Entertainer Ari C., ofwel André Caron, houdt het voor gezien. Door corona komen er nauwelijks boekingen voor kinderfeestjes binnen en zijn cel is te klein voor de anderhalve meter-regel. Een vaste waarde in de Blokhuispoort verdwijnt.

‘André, jongen’, zei zijn cliënt, bij wie entertainer André Caron jaren geleden als medewerker van de Thuiszorg schoonmaakte en aan wie hij over zijn leven vertelde, ‘André, als ik zo naar jou luister, dan denk ik wel eens bij mezelf: ik heb niet geleefd.’ De cliënt had zichzelf altijd weggecijferd, had haar talenten niet nagejaagd, de sprong niet gewaagd. André Caron luisterde naar de dame op leeftijd, liet haar woorden goed tot zich doordringen en wist toen: ‘Ik wil in in ieder geval kunnen zeggen dat ik het heb geprobeerd.’

En dat heeft hij. Twaalf jaar lang duurde zijn sprong. Twaalf jaar lang was Caron zelfstandig ondernemer en verzorgde hij meer dan zevenhonderd kinderfeestjes en rondleidingen in de Blokhuispoort in Leeuwarden, de monumentale gevangenis die inmiddels door de firma Boei is overgenomen en een nieuwe, culturele bestemming heeft gekregen.

Droevig gezicht

De cel waar Caron met zijn alter ego’s Ari C., de Professor en de Boef vertoefde, is nu nagenoeg leeg. Het is een beetje een droevig gezicht - het feest is overduidelijk voorbij hier. Geen kinderen, geen slingers, geen verkleedkleren, geen ranja, maar een grijze vloer, wat stofvlokken en twee oude kasten. Vandaag, om twee uur, levert hij zijn sleutel in. Dan is het echt over. Het enige aandenken aan zijn bedrijf is dan nog zijn geelgroene autootje, uitbundig versierd met stickers. ,,Als ik die eraf haal, zou je de schaduwen nog zien, dus ik laat ze maar zitten.’’

De corona-pandemie draaide zijn bedrijf, opgericht op 30 januari 2009, de nek om. Er kwamen geen boekingen binnen, het liep niet meer. Afstand houden lukt niet in zijn kleine cel. Voor feestjes aan huis bleek weinig animo. André Caron moest een moeilijk besluit nemen. Vaarwel theaterleven, vaarwel Blokhuispoort. Hij gaat verder als werknemer in de thuiszorg en als bloemist, twee parttime banen, zijn week is vol.

Caron, die ook altijd actief is als acteur bij Acta en bij de intocht van Sinterklaas, is van ver gekomen. Als jongen was hij al anders dan de rest, verlegen, teruggetrokken, in zichzelf gekeerd. Buitenbeentjes moeten het op school vaak ontgelden. Hij werd genegeerd en getreiterd, pas toen hij uit de kast kwam en op atletiekvereniging Lionitas met een vriendin het theaterpodium beklom, gleed er iets van hem af, ontdekte hij zijn kracht, namelijk: die van het entertainerschap.

Grinneken en glimlachen

Wie naar Caron luistert, zit de hele tijd te grinniken en te glimlachen. Hij zit vol typetjes en stemmetjes, vol gekke invallen en plaagstootjes. Na het succesvolle optreden bij de atletiekvereniging ontwikkelde Caron een alter ego, Ari C., een uitvergroting van zichzelf. ,,Iemand die lekker kletst, beetje beppen, beetje schmieren, laagdrempelig en vrolijk, zonder de opsmuk van een clown.’’ Hij ontwierp verjaardags-arrangementen, van basic tot ‘de luxe’, en zag tot zijn verbazing dat de luxe-arrangementen liepen als een tierelier. Vijf tot zes feestjes per week werden er geboekt. Caron bleef in de Thuiszorg werken, maar droomde ervan om fulltime met zijn bedrijf aan de slag te gaan. De voortekenen waren gunstig.

Er kwamen nieuwe typetjes bij, een boef en een professor. Daarmee wist hij kinderen lekker bang te maken. Hij was enorm dol op verjaardagpartijtjes van tienjarige meisjes, die plande hij bij voorkeur in de avond, als het schemerde. Lekker eng, lekker giebelen en gillen. Hij denkt dat hij al met al zeker zevenduizend kinderen heeft rondgeleid door de Blokhuispoort, kinderen uit heel Friesland. ,,Soms had ik nog wel eens een klus op een dorpsfeest, dan was er altijd wel een kind dat riep: ‘Heeee, dat is Ari C.!’

Intussen viel het hem niet mee om ondernemer te zijn. Het zit hem niet in het bloed. Actief op social media is hij niet. Dat staat hem tegen. Vrienden moesten hem helpen, en zonder boekhoudkundige ondersteuning was hij nergens. ,,Ik ben altijd wel een bonnetje kwijt.’’ En ja, dat gaf stress. Twaalf jaar lang. Toen corona losbrak, de boekingen stokten, de huurachterstand opliep en zijn vader ziek werd, teerde Caron in op zijn reserves. Boei schoot hem te hulp, vrienden, de Tozo-regeling, een onbekende schenker. Maar dat waren tijdelijke oplossingen. Ineens dacht hij weer aan die cliënt, die nooit had durven leven. Voor de tweede keer moest Caron springen. ,,Stop met de spanning, zei ik tegen mezelf, ga leven!’’

Kinderen

En dat doet hij, onder meer als bloemist bij Panhuis aan de Ferdinand Bolstraat, ‘de Rolls Royce onder de bloemenzaken’, zegt Caron tevreden. De afgelopen vijf maanden is hij verder druk geweest met het opruimen van kleding en rekwisieten, veel is weggegooid, maar een paar dingen heeft hij opgeslagen. Want heel misschien, een mens weet het nooit, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, kleine kans… ,,Als ik straks drie jaar niet bij mijn opslag ben geweest, weet ik genoeg, dan is het echt voorbij.’’

Geëmotioneerd: ,,In mijn hart had ik twintig jaar nog dezelfde rondleidingen en feestjes kunnen geven. Je hebt zoveel afwisseling als je met kinderen werkt, het is zo heerlijk om ze door te hebben. Wist je dat het jarige kind als het feestje thuis is altijd het vervelendst is? En dat het brutaalste kind in de Blokhuispoort nooit de donkere bunker in durft? Echt nooit! Haha!’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct