Recensie: De onduldbare pijn van het altijd alleen zijn

Scène uit Niemand is hier eenzaam. FOTO REYER BOXEM

Theatermakers zijn vernuftige wezens. Optische illusies, dramaturgische ingrepen, vertelvormen – ze spelen een listig spel met de werkelijkheid. Wat moet je met dat vermogen wanneer de podia ineens tot verboden gebied zijn verklaard? Dan maak je, zoals Peergroup, een podcast van je geannuleerde voorstelling.

Niemand is hier eenzaam was bezig aan een tournee langs verzorgingshuizen in Noord-Nederland. Als er ergens geen twijfel over bestond, dan was het wel dat deze voorstelling echt niet door kon gaan.

Regisseur Tamara Schoppert ging snel over tot actie, ze bewerkte de oorspronkelijke theatertekst van Herman van de Wijdeven tot een tekst voor een podcast – gratis (!) te beluisteren via de site van Peergroup. De makers nemen je mee de levens van een bejaarde vriendengroep in.

Ver weg woelt de wereld

We horen Raf praten – een jongen die op zijn zeventiende verongelukte en die zijn oude maten opzoekt in de hoedanigheid van een dolende ziel. Ver weg, als ruis op de achtergrond, woelt de wereld – er rinkelen koffiekarretjes en bezorgde stemmen die vragen waarom meneer alweer niets heeft gegeten.

Daar gaat het allemaal niet om – het gaat om leven en dood, eenzaamheid en liefde, terwijl de tijd dringt.

Raf blijkt als kind eenzaam te zijn geweest. ’Hoe minder ik gezien word, hoe kleiner ik me maak.’ Wanneer hij sterft bij een verkeersongeluk voelt hij opluchting, want ‘de onduldbare allesverterende pijn van het altijd alleen zijn’ is voorbij.

In het verzorgingshuis is juist niemand eenzaam, denkt-zegt de oude Lena. Wel: bang om uit zijn of haar schuld te kruipen, of gewoon, heel erg moe.

Een aangrijpende ervaring

De stem van Raf, vertolkt door Thomas Höppener, boeit niet altijd. En de zware saxofoontonen scheppen een wat eentonige sfeer.

Maar toch: wat een lief en mooi verteld, poëtisch verhaal. Het thema eenzaamheid is actueler dan ooit. Deze podcast beluisteren, is een aangrijpende ervaring.