FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Waar komen al die met stoepkrijt geschreven gedichten vandaan?

FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Jamila Faber bracht maandagnacht poëzie letterlijk naar de straat. Met stoepkrijt. Haar eerste daad als kersvers benoemd stadskunstenaar van Leeuwarden.

41 reacties kreeg Jamila Faber op haar Facebook-oproep. 41 mensen die hun eigen gedicht wel met krijt op de Leeuwarder straten vereeuwigd wilden zien. Jamila, blij verrast door dat enthousiasme, koos er dertien uit. Afgelopen nacht gingen er verschillende teams op stap om die gedichten her en der in de stad vast te leggen. Met stoepkrijt: type ‘soft pastels’ van het merk Van Eyck. Het beste krijt voor deze gelegenheid, had enige research haar geleerd.

,,Eerst wilde ik het alleen in het centrum doen”, zegt ze, ,,maar dat vond ik stom. Buiten het centrum wonen ook mensen, en voor hen ben ik ook stadskunstenaar.” Dus waaierden de verschillende duo’s, want zoiets moet je niet in je eentje willen doen in het holst van de nacht, uit over de stad. Jamila zelf, kunstenares met auto, nam om die reden de buitengebieden voor haar rekening: Bilgaard en Camminghaburen onder andere. Waarom zouden zulke wijken ook verstoken moeten blijven van poëzie?

Duidelijk schrijven

Graag een beetje duidelijk schrijven, legde Jamila de vrijwilligers uit bij de ‘briefing’ van te voren. Let even op de ondergrond, kijk nog eens goed naar de spelling en maak je een foutje, dan streep je die letter gewoon door. Maar zet er wel even de naam van de dichter bij, en ook dat het gaat om het project  Mist  van stadskunstenares Jamila Faber. Niet alleen in het kader van  branding  en zichtbaarheid, legt Jamila uit. ,,Dan weten ze bij, zeg, het MCL ook dat het officieel is.”

Het heet  Mist  omdat ze gedichten vroeg die gaan over wat je mist als je geen geliefde hebt, ,,de grauwsluier die er dan is. Om zulke mensen een hart onder de riem te steken.”  Het tijdstip is dan ook geen toeval: de nacht voor Valentijnsdag.

Onder de vrijwillige krijters zijn ook cultuurwethouder Sjoerd Feitsma en Femke Woudenberg, beleidsmedewerker van de gemeente die het stadskunstenaarschap in haar portefeuille heeft. Zij hebben verschillende plekken in de binnenstad opgekregen, maar op het Jumboplein blijkt al dat het wel heel hard gaat met hun doosje krijt.

,,It is ek in hiel lang gedicht”, zegt Feitsma over het werk van Michelle Brouwer, dat zich inmiddels in vrolijk afwisselende kleuren uitstrekt over de stoep. ,,Strafregels”, roept hij terug tegen een paar langsfietsende jongeren met commentaar. Een politie-auto passeert zonder de krijters een blik te gunnen.

Community art

Eigenlijk kun je dit eerste project in het kader van haar stadskunstenaarschap wel een vorm van community art noemen, filosofeert Jamila Faber. ,,Ik heb er bewust geen gedicht van mezelf bij gedaan, ik kom mijn  shine  nog wel halen de komende jaren.”

Het is ook per definitie een project met ingebouwde tijdelijkheid. ,,Het is krijt, dat is zo weg. Twee regenbuitjes. Het is vergankelijk. Net als de liefde.” 

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct