Kirsten van Santen.

City of Just Passing Through

Kirsten van Santen. FOTO ANNET EVELEENS

De badjuf zat dinsdagavond achter het loket van het Stienser zwembad glimlachend naar het scherm van haar telefoon te kijken, toen ik haar ruw uit haar droom moest halen. ,,Jullie gaan dicht.’’

Ze zette grote ogen op. ,,Nee toch? Wij niet toch?’’ Jawel, zei ik grimmig. ,,Jullie ook, dat gaat Rutte straks op zijn persconferentie aankondigen.’’

Aan de zwembadrand stonden een paar waterpoloërs met hun kolossale armen te molenwieken – ‘opwarmen’, heet dat – en we hadden het er even over. Balen, zeiden ze in koor, want dat uurtje zwemmen is fijn, niet alleen voor het lichaam, maar ook voor de geest.

Na ons trainingsuurtje kwamen de aquasporters in hun met bloemen gedecoreerde badpakken binnen getrippeld: een vrolijk groepje oudere dames die iedere dinsdagavond op woeste muziek met drijfmiddelen in de weer is, onder aanvoering van een afgetrainde badjuf die de vrouwen tot grote hoogten weet op te zwepen. Ook deze dames toonden zich beteuterd. ,,Wat moatte wy no?’’

Leeuwarden is op dit moment vooral een City of Nothing

Toen ik door ratelende slierten regen heen terugreed naar Leeuwarden en de skyline van de stad op zag doemen, wist ik: niemand hoeft hier de verveling te vrezen want dít is toevallig wel de City of Literature! Potverdorie! Je zou het misschien niet zeggen, maar hier zindert het van poëzie en proza, net als in Melbourne en Barcelona, in Seattle of Milaan. Hier wordt gelezen en voorgedragen, hier wordt het boek geëerd en dat merk je op iedere straathoek, op scholen, in schouwburgen, op billboards, gewoon op straat, nou ja, overal.

De adrenaline van 100 baantjes borstcrawl was me denk ik een beetje naar het hoofd gestegen. Of misschien waren het de chloordampen, want toen ik over de rondweg langs Bilgaard reed, nieste ik een paar keer (chloor) en kwam ik weer een beetje tot mezelf. Laten we wel wezen: Leeuwarden is op dit moment vooral een City of Nothing. Een City of Shopping misschien, een City of Hanging Around wellicht. Of een City of Just Passing Through, maar zeker geen City of Literature.

Juist in deze rare, lege, merkwaardige, saaie, akelige anti-culturele coronatijd had de organisatie achter dit op zich hartstikke fraaie Unesco-predicaat zijn relevantie aan kunnen tonen. Want nu er niks kan en mag, is er altijd nog… de literatuur! Zwemmen kunnen we niet, een voorstelling bezoeken evenmin en feestjes zijn al helemaal uit den boze, maar we kunnen nog wel reizen vanuit onze leunstoel en anderen ontmoeten met een… boek!

Dit was hét moment geweest voor podcasts en live-streams, voor lispelende dichters op straathoeken, voor digitale leesclubs, voor spannende een-op-een-ontmoetingen met auteurs. Nodig Joost Oomen uit, die deze maand debuteert met zijn knotsgekke roman Het perenlied , zet die jongen op een kar, rijd hem rond, laat hem van de Oldehove af naar beneden schreeuwen. Waar zijn de corona-dagboeken van Friese schrijvers? Waar blijven de dagboeken van onze eigen denkers? Van onze werkloze toneelschrijvers? Waar zijn de korte verhalenbundels? Gebruik de Omrop als kanaal! De krant! Kom met een nieuw tijdschrift, leesvoer voor eenzame herfstavonden. Zoek een sluipweg!

Het is te stil rondom City of Literature. Dat is ontzettend spijtig. Wat zou het mooi zijn als in Leeuwarden de literatuur leeft en sprankelt, misschien júíst wel in tijden van tegenwind. Maar goed, met een beetje mazzel duurt deze lockdown, al dan niet gedeeltelijk, nog tot ver in het voorjaar. Alle tijd dus nog, beste organisatie, om met iets te komen. Alsjeblieft, doe het voor de Stienser waterpoloërs, voor de bejaarde aquajoggers, doe het voor mij: voer ons weg uit dit onzalige nu! Geef ons literatuur!

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct