Leden van Urban Sketchers Friesland leggen het Stationsplein in Leeuwarden vast.

Urban Sketchers leggen het Stationsplein in Leeuwarden vast: 'Het moet hier nog wat meer bekend worden'

Leden van Urban Sketchers Friesland leggen het Stationsplein in Leeuwarden vast. FOTO GITTE BRUGMAN

De wereldwijde beweging Urban Sketchers heeft sinds enige tijd ook een afdeling in Friesland. Zaterdag kwamen enkelen van hen bijeen bij het station van Leeuwarden om een paar uur tekenend de omgeving vast te leggen.

Het is één uur precies als Melda Wibawa bij het station aankomt. Vlug pakt ze haar mobiel om te zien of er berichten zijn van de Facebook-groep van tekenaars die zich hebben aangemeld bij Urban Sketchers Friesland. ,,Er zou iemand uit Groningen komen, maar er rijdt geen trein tussen Buitenpost en Leeuwarden...’’, zegt ze. Ze ziet dat iemand anders verhinderd is.

Dan komt Astrid de Bruin aan op haar fiets, en ook Penny Setyowati duikt op. ,,Hé, je bent er!’’, roept Wibawa verrast. Setyowati komt uit de Groninger afdeling van de Urban Sketchers, haar man heeft haar gebracht. Net als Wibawa komt Setyowati uit Indonesië. Vorig jaar bracht de liefde haar naar Nederland. Dat gold ook voor Wibawa, maar dan in 2000. Beiden kennen Urban Sketchers uit Indonesië. ,,Daar was het in 2013 al populair’’, zegt Setyowati, die toen aanhaakte.

Officiële non-profitorganisatie

De organisatie ontstond in 2007. Journalist en illustrator Gabriel Campanario uit Seattle begon destijds een online forum voor tekenaars, die via tekeningen hun steden met elkaar wilden delen. Tekeningen, die ze ter plekke maakten. ,,Dus niet uit hun geheugen of van een foto’’, zo luidt de regel. Campanario vraagt van deelnemers dat ze ‘eerlijk verslag doen van hun verhalen, van de plekken waar we leven of naar toe reizen’. Ieder gebruikt zijn eigen medium, of dat nu potlood, pen, stift of aquarel is.

Urban Sketchers werd in 2009 officieel als non-profitorganisatie geregistreerd. Er is een tijdschrift, er worden workshops gegeven en een jaarlijks symposium georganiseerd. Friesland is nog maar net begonnen, maar staat genoteerd als onderafdeling van Urban Sketchers Nederland.

,,Het moet hier nog wat meer bekend worden’’, zegt Wibawa, die al jaren met passie schildert en tekent. Haar ouders wilden niet dat ze naar de kunstacademie ging, dus volgde ze een opleiding tot architect. ,,Dat heeft me wel geholpen, met perspectief en zo.’’ In Nederland haalde ze de schade ondertussen ruimschoots in, onlangs studeerde ze af aan de Foudgumse School. Cum laude.

Terwijl ze aan de voet van de Avero-toren het station en het beeld Love van Jaume Plensa tekent, herkent iemand haar. ,,Was u op televisie?’’, vraagt de man. ,,Ik stond onlangs in de Leeuwarder Courant ’’, zegt ze. Nee, de man is er zeker van. Hij heeft haar op de buis gezien. En dat klopt ook, want Wibawa deed begin 2019 mee aan Project Rembrandt .

Toen ze in Indonesië het urban sketching ontdekte, wilde ze daar ook in Nederland mee aan de slag. Op internet vond ze de Groninger afdeling, die sinds 2014 actief is. Eens per maand op een zaterdag komt de groep bij elkaar voor een zogeheten sketchcrawl . ,,Ongeacht leeftijd of niveau’’, zo meldt de Facebook-site. Na het tekenen - vaak in groepjes - ,,komen we samen voor een show & tell , waar we elkaars werk bewonderen en ervaringen uitwisselen, meestal onder het genot van een drankje’’.

‘Iedereen doet wat-ie wil en je hebt een leuke middag’

Deze zaterdag boffen de tekenaars met het mooie weer. Anders was het station ook een mooie plek geweest om van binnen vast te leggen. Wibawa en Setyowati zitten op meegebrachte krukjes, heel professioneel. Astrid de Bruin heeft een picknickkleedje meegenomen. Zij experimenteert met een nieuw soort stiften. ,,Ze hebben twee punten’’, laat ze zien. Aan de ene kant een kwastje, aan de andere kant een stift. Ze kan ermee aquarelleren in kleur, en richt haar blik dan ook op de bloemrijke border rond de mistfontein.

,,Ik heb dit voor het eerst gedaan in Boedapest, aan de Donau. Links van me zat een Hongaar, rechts van me een Engelsman met zijn zoon. Iedereen doet wat-ie wil en je hebt een leuke middag’’, vertelt ze. ,,Je doet iets op straat, en mensen beginnen tegen je te praten. Dat vind ik mooi.’’

Net als Wibawa heeft Setyowati een achtergrond als architect. Zij legt in fijne lijnen het stationsplein vast en kleurt dat daarna in. ,,Binnenkort zijn deze tekeningen geschiedenis’’, zegt De Bruin. Ze heeft op de zijkant van het gebouw de nieuwe mosterdgele kleur gezien waarin het gebouw zal worden geschilderd.

Aan het eind van de middag krijgen de dames zin in een hapje en een drankje. Ze maken eerst foto’s voor Facebook, want het online delen van de tekeningen hoort erbij. Daarna zoeken ze een coronaproof plekje op een nabij gelegen terras om even na te praten. Al snel reageren enkele van de 172 leden van de groep: ,,Jammer dat ik er niet bij kon zijn!’’

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct