Elisabeth Post.

Lichtpuntjes

Elisabeth Post. FOTO ANNET EVELEENS

De zwaluwen zijn in september vertrokken en hebben hun witte sporen achtergelaten in het paardenstalletje. Tijd om die te schrobben. Paarden geven niks om vogelpoep, maar een frisse stal is beter voor de gezondheid.

Driftig beweegt de borstel heen en weer, maar de vogelstront blijft aan de wand plakken als aangebrande melk in een pannetje. Iedere keer als je denkt: nou is het schoon, kleeft er in een hoekje toch nog een restje.

Kersthits knallen uit de radio. Nu al.

Even verderop in het dorp hangen lampjes aan dakgoten, staan in huiskamers opgetuigde kerstbomen en zijn kerstdorpjes voor vensters uitgestald.

Het wordt met al die lampjes een gezellige laatste maand. Dat hebben we immers wel verdiend na zo’n beroerd jaar. We vergeten even hoe het was, denken niet aan volgend jaar, aan hoe het komt. Parkeren onszelf in het nu.

Misschien is het wel goed, dat standje extra gezelligheid in de donkere dagen voor kerst. Even geen zorgen om de bankrekening, de onzekerheid over werk, over hoe het komt met de optredens, geen drukte om boekpresentaties, geen openingen van tentoonstellingen en even geen perspectief op een leven na de lockdown. We steken gewoon de lichtjes aan, sluiten de gordijnen en nestelen ons op de bank met een goed glas wijn. Gezellig.

De werkelijkheid overbluffen, wegschuiven als rommel achter een gordijn. De troep is er wel, maar uit het zicht. De Italiaanse filmregisseur Gianfranco Rosi toont ook louter schoonheid in de documentaire Notturno (2020). De verhalen zijn verschrikkelijk, maar de beelden over het alledaagse leven in het door oorlog verscheurde Midden-Oosten lichten op als schilderijen. Je weet: oorlog, maar ziet een landschap zoals dat had kunnen zijn. Vredig.

Het paard steekt nieuwsgierig zijn hoofd over de staldeur. Het wordt donker, de ondergaande zon kleurt de hemel rood. Geduld jongen, zeg ik. Nog één wandje, dan mag hij naar binnen.

Schoonheid zal de wereld redden, schreef Dostojevski. Een mooie uitspraak en goed streven in deze kille tijd met sombere vooruitzichten. Ik zal proberen te kijken naar wat en wie wel deugen (Biden & Harris), naar wat wel kan (naar musea en theaters) en naar de echte lichtpuntjes (de versierde tuinen en etalages). De paarden zijn in ieder geval voorlopig gered met een schone stal. Tot in april de zwaluwen zich weer fleurig melden.

elisabeth.post@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct