Hij schrijft al 65 jaar, maar uitgeschreven is kinderboekenschrijver Dolf Verroen nog altijd niet. De verhalen blijven komen, zoals nu Ik ga weg . ‘Ik heb het mooiste beroep van de wereld.’

Je bent nooit oud om lezen, staat op het tegeltje in de hal van het huis van Dolf Verroen in Sint Nicolaasga. Met zijn blauwe coltrui, volle grijze haarbos en twinkelende ogen achter een modern brilletje zou je niet zeggen dat Verroen met zijn 92 jaar de oudste kinderboekenschrijver van Nederland is, maar dat is hij dus wel.

Lezen doet hij nog steeds veel. De krant aan het ontbijt met zijn man, Franse romans voor de leesclub, boeken die collega’s hem sturen. Hij mag dan de oudste in zijn vak zijn, niet met afstand. Jan Terlouw werd in dezelfde maand 89, Tonke Dragt 90. Het verschil: Terlouw en Dragt publiceerden hun laatste kinderboeken jaren geleden, Verroen schrijft nog steeds. Drie titels verschenen de afgelopen drie jaar, twee ervan werden bekroond met een Zilveren Griffel.

Of het zijn gouden jaren zijn? Opgewekt: ,,Welnee. Droomopa kreeg onlangs een vierde druk, daar verdien ik minder mee dan vroeger met één drukgang. Als het om cultuur gaat is de maatschappij verloederd, KLM is belangrijker.” Toch schrijft hij door. Omdat het zijn leven is. Zijn adem. Zijn alles.

Weinig fantasie

Verroen ontvangt in zijn tot werkkamer verbouwde garage. Hier schrijft hij, tussen muren bedekt met boekenkasten en schilderijen. Een specifieke lezer staat hem niet voor ogen. ,,Anna Blaman zei over haar schrijverschap: ik ben de enige lezer. Nou, dat weet ik niet hoor. Zo kijk ik er niet tegenaan.” Hoe dan wel? ,,Ik pruts maar wat rond.”

Zijn laatste ‘gepruts’ resulteerde in ‘Ik ga weg’, vijftig puberminiaturen, losjes geïnspireerd op ‘De markiezin’ van Charlotte Mutsaers. ,,Dat boek bevat een groot aantal korte prozateksten. Een dag nadat ik het uit had schreef ik mijn eerste verhaal.”

Impressies zijn het eigenlijk, gedachten, ‘plotten’ is nooit zijn ding geweest. ,,Ik heb weinig fantasie, schrijf altijd vanuit mezelf. Bij mij gaat het over emoties, over de gevoelens van kinderen. Soms vrees ik wel dat mijn boeken een beetje saai voor hen zijn, dan hoop ik maar dat ze erdoor worden geraakt.”

In 1955 debuteerde hij met een dichtbundel voor volwassenen. Geen boek waar hij nu nog trots op is, maar het mooie van die tijd was dat je meteen als schrijver werd beschouwd. ,,Er waren er nog niet zoveel van ons, alle kranten schreven over je, Greshoff heeft me nog besproken. En mensen volgden je oeuvre. Nu is er niemand meer die mijn geschiedenis overziet.”

loading

Schrijfdrang

Verroen groeide op in Delft. Hij volgde een opleiding Frans, die hij niet afmaakte. Vrienden probeerden hem het onderwijs in te praten (vaste baan, pensioen, veiligheid), maar de drang om te schrijven was sterker. Hij vertaalde uit het Frans (,,Dat betaalde toen al slecht”), interviewde kunstenaars voor de Delftsche Courant en al snel volgden de boeken. Eerst voor volwassenen, tot hij op een nacht wakker lag en zich in zijn hoofd een zin vormde over de Sjoe en Piet.

Het zou zijn eerste kinderboek worden, het eerste Nederlandse boek voor kinderen over gastarbeiders bovendien. Uitgeverij Leopold, die eerder zijn volwassenenwerk had gepubliceerd, wilde het wel uitgeven, ook al hadden ze buiten Miep Diekmann geen kinderboekenauteurs in hun fonds.

De gouden tijden, zegt Verroen, waren tóen. ,,Kranten hadden hun eigen kinderrubriek. Oplages begonnen bij drieduizend exemplaren, vijfduizend soms zelfs, daarna was het druk op druk.’’

,,En er werd zoveel over kinderboeken geschreven … Als je kijkt hoe het nu is, vind ik dat bedroevend. Iedereen klaagt over een gebrek aan leesenthousiasme bij kinderen. De media mopperen dat ze niet meer kunnen lezen, maar niemand doet er wat aan.”

Na zijn overstap naar kinderboeken in 1960 bleef Verroen het genre trouw. Voor hem geen lange zinnen en dikke pillen, zoals tijdgenoten Thea Beckman en Paul Biegel schreven. In zijn streven naar helderheid schrapt hij elk overbodig woord.

Zo ontstond een oeuvre van compacte boeken waarin volwassenen soms stevig de maat wordt genomen, maar ook het absurde ruim baan krijgt. De verschrikkelijke schoolmeester, over een leraar die de meest gruwelijke straffen voor zijn leerlingen verzint, werd met 80.000 verkochte exemplaren zijn succesvolste boek. ,,Tijdens een schoolbezoek zei een jongetje eens: als je langere zinnen schrijft, wordt het een echt boek.”

Hij grinnikt. Eenvoud is zijn stijl, dat gaat hij op zijn 92ste niet meer veranderen.

De laatste jaren wortelen zijn boeken weer stevig in de realiteit. Afgelopen zomer ontstond een relletje rond Hoe mooi wit ik ben, een historisch verhaal waarin een witte plantagedochter een slaafje voor haar verjaardag krijgt. Verroen schreef het op zonder de slavernij te veroordelen en dat viel verkeerd bij een jonge lezer. Een storm van verontwaardiging stak op, ook schrijvers voor volwassenen die het boek niet hadden gelezen, spuwden hun venijn.

Verroen liet zich er niet door omverblazen. ,,De wereld is moralistischer geworden. Iedereen heeft meningen, daar mag je niet aan tornen. Een meisje schreef me: het is mijn cultuur, niet de jouwe, daar blijf je vanaf. Voor mijn gevoel heb ik dat juist gedaan. Ik schreef het boek vanuit een wit meisje, omdat ik me niet kan verplaatsen in een zwarte slaaf.”

Diversiteit

De huidige roep om meer diversiteit in kinderboeken beschouwt hij dan ook niet als een opdracht aan hemzelf. ,,Ik schrijf niet over Mohammed of Ali, omdat ik die gewoon niet ken. Ze leven niet in het dorp waar ik woon. Ik wil ze niet in een verhaal stoppen puur om het kleurrijk te maken.”

De pandemie heeft hem niet bewuster gemaakt van zijn sterfelijkheid. ,,Ik ben mijn hele leven al bezig met de dood, dacht altijd dat ik jong zou sterven.” Opnieuw gegrinnik. ,,Eigenlijk voel ik me niet sterfelijk.”

Dus speelt hij een extra potje keezen met zijn man om de lockdowndagen door te komen en werkt aan zijn memoires – want uiteindelijk weet hij natuurlijk best dat het grootste deel van zijn leven achter hem ligt.

loading

Titel Ik ga weg (jeugdboek)

Auteur Dolf Verroen

Uitgever Leopold, €13,99 (104 blz.)

Je kunt deze onderwerpen volgen
Boeken
Interview
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct