Hasjwalmen en een enorme waterpijp op het festivalterrein van Kralingen.

De tijdgeest van Kralingen: 'Tegenwoordig is het op Oerol moeilijker om backstage te komen'

Hasjwalmen en een enorme waterpijp op het festivalterrein van Kralingen. FOTO JAN HEUFF

Het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos, dat vandaag (vrijdag) 50 jaar geleden begon, was de Nederlandse tegenhanger van Woodstock. Fotograaf Jan Heuff, uit Groningen en nu op Terschelling, was erbij.

Het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos, dat vandaag 50 jaar geleden begon, had de Nederlandse tegenhanger van Woodstock moeten worden. Fotograaf Jan Heuff, afkomstig uit Groningen en nu wonend op Terschelling, was erbij.

Een flink deel van het pakweg 100.000-koppige publiek kwam illegaal en dus gratis naar binnen – net als bij Woodstock, dat in augustus 1969 naar schatting een half miljoen mensen trok. ‘Kralingen’, zoals het festival in de volksmond al snel ging heten naar de plaats van handeling in het Kralingse Bos, deelde met die legendarische voorganger ook de nodige bands: Jefferson Airplane, Canned Heat, Santana, Country Joe. 

Verder waren er Europese bands uit de underground: Soft Machine, Pink Floyd, T.Rex, Supersister met de toen 20-jarige Robert Jan Stips, Engelse folkbands als Pentangle en Fotheringay, jazzmuzikanten als John Surman, Han Bennink en Misha Mengelberg en Art Ensemble Of Chicago. Plus Mungo Jerry, bekend van het hitje  In the summertime .

Vrijheidsdrang, liefde, hasjwalmen

Het speelde zich af op 26, 27 en 28 juni 1970, maar de jaren zestig woedden nog volop. Het was een echt hippiefestival, een teken van de nieuwe tijd, net als Woodstock: vrijheidsdrang, liefde, hasjwalmen. Maar Jan Heuff, 21 destijds, had er niet zo veel mee. ,,Muziek had niet zo mijn interesse in die tijd. Ja, ik was van The Beatles, niet van die ruige jongens van The Rolling Stones.”

En toch kwam Heuff op Kralingen terecht, met camera en al. Hij had zich in Groningen, waar hij vandaan kwam, bekwaamd als fotograaf, begonnen bij de roemruchte zaak Foto Steenmeijer. En in de zomer van 1970 zat hij ineens in Rotterdam, om de vakantie vierende vaste fotograaf van de krant  Het Vrije Volk  te vervangen – ,,mijn broer werkte op de redactie, vandaar.”

loading  

Die broer had hem al geadviseerd om zijn stropdas, tot dan toe nog een vast onderdeel van zijn outfit, maar af te laten, ,,dat zou niet goed vallen op zo’n linkse krant. Maar ik had al wel een flinke baard, dus ik viel op dat festival niet echt uit de toon.” Maar hij bleef ,,aan de andere kant. Ik moest zorgen dat ik mooie foto’s maakte, en dan zo snel mogelijk naar de donkere kamer. Het was niet mijn wereld.”

Oog in oog met de muzikanten

Later raakte Heuff alsnog meer geïnteresseerd in muziek. Toen hij zijn foto’s en negatieven doorvlooide, ,,kwam ik er tot mijn verbazing achter dat ik Roger Waters pal voor mijn lens had, van Pink Floyd. Dat was me helemaal niet bijgebleven.”

Hij stond oog in oog met de muzikanten, op het podium of in de coulissen. Nu ondenkbaar, toen kon het allemaal. ,,Er was geen security of dikdoenerij. Tegenwoordig is het op Oerol moeilijker om backstage te komen dan toen in Kralingen, maar er zal wel een reden voor zijn.”

Heuff was niet de enige met een camera. Ook regisseur George Sluizer en cameraman/regisseur Jan de Bont waren ter plekke om het festival vast te leggen. Een bewerkelijke operatie, die de documentaire  Stamping Ground  opleverde.

loading

Maar terwijl de verliezen bij Woodstock aardig werden goedgemaakt door de gelijknamige film en de bijbehorende driedubbelelpee met live-opnamen (er kwam nog een dubbelaar achteraan), mislukte die zet bij Kralingen. Die film kreeg maar een beperkt bereik, onder andere door matig geluid, en er verschenen wel platen met live-opnamen, maar dat waren  bootlegs  ofwel illegale releases, waar de organisatie geen cent van zag.

Mooie herinneringen

Met die organisatie kwam het goed. Kralingen was een van de eerste festivals van concertorganisator Mojo Concerts, opgericht door Berry Visser. Mojo is nog steeds de belangrijkste speler op concerten- en festivalgebied in Nederland, en Visser, een vermogend man inmiddels, is met pensioen. ,,Ik heb nog koffie met hem gedronken, uit een plastic bekertje weliswaar”, zegt Heuff.

Ook al hoorde hij niet bij de subcultuur in kwestie, Kralingen heeft een onuitwisbare indruk op hem gemaakt. Van ,,die mooie zangeres van Jefferson Airplane, je moet maar niet opzoeken hoe ze er nu uitziet” (Grace Slick, Heuff portretteerde haar op vliegveld Zestienhoven) tot The Byrds, de band die hij een dag voor het festival voor de lens kreeg in Delfshaven – ,,dat zal wel een publiciteitsstunt zijn geweest”.

En van de modderpoelen – ,,op het laatst het lot van ieder festival, dat was op Woodstock ook zo” – tot zijn klauterpartij in een lichttoren.

loading  

,,Ik had hoogtevrees. Omhoog ging nog wel, maar de afdaling probeerde ik zo lang mogelijk uit te stellen. De man die dat ding bediende, zal ook wel gedacht hebben: ‘wat moet die vent daar’, en sommeerde me op het laatst om naar beneden te komen. Daar heb ik nog wel eens van gedroomd. Ik heb altijd de herinneringen aan Kralingen gekoesterd. En misschien zijn die in de tussentijd ook steeds mooier geworden.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct