We hadden het zo mooi bedacht. Omdat onze camper voor de keuring naar Wolvega moest, konden we op weg daar naartoe even ergens eten halen en dat op een groene plek langs de route nuttigen. Van de gemakken van ‘Dat Ding’ voorzien, lekker in de zon.

Keurig reden we naar de camperstalling, waar partner de camper pakte en alvast naar de afgesproken plek reed. Ik was in de stad wat flexibeler met mijn kleinere auto en reed naar Frisone Pazzo in Heerenveen om daar om half zes ons weekmenu af te halen. ,,De handleiding zit erin’’, legde de gastheer uit. ,,Dit moet even in de oven, en dat even in de magnetron…’’

Nu is ons mobiele huis uitgerust met veel handige snufjes, maar juist die apparaten die we nodig hadden voor dit menu werken op stroom. En daar ontbrak het ons even aan op de parkeerplaats nabij Oranjewoud.

Niet getreurd. Dit was misschien wel een geluk bij een ongeluk. Terwijl we even bleven zitten om van de zon te genieten, voor die achter de bomen wegzakte, bedachten we dat we nu ‘gewoon’ thuis konden eten. We leverden de camper af en reden samen terug naar Leeuwarden.

loading

We maakten foto’s van ons luxe pakket met mooi opgemaakte desserts. Die verdwenen zo lang in de koelkast. in de oven op 180 graden bakten we de focaccia af. De geur van rozemarijn bracht ons meteen in de stemming van een Italiaans restaurant. In heet water warmde ik mijn groene asperges op, gevolgd door twee gepocheerde eieren. Voor de rundvleessalade van mijn tafelgenoot hoefden we niets te doen.

Het flinterdun gesneden rundvlees was licht gekruid. Disgenoot meende verse kruiden te herkennen, waarvan ik er één als salie determineerde. De rucola en romanosla waren een klein beetje slap geworden op de route, maar dat kon de pret aan de andere kant van de tafel niet drukken. Ook niet dat de dun gesneden en geroosterde stukjes ciabatta die er als croutons bovenop lagen, wat zacht waren geworden. ,,Ik ben hier erg over te spreken’’, mompelde hij tevreden en hij hield nog eens een plakje donkerrood (licht gedroogd?) vlees tegen het licht. ,,Zulk mooi vlees.’’

Mijn asperges waren mooi beetgaar. De gepocheerde eieren – elk in een eigen plastic bakje aangeleverd – waren keurig heel gebleven, ook in de opwarmronde. De dooiers liepen lobbig leeg over de warme groente, die ik met wat meegeleverd parmezaanschaafsel en olijfolie af maakte. Met het warme brood dipte ik alle eiersaus van mijn bord.

loading

Voor de tweede gang moesten we weer even aan het werk. De procureur met geroosterde groente en aardappel moest het langst in de reeds warme oven. Halverwege die bereidingstijd schoven we mijn kabeljauwmoot op spinazie ernaast. In de magnetron maakte ik de fregola warm, die ik daarna even in een pannetje moest vermengen met parmezaan en boter. De zoete geur van tomaten deed ons watertanden.

De sausjes kregen ook een ‘tikje’ in de magnetron en toen was gang twee gereed. De procureur was ,,zoals die moet zijn: doorregen en heerlijk mals’’, aldus de vleeseter. De jus had een fruitig accent, waarin we ingekookte wijn herkenden. De geroosterde groenten hadden in de professionele keuken iets te lang in de oven gelegen. Van de drie soorten wortelen, was vooral de paarse aan de donkere kant. Partner legde een paar partjes opzij, maar verzekerde me dat hij hier geen moeite mee had.

De beurre blanc bij mijn kabeljauw was heerlijk schuimig. Het ‘zuurtje’ van de witte wijn paste uitstekend bij de stevige vis, die mooi in lamellen uit elkaar viel. De spinazie was vers, de fregola lekker romig. Een mooie combinatie, en een portie waar zelfs een stevige eter voldoende aan zou hebben.

loading

We besloten met de pannacotta met rabarber, zoals het menu ons beloofde. Even dachten we dat de rabarber plaats had gemaakt voor verse aardbeien. Op zich geen slechte ruil, maar ik houd erg van de frisheid van rabarber. Die frisheid moest nu van de zomerkoninkjes komen, want de rabarber was verwerkt in een compote, die – naar mijn smaak – ietwat aan de zoete kant was. Accentjes in witte en pure chocola maakten het dessert af.

De pannacotta was prima, alhoewel net wat aan de stevige kant. De drie vormpjes hadden niet de ‘wobble’ die in Britse kookprogramma’s gelijk staat aan een perfecte pannacotta. Terwijl ik de elementen kritisch bemonsterde, bleef het stil aan de overkant tot er geen druppeltje rabarbercompote meer over was. Toen klonk het enigszins aan de late kant: ,,Ik heb daar geen enkel probleem mee.’’

Frisone Pazzo
Burgmeester Falkenaweg 56
Heerenveen
0513-232172

loading

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Eten & drinken
Hete Soep
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct