Sie hat ihr Haus nah am Wasser gebaut , zei mijn Duitse grootmoeder over mensen bij wie de tranen snel op komen zetten. Nou, dat huis aan het water heb ik zeker, het water reikt tot aan de voordeur.

Ik vind dingen snel zielig. Daar is tegenwoordig voldoende van. Ik vind de winkeliers van kleine winkeltjes zielig, ik vind het zielig om te zien hoe blij ze zijn met hun terrasjes die maar een paar uurtjes open mogen, ik vind de tieners zielig die op sneue winderige straathoeken bij elkaar komen en die altijd de schuld van alles krijgen, ik vind de kinderen zielig van wie de ouders anti-vaccinatie zijn, ik vind studenten zielig die nog steeds via Teams college moeten volgen, nou ja, ik kan nog wel even doorgaan. Ik loop de hele tijd met een brok in mijn keel.

Was er maar kunst om van ontroerd te raken, levende kunst, podiumkunst, dat zou de boel weer in balans brengen. Maar nu gaat Oerol ook al niet door en dat is ontzettend zielig voor al die theatergroepen die al druk aan het repeteren waren en zich verheugden. Ik was vorige week te gast bij Het Houten Huis, het jeugdtheatergezelschap van het Noorden dat de ene na de andere puntgave, poëtische kindervoorstelling aflevert. Ze repeteerden in het bos, bij Norg, voor een voorstelling over hoe het is om als kind in een arm gezin op te groeien. Relevant thema en ook weer: ontzettend zielig. Met de moed der wanhoop werkten acteurs en regisseur door. Een paar dagen nadat het artikel in de krant stond, kwam het nieuws. Geen Oerol dit jaar.

Zielig, zielig, zielig, en ik weer een brok in mijn keel.

Ik ben gewoon heel erg toe aan theater

Ik had het er een keer over met de dichter Joost Oomen. Bij hem is het nog erger. Hij vindt niet alleen mensen zielig, maar ook groente. Als hij een stukje paprika dat op de grond is gevallen in de afvalbak gooit, legt hij er een stukje bij. Anders is dat ene stukje zo eenzaam. Hij kent iemand die zijn grasmaaier zielig vindt omdat die in zijn uppie in de schuur staat. Zo ver gaat het bij mij niet. Mijn mededogen betreft mensen.

Ik ben gewoon heel erg toe aan theater. Aan die magische plek waarin zieligheid tot grootsheid kan transformeren. Ik hunker naar het intens beleven van emoties die zijn losgekoppeld van de actualiteit, die los rond zweven, die ontroeren zonder dat het echt pijn doet, maar juist mooi worden.

Zo ver is het nog niet. Voorlopig geldt de corona-sneuheid des levens. Het kleine sneue is overal. In de Albert Heijn, waar de oude dame wiens bril boven haar mondkapje beslaat moeite heeft om de sperziebonen in een plastic zak te doen. Of bij de schoolkinderen die angstvallig op anderhalve meter afstand van volwassenen blijven staan, zo braaf. Echt zielig waren ook de meiden die op het pleintje achter poppodium Neushoorn in de miezerregen de salsa oefenden.

Ik gun het deze mensen zo dat ze – liefst zo snel mogelijk – veranderen in personages op het toneel. Op die plek kan hun kleine miezerige leed weer groots en meeslepend worden. En mijn medelijden weer draaglijk of misschien zelfs: aangenaam.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct