Onze man in Pyeongchang: 'Werkdagen van 14, 15, 16 uur zijn heel normaal'

Iedere dag stellen wij drie vragen aan onze sportverslaggever Johan Stobbe in Pyeongchang. Hij vertelt over de openingsceremonie, welke wedstrijden hij gaat volgen en zijn verwachtingen van de komende weken.

Gisteren de teleurstellende relay-prestaties van de shorttrackers. Werkt dit bij iemand als Sjinkie Knegt juist extra motiverend om individueel beter te presteren?

Ik denk dat een sporter als Sjinkie Knegt geen extra motivatie nodig heeft. Maar wie weet, met revanchegevoelens kan ie misschien nog meer. Al betwijfel ik dat. Als je ook zag hoe hij gisteren in twee rondjes tijd een gigantisch gat nog dichtte en nog een alles-of-niets-aanval deed, dan weet je dat hij in topvorm is.

Dat er Koreaanse fans bagger hebben gespoten op zijn sociale media vanwege een foto waarop hij volgens hun zijn middelvinger uitsteekt, kan wellicht ook nog wat extra motivatie geven. Maar nogmaals, ik denk dat hij die niet nodig heeft. We gaan dit toernooi sowieso nog wel van hem horen.

In hoeverre zijn de Spelen topsport voor een sportjournalist? Hoe lang zijn je dagen?

Voor sportjournalisten is het verslaan van Olympische Spelen het mooiste wat er is. Een van mijn mooiste sportwedstrijden, misschien wel de allermooiste, was de olympische ijshockeyfinale van Vancouver 2010. Canada dat in extremis won van de Verenigde Staten en het wonderkind van Canada dat de winnende goal scoorde. Wie kan nou zeggen dat ie daarbij was. Ik dus, omdat ik vroeger besloot sportjournalist te worden. Dat is toch fantastisch?

Hard werken is het wel. Keihard. Op adrenaline doorgaan. We klagen niet, maar de dagen zijn lang. Zeker omdat het schaatsen en shorttracken allemaal in de avonduren plaatsvindt en we door de acht uur tijdverschil met Nederland geen strakke deadline hebben. In principe kun je tot een uur of vijf, zes in de ochtend hier nog verhalen doorsturen. Als je dat doet, ga je op den duur wel kapot.

Want om negen uur in de ochtend schuif ik aan bij het ontbijt, daarna deze vragen beantwoorden, een training bezoeken of een interview houden, even wat eten, een filmpje schieten, verhalen uitwerken en naar de schaats- of shorttrackbaan voor de wedstrijden. Voordat ik terug ben in het hotel is het vrijwel altijd al ver na middernacht, zeker op wedstrijddagen. Reken maar uit, werkdagen van veertien, vijftien, zestien uur zijn heel normaal. En dan schiet het avondeten er meestal bij in. Je moet eten wanneer je kunt, want je weet tijdens de Spelen nooit wanneer je weer wat krijgt.

Een collega van het ANP heeft het record van de langste werkdag. Hij stapte van de week om zeven uur in de bus naar de bergen voor Cheryl Maas en keerde rond vier uur ’s nachts terug vanuit het Heineken Huis, waar hij de huldiging van Ireen Wüst en Marrit Leenstra bijwoonde voor een stukje.

Op adrenaline lukt dat. In 2010 na de eerder genoemde ijshockeyfinale maakte ik nog een verhaal. Wij waren toen nog middagkrant, dus ik had een kaart gekregen, Een collega naast me was wat eerder klaar, maar zou nog voor de lol een columpje tikken. Ik keek zo nu en dan op zijn scherm, maar dat bleef leeg. Toen ik een uur later op de verzendknop drukte en het laatste stukje van mijn eerste Winterspelen verstuurde, voelde ik alle energie uit mijn lijf lopen. Ik vertelde mijn buurman wat ik voelde. ‘Dat had ik een uur geleden’, zei hij. 

Wat ga je vandaag voor ons bezoeken?

Vandaag is het weer schaatsen. Kijken hoe Marrit Leenstra alle huldigingen heeft doorstaan. Misschien kan ze stunten op de 1000 meter, maar de concurrentie is moordend.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven