren, een enorme dromer. In zijn gedachten had hij soms zes horecazaken, en dat vertelde hij dan ook als ik met hem ergens kwam. Dan keek ik naar hem en dacht: waar de fok heb je het over? Maar het is je vader, dus je valt hem niet af’’

,,Hij is bij mijn moeder weggegaan omdat hij weer eens was vreemdgegaan en een andere vrouw zwanger had gemaakt. Hij had een voorliefde voor beschadigde vrouwen en die volgden elkaar in hoog tempo op; dat werkte ook niet zo lekker voor hem en mij. Mijn vader heeft heel veel kinderen bij heel veel vrouwen, voor wie hij allemaal geen verantwoordelijkheid draagt.’’

Ziet u die kinderen ook?

,,Ik krijg vaak berichtjes van mensen die schrijven dat ze mijn halfbroer of halfzus zijn. Een keer was ik in de Lidl in Amstelveen en werd ik aangesproken door de vrouw die door mijn vader zwanger was geraakt toen hij bij ons wegging. Haar dochter zat in de auto te wachten. Die had ook alweer een kind, ik denk dat ze zelf zestien was. Zeg maar niet dat je haar zus bent, zei die vrouw, maar wel leuk als je haar even ontmoet. Ik liep dus maar mee, en zei: ‘Hoi, ja hoi, ik ben, eh, joe.’ Later heeft dat meisje me gemaild, toen ze erachter was gekomen wie haar vader was. Toen heb ik haar gezegd dat ik geen ambitie had om nog een familieband op te bouwen.’’

Wel hard.

,,Je moet jezelf af en toe beschermen. Anders word je constant leeggezogen door dingen die niets bijdragen aan jouw leven. Dat kun je hard vinden, maar voor de mensen om mij heen ga ik door het vuur. Het is bij mij alles of niets. Ik snap ook niet hoe mensen hun agenda kunnen vullen met verjaardagen van kennissen. Je hebt maar zoveel energie en zoveel tijd. Je weet nooit wanneer het voorbij is, dus je moet je leven goed indelen.’’

Wanneer verloor u het contact met uw vader?

,,Toen ik dertien was is hij uit mijn leven verdwenen. Ik was op surfkamp en zei tegen een vriendje daar dat ik mijn vader moest bellen. Toen zei hij: hij kan jou toch ook bellen? Daar heeft hij wel gelijk in, dacht ik. Ik heb hem niet gebeld en toen heeft hij mij ook nooit meer gebeld. Toen ik achttien was, heeft hij me nog weleens geprobeerd uit te leggen waarom hij dat nooit meer had gedaan. Zulke grote verhalen. Toen dacht ik: hier ga ik nooit meer uithalen wat ik nodig heb, namelijk een vader. Dit is gewoon weer een patiënt erbij.”

In 2010 werd haar zoon geboren, twee jaar later haar dochter. Haar zoons naam staat getatoeëerd op haar heup - ‘Waar ik hem de eerste twee jaar tegenaan heb gehouden’ - die van haar dochter staat op haar arm. De eerste vijf jaar van hun leven was ze thuis. Ze wilde alleen maar koken en broeden als een kip, zegt ze.

In 2015 ging ze weg bij de vader van haar kinderen. Ze trok in bij haar moeder en besloot keihard te werken, beuken noemt ze het zelf, om een nieuwe carrière uit de grond te trekken. Elke cateringklus nam ze aan, ze werkte soms twintig uur per dag. Het wierp zijn vruchten af: ze kon een huis krijgen in Amstelveen, en in 2016 brak ze weer door op televisie. Ze kreeg een eigen programma bij 24Kitchen en werd een vast gezicht bij RTL Boulevard . Inmiddels heeft ze drie kookboeken uitgebracht.

loading

Uw recepten staan ook op Instagram. Sticky kaneelbroodjes, red velvet cheesecake... Niet echt, eh, koolhydraatarm.

,,Het zijn beukers. Dat is gewoon zo. Bakken heeft iets magisch: je stopt een paar ingrediënten in de oven en het hele huis gaat lekker ruiken. Het heeft iets therapeutisch om te kneden en te rollen, een deegje te maken, mooi af te smeren, noem maar op. Dat haalt een hoop stress weg. En als het klaar is, proef ik een hapje, maar echt niet dat ik dat hele ding ga opeten. Het maken en mensen ermee verwennen, dat vind ik het allerleukste.’’

Hoeveel is Philip aangekomen sinds hij met u is?

,,Zeker 8 kilo.”

Bent u bang om dik te worden?

,,Ik zie het als een risico van het vak, en als een investering in mijn smaak. En het is maar net wat je ambitie is. Bij mij past 75 kilo en maat 42/44, dat is gewoon mijn maat, daar voel ik me lekker bij. Ik heb twee gezonde kinderen op de wereld mogen zetten. Dat maakt dat je meer eerbied krijgt voor je lichaam. Ik heb er een gewoonte van gemaakt in de spiegel te kijken en te zeggen: Damn girl, you’re fine .’’

,,Het zijn vaak de anderen die zeggen: je moet omhoog kijken, anders zie je een beetje onderkin. Of: wel lastig zo’n foto, met jouw armen. Toen ik net bij mijn ex weg was, was ik enorm afgevallen. Wat zie je er beeldig uit, zeiden mensen toen. Terwijl het superslecht met me ging. Het zit enorm ingebakken. Ik werk vaak in teams met allemaal mannen. Als ik een foto met mijn vetrolletjes post, zeggen ze: wat stoer. Maar als dan iemand voorbij komt lopen die wat voller is, klinkt het: ‘Moet je nou kijken wat een dik wijf.’ Huh?’’

U post zo’n foto op Instagram, maar vraagt wel om visagie voor deze fotoshoot.

,,Dat is vooral omdat ik zelf echt niet kan make-uppen. En ik houd wel van mooi beeld maken. Het decor moet kloppen met de outfit en dus ook met de make-up. Dat wil niet zeggen dat ik niet wil laten zien wie ik ben.’’

Astrid Holleeder, die met haar zus Sonja getuigde tegen hun broer, schreef inmiddels drie boeken over de kwestie. Haar getuigenis veroordeelde Astrid tot een leven van achterom kijken en voorzichtigheid, en ook dochter Miljuschka moet nadenken bij alles wat ze doet. Zomaar langsgaan bij haar moeder kan niet, ze weet voor haar eigen veiligheid het adres niet. Op haar pols staat ‘mama’ getatoeëerd. Erop gezet ter gelegenheid van moederdag.

Wat vond uw moeder ervan dat u dat had gedaan?

,,Ze vond het helemaal niet grappig. Ze zei: ik weet dat ik blij moet zijn, maar je bent mijn kind en nu heb je mijn lichaam verpest.’’

Volgens uw zakenpartner is alles wat u doet herleidbaar tot uw moeder.

,,Ik heb alles van haar geleerd, mijn moeder heeft altijd vierkant achter mij gestaan. Ik had nooit kunnen doen wat ik nu doe zonder dat vangnet van vier sterke vrouwen achter me. Mijn moeder, mijn tante, mijn nichtje en mijn oma. Zij hebben mijn kinderen opgevangen toen ik zo hard moest werken, en van mijn moeder heb ik geleerd om altijd door te gaan.’’

,,Zij heeft me geleerd het geluk uit mezelf te halen, ook al is dat haar zelf niet gelukt. Zij heeft altijd geprobeerd anderen geluk te brengen, en heeft daar zelf op ingeleverd. Ze heeft getuigd om haar zus en haar kinderen te beschermen. Ze had geen keus. Maar mij zou ze dat nooit aanraden.’’

Hoe vaak ziet u haar?

,,Daar kan ik geen uitspraken over doen. We bellen zo vaak mogelijk. Lang leve Facetime.’’

Toen uw dochter moest afzwemmen, hebben jullie een zwembad afgehuurd zodat uw moeder erbij kon zijn.

,,Dat was schitterend. Mijn moeder was er, mijn tante, mijn oma, Philip, de kinderen, ik en natuurlijk de zwemjuf. Dit was zoals het had moeten zijn. Je kunt de wereld over reizen, de dikste auto’s rijden, maar niets is het waard als je het niet kunt delen met de mensen van wie je houdt. Dus ik ben heel blij dat dat gelukt is.’’

Wanneer kwamen mensen erachter dat u het nichtje van Willem Holleeder bent?

,,In mijn tweede jaar bij TMF. Ik had hemel en aarde bewogen dat niemand erachter zou komen en stortte helemaal in. Ik moest zo hard huilen, omdat ik wist dat vanaf dat moment het in elk interview, elk gesprek naar boven zou komen. Mensen zouden er altijd over beginnen, terwijl het niets te maken heeft met mijn professionaliteit, met wie ik ben. Ook nu nog. Bij elk etentje vragen mensen: hoe zit dit nou, hoe zit dat nou? Na twee wijntjes kunnen mensen hun nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. En hoe vager je erover doet, hoe enger mensen het vinden.’’

Vorige zomer heeft u er voor het eerst over gesproken, samen met uw moeder. Tien dagen later stond er een berichtje in het AD dat u was ingestort.

,,Ik was net teruggekomen van de opnames van Wie is de Mol?. Dat was een pittige reis geweest. We zaten hier midden in een gigantische verbouwing. Toen kwam de uitspraak van de rechter, en het interview. Op een gegeven moment is je taks bereikt. De reacties van mensen kwamen veel harder binnen dan ik had gedacht. Positief en negatief. Mensen die huilend naar je toekomen en zeggen: ik weet precies wat je meemaakt. Maar ik ben ook vaak genoeg bijna van de weg gereden door iemand die riep: ‘Je moeder is een NSB’er, kankerhoer, jullie moeten dood!’”

Er was onlangs weer een zittingsdag in het proces. Volgt u dat?

,,Ik probeer me ervoor af te sluiten. Het wordt weer zo’n moddergevecht. Mijn moeder staat onder ede, hij mag zeggen wat hij wil. Er wordt een strontkar over je uitgestort en dat moet je ondergaan. Maar we hebben al heel veel gewonnen, ik heb mijn moeder al vijf jaar om me heen zonder die immense druk van hem.’’

,,We hebben jarenlang niets kunnen zeggen, mensen hebben heel lang gedacht dat we vierkant achter hem stonden. Maar nu kunnen we al vijf jaar onszelf zijn. Ik heb nooit de wind mee gehad, en nu komen mensen erachter dat ik dat wel had moeten hebben. Als die zich nu opeens achter ons scharen en zeggen hoe goed en hoe krachtig ze ons vinden, denk ik: oh, nu ben je er wel?’’

Waar bent u het meest trots op?

,,Weet je: mijn familiegeschiedenis, die heeft mij de kracht en het doorzettingsvermogen gegeven waardoor ik ben wie ik nu ben. Maar verder heeft die geschiedenis niets met mij te maken. Voor mij zit de lol in eten: bedrijven laten geloven in andere paden die wij dan weer voor ze bedenken, mensen inspireren met eten.’’

,,En uiteindelijk is mijn grootste drijfveer de kinderen. Ik wil dat ze goed terechtkomen, dat ze wat onbezorgder in het leven staan dan ik. En dat ze weten: waar ik ook sta, welke fouten ik ook heb gemaakt, ik kan altijd mijn moeder bellen. Zoals ik van mijn moeder heb geleerd. Die veiligheid moet je een kind bieden.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct