Jim Taihuttu leeft zijn droom. De alleskunner woont tegenwoordig op Bali, heeft meer dan een miljoen volgers op Instagram met zijn band Yellow Claw en vanaf volgende week is daar eindelijk zijn langverwachte film: De Oost . „Wat een of andere halve zool op Facebook te melden heeft, deert mij bijzonder weinig als ik op vrijdagmiddag lekker een boekje aan het lezen ben aan mijn zwembad op Bali.”

Hij gaat dadelijk nog even een uurtje surfen, zo laat Jim Taihuttu aan de telefoon weten. Het zijn zo de voordelen van wonen in Indonesië. Een plek waar hij heen ging vanwege die film die al jarenlang door zijn hoofd spookte; De Oost. Over de rol van Nederland in de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog. „Ik ben hierheen gekomen om te zoeken naar locaties en voor de casting, dat soort dingen. En ik ben daarna niet meer teruggegaan.”

Mist u Nederland niet?

„Dat valt wel mee. Ik was er laatst nog vier weken om de film helemaal af te maken. Maar met die lockdown en de avondklok... er was weinig aan, kan ik je vertellen. Hier op Bali is alles heel ontspannen, dat komt ook omdat alles zich buiten afspeelt. Alle restaurants zijn hier sowieso buiten, zonder airconditioning ook. Het is wel grappig om te zien. Iedereen draagt hier als hij op de scooter zit of als hij naar de supermarkt gaat gewoon een mondkapje. Dat is gewoon zo, daar heeft niemand ooit tegen geprotesteerd.”

We hoeven niet altijd te luisteren naar een of andere 50-jarige man uit Friesland die toevallig de filmacademie heeft gedaan.

Bent u zelf bang geweest voor corona?

„Niet zozeer voor het virus zelf. Zo rond maart vorig jaar was ik wel op mijn hoede voor de onvoorspelbaarheid van het menselijk gedrag. Toen ontstond even die massahysterie, dat mensen ineens allemaal wc-rollen gingen kopen. Ik schrok wel van die wispelturigheid. De mens is dan iemand die denkt; er liggen nog vijftig rollen. Ik koop ze lekker allemaal want dan kan ik nog drie maanden de kont afvegen.”

Dat hamsteren en die paniek doen denken aan talloze films over het einde der tijden. Dat moet u als filmmaker toch zijn opgevallen.

„Alleen in films gaan alle regeringen en presidenten dan ineens samenwerken. Dan geven de Russische en de Amerikaanse president elkaar de hand en dan lossen ze het samen op. In het echte leven blijken ze dan toch vooral bezig met achter de rug om elkaars vaccins weg te kopen. Kom je toch weer een beetje op hetzelfde uit. Want laat vooral niet het beeld ontstaan dat ik de ziekte niet serieus neem of iets ontken. Absoluut niet. Maar het gevaar voor mij zit hem meer in de hypocrisie en het egoïsme van de mensen, dan in de ziekte zelf, denk ik.”

De reden om Jim Taihuttu te spreken is zijn nieuwe film De Oost . De Venlonaar zichzelf al in 2011 op de kaart met de film Rabat . Een roadmovie die voor een appel en een ei werd gemaakt, maar wel wordt gezien als een film die het filmlandschap in Nederland blijvend heeft veranderd. Met name door ervoor te zorgen dat ook jongens met een Marokkaanse, Tunesische of Molukse achtergrond ineens hun plek konden vinden in de Nederlandse filmwereld. Achmed Akkabi ( Mocro Maffia ) en Marwan Kenzari (onder meer Jafar in de filmversie van Disney van Aladdin en – samen met Martijn Lakemeier – ook weer hoofdrolspeler in De Oost) zijn de twee beste voorbeelden van acteurs wier carrière gelanceerd werd door de films van Taihuttu.

Hebt u dat zelf ook zo beleefd, dat jullie de Nederlandse filmwereld veranderd hebben?

„We zijn er door Rabat en Wolf (de tweede film van Taihuttu, red.) wel achtergekomen; dit kan. We kunnen dingen maken waar we zelf achter staan en die ook echt gewaardeerd worden. We hoeven niet altijd te luisteren naar een of andere 50-jarige man uit Friesland die toevallig de filmacademie heeft gedaan. Zo iemand hoeft ons niet te vertellen hoe wij leven of denken. Voor Rabat kon dat nog niet.”

Hoe kijkt u eigenlijk naar het succes van de serie Mocro Maffia . Uw film Wolf ging ook al volop over die problematiek.

„Het Filmfonds zei over het script van Wolf letterlijk; ‘dit kan toch helemaal niet echt gebeuren in Nederland’. Toen heb ik ze 150 pagina’s met alleen maar Nederlandse krantenartikelen toegestuurd. Ik denk dat de research die ik deed voor Wolf bijna identiek is geweest aan wat de schrijvers voor het boek Mocro Maffia onderzocht hebben. Inhoudelijk zijn we twee totaal verschillende wegen ingegaan, maar ik denk dat wij wel dezelfde mensen tegenkwamen, dezelfde verbanden begonnen te leggen. Maar wat de serie Mocro Maffia betreft; ik ben er megatrots op. Achmed is nog steeds een van mijn allerbeste vrienden en hij is nu ook de eerste man in Nederland die de streamingcode gekraakt heeft. Want eigenlijk is Mocro Maffia de enige echte streaminghit in Nederland. Echt supervet.”

Zelf komt Taihuttu op 13 mei dus met De Oost . Op Amazon Prime en hopelijk ook in de bioscopen. Een film die al na het uitkomen van de trailer omstreden werd. Na het zien van die trailer trok de De Federatie Indische Nederlanders aan de bel, volgens hen zou het om een anti-Nederlandse propagandafilm gaan. Ze baseren dat op de Nederlandse militairen die in de film in zwarte uniformen voorbij marcheren, de kapitein die een snor draagt en het gebruik van het gotische lettertype. Stuk voor stuk verwijzingen naar Nazi-Duitsland, aldus de federatie.

loading

Bent u geschrokken van die ophef?

„Ik zet al jaren muziek online, dan leer je vanzelf wel om een beetje te relativeren. Iedereen vindt ergens iets van in deze internettijden, meestal zonder enige kennis van zaken. Je moet jezelf een beetje aanleren om daar mee om te gaan, tenzij je gek wilt worden als artiest of filmmaker. Ik kan het daarom niet heel serieus nemen. ‘Opinions zijn als assholes’, zeggen ze in Amerika, iedereen heeft er één. Ik wil niemand tenietdoen of in zijn waardigheid aantasten, maar wat een of andere halve zool op Facebook te melden heeft, deert mij bijzonder weinig als ik op vrijdagmiddag lekker een boekje aan het lezen ben aan mijn zwembad op Bali.”

U bent voor De Oost de jungle in gegaan. Een beproefd recept voor rampspoed, is in het verleden met klassieke films als Apocalypse Now en Fitzcarraldo al gebleken. Toch deed je het.

„Het was niet zo extreem als bij die films, maar het zat er ook niet ver vanaf soms. Die grappen werden van tevoren natuurlijk ook veel gemaakt. En uiteindelijk klopte het ook. We gingen superzwaar over budget, hadden dagen tekort, moesten scènes overslaan, mensen werden door schorpioenen gebeten en een stukje set werd gewoon door een hele vloedgolf weggespoeld. Misschien ook wel inherent aan een gekke film in de jungle schieten. Misschien moet je dat niet doen en gewoon een studio bouwen.”

Toch hebt u wel doorgezet.

„Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je het niet doet. Het is alsof je in Almere een carnavalsscène gaat draaien. Met mensen uit Almere die dan een clownsneus ophebben. Dat werkt niet.”

Er zit acht jaar tussen deze film en Wolf . Waarom zo lang?

„Er zijn meerdere redenen. Ik had geen zin om eenzelfde soort film nog een keer te maken. Je wordt na Rabat en Wolf dan meteen voor tien andere films gevraagd, die allemaal ongeveer hetzelfde zijn. Ik had ook niet zo’n zin om de allochtonenfilmregisseur van Nederland te worden. Ik wilde iets anders, iets groters. In Amerika onder aan de trap beginnen, zag ik ook niet zitten en ik heb een gezin. Mijn vierde kind is op komst, dat neemt ook veel tijd in beslag. Dan ga je ook beter nadenken over waar je je tijd aan wilt besteden. Ik werd na Wolf gevraagd voor een paar projecten in het buitenland. Dat gebeurt nu ook alweer. Het klinkt hartstikke leuk, zo’n film die zich in Schotland afspeelt. Maar wil ik daar eigenlijk wel een jaar van mijn leven zijn? En er was natuurlijk de muziek; dat ging ook heel lekker.”

In Nederland mag Taihuttu dan vooral bekend zijn als de filmregisseur, buiten Nederland kent iedereen hem vooral als de helft van het muziekduo Yellow Claw. Meer dan een miljoen volgers heeft hij met die band op Instagram en voor corona stond Taihuttu met de regelmaat van de klok voor duizenden mensen op een podium in Amerika of Azië.

Nu bent u al een hele tijd thuis op Bali. Hoe is dat?

„Ik heb er eigenlijk wel van genoten. We hadden vorig jaar net voor corona toevallig drie maanden vrij genomen, om dan in maart weer extreem te gaan touren. Dus ik zit al zestien maanden thuis. Bali is dan ook geen heel vervelende plek natuurlijk. Nee, na al die hectische jaren voelt het een beetje als de sabbatical die ik toch al had moeten nemen.”

Je hoort ook steeds meer verhalen over het hectische leven van beroemde dj’s. Hoe zij aan dat leven onderdoor gaan. Hoe gaat u daar mee om?

„Het is gewoon heel zwaar. Het lijkt natuurlijk allemaal supervet, mensen zien alleen die ene foto of dat ene filmpje op Instagram. Waar je met duizenden mensen aan het feesten bent. Ze zien niet de nachten die je overslaat. De nachten waarin je in busjes slaapt of op een matje op het vliegveld. Dat je weer een pizza als ontbijt eet op een leeg vliegveld. Ik heb er al heel wat aan onderdoor zien gaan. Vooral de wat jongere jongens die slecht tegen de verleidingen van het leven kunnen.”

Wat is het verschil met u dan?

„Voor mij is het sowieso anders omdat ik een gezin heb. Dat trekt ook aan de bel als het nodig is. Die jongens die eraan onderdoor gaan, dat zijn vaak toch de jongens die dan vier weken heftig getourd hebben. Die helemaal kapot zijn, op het punt staan om naar huis te gaan en dan gebeld worden door hun manager; ‘we kunnen makkelijk geld verdienen. Ze willen nog drie avonden erbij, daar, daar en daar’. Als je dan geen gezin hebt, of niet sterk in je schoenen staat, dan ga je gewoon. Mijn vrouw trekt dan aan de bel. Die zegt; ‘Je zou vijftien dagen weg zijn, maandag moet jij gewoon weer de kinderen naar school brengen. Met of zonder jetlag’. Nou, dan denk je nog wel twee keer na over die afterparty. Het is gewoon een heel groot verschil of je in zo’n leven valt op je 28ste of op je 16de.”

loading

Want jullie zijn er zelf een beetje bij toeval ingerold toch?

„We hebben gewoon geluk gehad met de hele opkomst van de EDM (electronic dance music, red.). Artiesten als Afrojack en Martin Garrix hadden succes. Wij hadden wel een heel andere sound, maar we kwamen ook uit Nederland. En in Amerika blies onze sound ineens op met dj’s als Skrillex en Diplo. Op een gegeven moment zit je er ineens middenin. Ik vergelijk ons wel eens met een heel goede golfspeler. De gemiddelde persoon maakt het echt geen biet uit wat die doet, totdat je een golfliefhebber tegenkomt. Dan is het opeens heel belangrijk.”

Toch zijn jullie in Nederland minder groot.

„We zoeken het Nederlandse publiek ook niet echt op, dan raak je al snel wat meer in de vergetelheid. En als je wat groter wordt, kan het ook niet meer. Dan heb je te maken met exclusieve deals. Als je main stage staat op Mysteryland, dan kan je niet twee weken later ook weer ergens anders in Nederland op een braderie optreden. Daar betalen ze je teveel voor, dat zijn exclusieve contracten. Ik mis het ook niet hoor. We zijn in Nederland begonnen, dan draai je in al die kroegjes en clubjes. Na twee jaar heb je dan dat hele rondje wel een paar keer gehad. Ik denk niet dat ik dat leuk had gevonden, om als midden dertiger voor de tiende keer in een of ander jeugdhonk op te treden.”

Hoe ziet de toekomst er uit, hebt u al nieuwe plannen?

„Jazeker, ik kan er niet veel over zeggen, maar mijn volgende film speelt zich af in Rotterdam en Limburg. Omdat De Oost zo’n groot en moeizaam project was, wilde ik nu weer iets kleiners en creatievers maken. Ik heb de smaak weer te pakken.”

Wonen op Bali, bewierookte films maken en als muzikant succes hebben in Amerika en Azië. Het klinkt al met al of u toch een beetje uw droom leeft?

„Het is ook het gevaar. Er zijn zo veel kansen. Als filmmaker, maar ook als muzikant. Er zijn zo veel festivals en daar is heel veel geld te verdienen. Je hebt personeel, je denkt aan je pensioen. Dat zijn allemaal dingen die meespelen waardoor je vaak denkt; fuck, ik pak dit of dat er toch nog even bij. Dat is niet alleen bij mij zo, dat geldt ook voor acteurs, sporters of zangers. Als je in de top van whatever wat wilt zitten, dan is dat altijd een kwestie van hoeveel wil je daarvoor inleveren. In die zin heeft corona me ook wat opgeleverd. Natuurlijk is het economisch klote, die ziekte is klote en dat de wereld naar de knoppen gaat, is ook niet fraai. Maar zelf heb ik wel genoten van het laatste anderhalf jaar. Je gaat toch iets meer stilstaan bij en genieten van alles wat je doet in zo’n jaar waarin de rem erop staat.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Film
Interview
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct