Michelle Samba, Jamila Faber en Esther de Jong. FOTO NIELS WESTRA

Stadskunstenaar Leeuwarden belicht verzwegen plekken van de stad

Michelle Samba, Jamila Faber en Esther de Jong. FOTO NIELS WESTRA

Stadskunstenaar Jamila Faber brengt de kanten van Leeuwarden in kaart waar je niet over praat. Vrijdagavond presenteert ze haar tweede project aan het publiek, aan dek van de Stânfries X.

,,Verhalen en plekken en mensen en dieren uit de stad die je normaal niet ziet, dingen waar je het liever niet over hebt omdat ze gênant zijn of pijn doen. Daar maken wij liedjes over en dat is Luik.”

Vanaf Stânfries X, naast de bibliotheek, vertelt Jamila Faber over haar tweede project als stadskunstenaar. Esther de Jong, met wie ze samen het duo O, Kutjes vormt, en Michelle Samba ofwel Chai Blaq, doen ook mee, vrijdag in het ruim.

Jamila: ,,Bij de Jumbo en bij de snackbar zie ik heel vaak een oud mannetje, een keurig mannetje met zijn rollator. Die praat echt met iedereen, uit een wanhopige behoefte aan contact. Die eenzaamheid, daar is hij echt niet alleen in. Er zijn heel veel mensen zoals hij, die snakken naar betekenisvol menselijk contact.”

Doolhof

Michelle: ,,Ik zit heel vaak achter de computer, en dan krijg ik wel vunzige berichtjes binnen van jongens. Ook uit Leeuwarden, ja, daar zijn ze wel eerlijk in. Daar maak ik een liedje van. Gewoon, daadwerkelijk die teksten, een op een.”

Esther: ,,Ik heb onder andere een liedje geschreven over dat ik mijn weg nooit kan vinden in Leeuwarden. Voor mij is dat één groot doolhof, ik kan er nooit wat vinden. Dat is heel letterlijk gezegd, maar dat kan je gerust doortrekken.”

Dus. Leeuwarden is een stad vol eenzame mensen die wanhopig contact zoeken, is dat contact er eenmaal dan wordt het meteen vunzig, en wil je desondanks een keer lijfelijk iets afspreken, dan tref je ze niet omdat Leeuwarden een stad is waar je niet snel je weg vindt.

Scene

Jamila: ,,Leeuwarden is ook een rare stad. Een provinciestad ver weg van alles, maar dan worden we wel culturele hoofdstad. Dat moet je met elkaar zien te rijmen. Je hebt hier een grote innovatieve scene, de groove van de Popacademie en de Blokhuispoort, maar ook de oude Liwwadders, die vasthouden aan hoe het was. Als ik zorg dat die groepen elkaar meer gaan respecteren, wil ik aan het eind van mijn stadskunstenaarsschap wel op een stoel door de stad gedragen worden. Door mannen die me niet terug-appten. Ze weten wel wie ze zijn.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct