Schrijfster Janna van der Meer maakt haar debuut als dichteres. In minder woorden vertelt ze meer over zichzelf. En alles in het Fries, want dat is thuis.

Er is altijd actie op de boerderij. Naast het bestieren van hun biologische veehouderij in Haskerdijken zijn Janna van der Meer en Sjoerd Miedema dol op culturele avonturen. Zo hebben ze net de karavaan van Ontwakend landschap uitgezwaaid. Wel 35 gasten brachten de nacht door in hun weiland. Er werd gegeten, muziek gemaakt en bij het aanbreken van de dag waren het de weidevogels die de gasten toezongen. Janna: ,,Sjoerd fjouwere op it hynder by de tintsjes del, myn sus Riemke spile klarinet en ik ha gedichten foarlêzen. It wie sa moai allegear.’’

Nog zoiets leuks: deze week traden Janna en Sjoerd op als het bruidspaar tijdens de Boerebrulloft in Joure. In traditionele Friese kostuums reden ze in een prachtig versierde sjees door het dorp, op weg naar de grietman in park Herema State, die het huwelijk voltrok. Ze zijn natuurlijk niet echt getrouwd. ,,Mar it fielde wol sa.’’

Geluk hervonden

Bij Sjoerd voelt ze zich thuis, maar tegelijk is ze ook een groentje op de boerderij. Ze woont er pas een jaar of vier. Op haar website blogt ze regelmatig met verwondering over haar leven op het platteland, de melkveehouderij, het landschap, de dieren en ,,mijn boer’’. Het geluk is terug, constateert ze tevreden. ,,Dat hat fansels ek mei leafde te krijen.’’

Ze was een stadsmeisje in Oudega, Súdwest. Haar geboortedorp, hoe vriendelijk ook, paste Janna van der Meer niet goed. Ze wil de wijde wereld in. Ze studeert eerst verpleegkunde in Leeuwarden en stapt na twee jaar over naar literatuurwetenschappen in Groningen. ,,Ik hie wol dreamen mar gjin doelen.’’

Van der Meer belandt in een managementfunctie. Met haar Italiaanse echtgenoot en hun dochter Rosa woont ze in het bruisende Brabant. Het leven is goed, maar in de liefde kan ze het geluk niet vinden. Uiteindelijk strandt haar huwelijk, een trieste episode.

Ruimte als metafoor

Dat was toen. Nu is ze hier, weer thuis, waar ze de liefde herontdekte en haar familie dichtbij is. En dat weidse, uitgestrekte platteland is eigenlijk best een goede metafoor voor de ruimte die in haar leven ontstaan is voor nieuwe richtingen. Er is ruimte om haar hart te volgen. Op de boerderij lanceerde ze eerst haar bedrijfje als tekstschrijver. Daarna kwam het vrije werk: de gedichten. Het zijn soms liefdesbetuigingen aan Sjoerd of odes aan de natuur. Want kijk dan toch, hoe mooi de groepen kieviten in oktober kopjeduikelen in de lucht. Opgetogen: ,,Dan is it krekt konfetti.’’

Wanneer ze een column of ander artikel (ze werkt geregeld voor agrarische bladen) schrijft, doet ze dat met het publiek in gedachten. ,,Ik skriuw foar de lêzer.’’ Duikt ze in de poëzie, dan waait er een compleet andere wind. Het spelen met woorden, het zoeken naar klank en ritme: het steekt uiterst nauw. ,,As ik dichtsje, dan bin ik hiel egosintrysk dwaande. Dan giet it allinne mar om wat ík tink, om wat ik presiis sizze wol.’’

Haar eerste bundel, Wêzen , ligt net in de winkel. Ze dicht zichzelf dichtbij. En omdat ze hier weer Fries spreekt, wilde Van der Meer haar verzen ook in het Fries maken, al viel dat beslist niet mee. ,,Ik koe earst net iens Frysk skriuwe! Ik ha in hiel soad boeken lêzen. En mei it wurdboek yn de hân ha ik myn bêst dien om my sa persoanlik mooglik út te drukken.’’ En ja, er zit soms een zwart rafelrandje aan haar gedichten. Ze heeft schrammen opgelopen in het leven. ,,Der is fansels in soad gebeurd. Der hat in soad fertriet west.’’

loading

Beelden als woorden

De gedichten worden afgewisseld met landschapsfoto’s. Die maakte ze zelf, in een straal van 10 kilometer rond de boerderij. Met ijzel bedekt riet langs een bevroren sloot, schaduwen van wolken in het water, wuivende bomen: de beelden van haar omgeving vertellen wat over de dichteres. ,,Ik ha se makke doe’t ik noch wraksele mei it finen fan de goede wurden foar myn gedichten. De taal moast ‘eigen’ fiele en dat wie yn it begjin in probleem. It binne dêrom ek gjin yllustraasjes; se moatte wat oer my fertelle.’’

Ze is er eentje uit een geslacht van dromers. De Van der Meren uit Oudega Súdwest graven graag dieper. Haar heit is timmerman. ,,Hy hat himsels úntwikkele, siet yn de boeken. Dy kennis hat er oan ús oerdroegen. Myn famylje hat lang soarch hân mar is no hiel grutsk.’’

zen . Zijn. Wie ben je eigenlijk? Dat thema loopt als een rode draad door haar leven. Ontroerd: ,,It rjocht om te wêzen wa ast bist. Dêr ha ik lang mei ompakt. Mar ik doch dingen dy't my gelokkich meitsje, dus it giet de goede kant op. En as ik it gefoel ha dat ik wat moais makke ha, dan tilt my dat wol op.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct