FOTO'S MARCEL VAN KAMMEN

Psy-Fi: de wereld als roes

FOTO'S MARCEL VAN KAMMEN

Psy-Fi trok tal van vreemde, mooie vogels van over de hele wereld. Zo’n festival brengt kleur in Leeuwarden, en een mooie roes.

Ze zwierven al dagen in de stad rond, de paradijsvogels uit zo’n 90 landen die naar Psy-Fi trokken. Met pendelbusjes werden ze heen en weer gereden, op zoek naar glutenvrije pasta in de supermarkt en ander noodzakelijks.

En dan trokken ze weer naar de Groene Ster, naar het festival of het kampeerterrein. Hoewel de grens daartussen uiterst diffuus was: her en der tussen dansvloeren en kraampjes waren doodleuk tenten opgetrokken, en er was niemand die er vreemd van opkeek.

loading

De eigenlijke camping, waar je over moest eer je in het festivalparadijs was, zag er een stuk ordelijker uit dan vorig jaar. Ook verder vertoonde de organisatie relatief (het blijven hippies, nietwaar) weinig hobbels en bobbels. Hoogstens bevreemdde het uiterst omslachtige muntensysteem. Een muntje kostte 2,50 euro, een biertje deed 3,50 euro plus statiegeld en dat werd dan weer teruggerekend naar muntjes. Voor eten, cocktails en de rest waren die dan weer niet bruikbaar.

Daar zou je zelfs in broodnuchtere staat nog van in de war raken. Maar dat is niet helemaal de bedoeling. ,,Der moat mar in bierke yn, efkes yn de roes reitsje”, sprak een metgezel – gepokt en gemazeld in festivals en dergelijke, maar niet direct dit soort festivals, waar het niet noodzakelijk om bier tanken gaat.

Maar toch, met die roes had hij wel een punt. Festivals in het algemeen vormen immers een andere kijk op de dagelijkse realiteit. Een verheviging daarvan, een ontsnapping daaraan, een mogelijk alternatief – het kan allemaal. En zeker op Psy-Fi: de wereld bezien door een roesvormig filter.

loading

Uiteraard kunnen drugs en dergelijke daarin een rol spelen, het is dom om daar de ogen voor te sluiten. Dit is niet de plek of het tijdstip om daar moralistisch over te doen, sterker, Psy-Fi is daar wel de laatste plek en tijd voor. Al is het altijd goed om de gewone normen en waarden te laten gelden. We zeiden dan ook keurig ,,dank je wel” toen weer een andere metgezel met MDMA in kristalvorm op de proppen kwam.

Ook wie broodnuchter was, en niet van steen, zal niet heel veel moeite hebben gehad om in zo’n roes-achtige stemming te komen. De festivaldecoratie was weer mooier dan vorig jaar: de dansvloeren waren overdekt met een soort vaandels in fantastische vormen en nog weer mooiere kleuren, nog stralender toen de lichtshow er eenmaal op losgelaten was.

loading

Wie zich niet verloor in de roes van het dansen, kon heerlijk dwalen over het terrein. Of het bos in: er was een Magical Forest en een Mystical Forest, vol surrealistische versieringen en hangmatten die mensen herbergden in soms vreemde lichaamsstanden, maar meestal wel in een diepe staat van welbevinden.

Wie daar problemen mee had of in andere opzichten aan verdieping wilde werken, kon naar de overkant, het Sacred Island. Met een pontje desnoods, door de festivalgangers zelf over het water te trekken.

Daar waren workshops, lezingen, daar was zelfs een heuse sjamaan om je door een trip heen te trekken. Meer gespecialiseerde hulp was er ook, mocht het trippen je minder goed bekomen.

loading

Maar misschien het mooist van al waren de mensen, de anderen. Hier bewoog een meisje zich even lenig als bevallig door een hoelahoep, daar liep er iemand in een fuchsiakleurig onderbroekje, de rest van het lichaam geverfd in dezelfde kleur. Even later zag je hem dansen op het hoofdpodium, in de regen nog wel.

Een knik, een glimlach, een aangeboden zitplek, een gedeelde maaltijd desnoods. Als heel de wereld was als Psy-Fi, zou dat ergens wel vooruitgang zijn.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct