Ooit zat ik op een managementcursus waar we ‘kwadranten’ moesten intekenen. Hoe het precies zat, weet ik niet meer precies, maar de moraal van het verhaal was als volgt: korte termijn-dingen die haast hebben maar niet belangrijk zijn, dringen zich aan ons op. Daardoor laten we lange termijn-plannen- die-wel-belangrijk-zijn liggen, schuiven die voor ons uit. En zo blijven we ons met futiliteiten bezighouden en doen we niet de dingen die echt zouden moeten.

Pleisters, boodschappen, sociale verplichtingen, de kliko aan de weg zetten (en weer terug!), de poort vegen, de auto wassen, stofzuigen, kleinigheden houden me bij de grote dingen des levens vandaan. Eerst komt Twitter, dan de krant en wie weet, daarna, als ik eraan toe kom, toch maar eens Moby Dick lezen.

Toen ik onlangs voor de krant een literaire avond met schrijver Peter Buwalda in Sneek bijwoonde, raakte ik onder de indruk van zijn vastberadenheid. Hij zit in een echt heel goed, vastberaden en inhoudelijk sterk en betekenisvol kwadrant! Hij leest geen ditjes en datjes meer, maar heeft voor zichzelf een lijst van tweeduizend boeken uit de wereldliteratuur opgesteld. Die is hij nu allemaal aan het lezen, systematisch werkt hij zijn lijst af, ’s avonds, met een glas water in de aanslag.

Ik dacht: ja! Ja! Dat ga ik ook doen! Ik zou beginnen met Moby Dick , die had ik toch al in huis. Ik pakte een kussen, koos een hoek van de bank, opende het boek en toen kwam mijn dochter, die een bloedneus had. Doekje, sussend woordje en weer door. Zoon voor mijn neus: waar zijn rugbyschoenen waren. Daar en daar. De telefoon ging, het was zes uur, men had honger, de hond moest uit, er was een persalarm, het journaal begon, de buurman aan de deur, mijn vader aan de lijn. Moby Dick dobberde eenzaam op zee. Zonder mij.

Verdorie.

En bleef het maar bij lezen. Het gaat bijna bij alles zo. Mijn korte-termijn-kwadrant haakt me pootje, bij alles wat ik onderneem.

Een voorbeeld. Wij dachten, hup, we gaan proberen om minder plastic te gebruiken. Tasjes mee naar de winkel dus, geen rietjes meer, geen ballonnen. Kijk ik deze week de Netflix-documentaire Seaspiracy ; blijkt dat dat helemaal geen zoden aan de dijk zet, dit korte-termijn-goede-gedrag, het gaat bij de gevreesde plastic soep die onze wereldzeeën bedreigt om weggegooide vissersnetten en ander vissersmateriaal. Stoppen met vis eten dus of, beter nog, meevaren met de Sea Shepherd Society van warrior Paul Watson, dat is pas nuttig!

Maar ja, de kinderen dan, wat moet ik met mijn kinderen? Die kunnen moeilijk meevaren, die zijn leerplichtig, en trouwens, die willen helemaal niet mee met hun moeder de activist, want midden op de oceaan hebben ze geen wifi natuurlijk en rugbyen kan je er ook al niet.

Hoe te leven, vroeg ik mezelf een tikje wanhopig bij het tandenpoetsen af. Hoe de wereldliteratuur door te nemen, hoe een goede lezer te zijn, hoe een goede burger, hoe een goed mens? Ik wil oceanen en dolfijnen redden, ik wil Moby Dick lezen, geen Twitter! Ik spuugde de tandpasta uit en tuurde het putje in. In het donker glinsterde iets. Morgen zou ik opnieuw beginnen, ja, morgen zou ik een andere kwadrant in stappen.

kirsten.van.santen@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct