Recensie: Golden Earring, tijdloze branie (★★★★)

Het decor dat dit weekend ruimte biedt aan de dansende horden op festival Promised Land werd vrijdagavond bevolkt door een iets andere, rijpere demografische categorie. De fans van Golden Earring kwamen goed voorbereid naar de Groene Ster: warme kleren, stevig schoeisel. Maar de ruige buien van eerder op de dag hadden niet al te veel drassigheid achtergelaten.

Zo'n 55 jaar na de prille begindagen doet Golden Earring er nog altijd toe. Hun imposante rij hits is een reis door de decennia, vanaf pakweg Another 45 Miles To Go (1969). Al zorgde de band graag voor een minder voorspelbaar profiel op de setlist met onbekender en recenter werk – wat er ook best mocht wezen.

Het draait om ‘fucking rock-'n-roll’, in de woorden van zanger Barry Hay, die er meteen bij zei dat de band genoeg heeft van akoestische concerten. En rockers zijn het, lefgozers op leeftijd (achter in de zestig, bassist Rinus Gerritsen is al zeventig) die het rocken niet kunnen laten en waarom zouden ze ook.

Toch niet omdat de stemmen van Hay en zanger-gitarist George Kooymans betere tijden gekend hebben, want dat stoort amper bij zulke gestileerde, tijdloze branie die vooral Hay goed afgaat. Al zet hij ook gerust een stap opzij bij een potige gitaarsolo van Kooymans en complimenteert hij gastmuzikant Bertus Borgers (tenor- en baritonsax): ,,Net de Muppetshow, man!"

Going To The Run droeg Hay op aan gevallen leeftijdgenoot Gregg Allman. Zelf hoopt men de sterfelijkheid nog even buiten de deur te houden door voorzichtige concessies aan de tijdgeest. Zo gaat de bassolo van Rinus Gerritsen tegenwoordig vergezeld van allerlei elektronische effecten. Waarna het alweer tijd was voor het tijdloze en toch al 44 jaar oude Radar Love, compleet met drumsolo van Cesar Zuiderwijk.

--

Gebeurtenis: concert van de Nederlandse groep Golden Earring

Gezien: 10/6, Groene Ster Leeuwarden

Voorprogramma: Luminize

Organisatie: BovenHolland

Publiek: 3650

Toon reacties