Kunstenaar Beb Mulder met zijn vrouw Anke. De schilder is ziek en stopt ermee: hij verkoopt al zijn schilderijen en neemt afscheid van zijn atelier.

Schilder Beb Mulder rondt af en omarmt het donkerrood: 'Ik ha in moai libben hân'

Kunstenaar Beb Mulder met zijn vrouw Anke. De schilder is ziek en stopt ermee: hij verkoopt al zijn schilderijen en neemt afscheid van zijn atelier. FOTO NIELS WESTRA

De Leeuwarder kunstschilder Beb Mulder legt de kwast neer. Hij is 81, zijn lichaam geeft het op. Dit weekeinde neemt hij afscheid van zijn werk en van zijn atelier in een ‘grande finale’ aan het Jacob Catsplein in Leeuwarden.

Een leven lang niet ziek geweest, maar uiteindelijk geveld door een minuscuul moedervlekje op zijn hiel. Vorig jaar werd kunstschilder Beb Mulder onwel. Uitgezaaide huidkanker en de ziekte van Parkinson, zo bleek na een reeks onderzoeken. Daar sta je dan, met je echtgenote, naar de tijd die er nog voor je ligt te kijken. Hoe verder. Wat nu?

Eén ding lag voor de hand – Mulder heeft altijd beweerd dat hij begraven wilde worden in een van de twee lijkkisten die hij tien jaar terug beschilderde en die op een prominente plek in zijn toenmalige atelier aan de Eewal prijkten. Maar nu de dood ineens niet meer zo ver weg is, staan de kisten hem ineens tegen. Hij stond een paar maanden geleden naar ze te kijken en dacht: ,,Wat binne dy kisten eins grut. Ik wol der hielendal net yn!’’ Zijn vrouw Anke vergaat het net zo. Nee, die kisten gaan in de verkoop. Beb wordt begraven in iets anders, in een korf, of in een mand misschien.

Tachtig werken

Mulders tijd is bijna op. Zijn werk moet van de hand. Dat gebeurt hopelijk komend weekeinde, met korting, in een ‘grande finale’. Eerder al probeerde Mulder zijn loopbaan als abstract-expressionistisch kunstschilder af te ronden. Hij speelde met het idee om zijn werk ‘in de fik te steken’, maar kwam daar op terug toen zijn vrouw en dochter bezwaar maakten. ,,Dan soe Beb twa kear stjerre’’, zegt Anke. Beslist: ,,Dat wol ik net.’’ Maar wat zou het fijn zijn wanneer de tachtig werken die Mulder nog heeft, alsnog hun weg de wereld in zouden vinden. Mulder, verzwakt maar opgewekt (en een beetje duf door de sterke pijnstillers die hij neemt): ,,Myn werk moat, hup, de wrâld yn, nei de minsken ta!’’

Het gaat om heel klein, fijn werk en om grote doeken – het grootste is 2 bij 1,80 meter – en allemaal even kleurrijk. De kleine werkjes liggen de schilder even na aan het hart als de grote, zegt hij geestdriftig. En wat de uitbundige kleuren betreft: ook die zijn hem allemaal even lief. Toch is er één kleur die op dit moment erg tot hem spreekt. Donkerrood. Het vurige, felle rood uit zijn jongere jaren dooft langzaam uit. ,,Mar donkerread is ek o sa moai…’’

Natuurlijk is het verdrietig dat hij moet sterven, maar zie hem eens – 81 jaar, ondanks alles heeft hij nog steeds van die ondeugende twinkel-ogen waarmee hij liefdevol naar de wereld en de mens om zich heen kijkt. ,,Ik ha in moai libben hân.’’

'Hoe mear je deroer prate, hoe gewoaner as de dea eins wurdt'

Anke luistert naar de man met wie ze dertig jaar van haar leven doorbracht. Ja, het is een drama natuurlijk, om elkaar los te moeten laten en zonder haar grote liefde verder te moeten, maar tegelijk: ,,It is ek goed sa.’’ ,,Ik koe de earste dagen de hiele dei wol gûle, mar no prate we deroer, en hoe mear je deroer prate, hoe gewoaner as de dea eins wurdt.’’

Ze heeft altijd gehoopt dat Beb eerder zou sterven dan zijzelf. Grinnikend: ,,Hy wit neat fan finânsjes of fan tillefoans. Dat soe in drama wurde.’’ Zelf is de schilder niet bang voor de dood. Als een mens sterft, is het over en uit en voel je niks meer, zegt hij met een brede grijns. Simpel eigenlijk. Een soort opluchting ook. Hij vindt het mooi dat hij het leven op deze manier zelf kan afronden. Dat hij afscheid kan nemen. Hij hoopt dat de laatste immunotherapie hem nog wat tijd geeft, maar dat is verre van zeker. ,,Ach. Je witte: je wurde berne, je ûntjouwe jesels en op in stuit is it dien.” Grijns. Twinkel.

Grande finale: vrijdag, zaterdag en zondag is iedereen welkom in Beb Mulders atelier aan het Jacob Catsplein 3 in Leeuwarden. Belangstellenden kunnen er van 11 tot 17 uur een kijkje nemen. De schilderijen zijn geprijsd en mogen voor 50 procent korting weg. Grote doeken kunnen thuisbezorgd worden. Alles is coronaproof.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct