Boekomslag.

De ontembare observatiedrift van Jannie Regnerus

Boekomslag.

Jannie Regnerus roept in haar zesde boek (haar vierde roman) Wolkenpaviljoen uiteenlopende werelden op. Ze schakelt in een kleine honderd pagina’s heen en weer tussen de Ise Jingu-tempel in Japan, Griekenland, Barcelona, het landschap van haar jeugd in het noorden van Friesland, tussen een stad aan de Noordzeekust van Holland, tussen een oud en een nieuw leven in een oud en in een nieuw huis, eerst samen, toen alleen, voor en na de echtscheiding. Al die landschappen en locaties, al die huizen en levensfasen samen vormen een altaar waarop ze een grote liefde eert, een liefde die verwaaide in de tijd.

Hoofdpersoon is de architect Luut, een man die verliefd wordt op Kris, een vrolijke rollerskatende vrouw. Samen krijgen ze een dochter: Tessel. Het jonge gezin is gelukkig en dan ineens niet meer. Zo gaan die dingen. Je groeit uit elkaar, zegt men dan. Maar zo zegt Regnerus het niet. Ieder ding, ieder facet van het leven, iedere kleur, geur, kier of vergezicht wekt in deze schrijfster een grote observatiedrift, of laten we zeggen: beschrijvingslust op.

Met grote graagte maakt ze vergelijkingen. Hoe mooi is het beeld van een sneeuwbui die diagonaal aan het raam voorbij jaagt. ‘Er zat drift in de vlokken, ze smeten zichzelf tegen de grond en bestoven de bomen in het park van één kant. […] Het leek alsof alles en iedereen werd gehalveerd, aan een kant uitgegumd’.

Ik vind haar op haar best wanneer ze de ‘verdampende liefde’ tussen Luut en Kris beschrijft en het daaropvolgende gemis van Luut van zijn dochter, de pijn van het kijken naar het onbeslapen bed van het kind. Die stilte, het alleen-zijn. Het onverbiddelijke daarvan.

Er zitten meerdere autobiografische elementen in Wolkenpaviljoen . Het (cultuur)landschap van Luuts jeugd lijkt sterk op dat van Regnerus: Het Bildt en Oudebildtzijl. Ze schrijft over het planetarium in Franeker, over een schilderij van Jan Mankes en over de schilder Willem van Althuis – leuk voor de herkenning, maar mij was het niet duidelijk wat deze twee heren in dit verhaal te zoeken hebben. Het verhaal is al zo vol, deze name dropping maakt het boordevol.

Wolkenpaviljoen is een groots klein boek voor fijnproevers. Het is tegelijk een weeklacht en een ode aan de liefde. Een eerbetoon aan het soms noodzakelijke proces van loslaten. Een boek, geschreven in klinkende zinnen die nog heel lang in je lijf blijven nagalmen. Om in alle stilte en in grote rust van te genieten.

Titel: Wolkenpaviljoen. Auteur: Jannie Regnerus.. Uitgeverij Van Oorschot, 20 euro, 104 blz.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct