Legendarische strafschoppen op een saai toernooi

Het WK van 1990 was een tranendal van slechte wedstrijden. Het Nederlands elftal, met alle sterren van het EK twee jaar eerder, bleek los zand onder bondscoach Leo Beenhakker en ging roemloos af. Toch werd het toernooi opgesierd met twee opmerkelijke momenten, allebei strafschoppen. Legendarische penalty’s in de WK-geschiedenis.

Het verhaal van die twee strafschoppen begint in de groepswedstrijd van Argentinië, regerend wereldkampioen, tegen de Sovjet Unie in Napels. Na tien minuten botst keeper Nery Pumpido, onbetwist eerste man, met oud-FC Groningen-speler Andrej Zygmantovich. Hij breekt daarbij zijn been. Sergio Goycochea is Pumpido’s vervanger. Goycochea staat bekend als een freak waar het aankomt op strafschoppen. Hij weet alles van eventuele tegenstanders.

Kunststukje

Dat legt Argentinië in het verdere verloop van het toernooi geen windeieren. In de kwartfinale tegen Joegoslavië sleept de doelman zijn ploeg door de noodzakelijke penaltyserie en hij herhaalt dat kunststukje nog eens in de halve eindstrijd tegen gastland Italië. Goycochea houdt Roberto Donadoni en Aldo Serena van scoren af, Argentinië gaat opnieuw naar de finale.

Dit alles even ter inleiding van de twee meest bijzondere strafschoppen uit de historie van het WK, toevallig genomen op hetzelfde toernooi. We gaan terug naar de apotheose van Argentinië-Joegoslavië. Diego Maradona is nog steeds de grote ster en er op gebrand ‘zijn’ wereldtitel in Italië te verdedigen. Hij is tevens een betrouwbaar penaltyschutter. Maar eerder dat seizoen stond hij met Napoli in de eerste ronde van de UEFA-cup tegenover Sporting Lissabon.

Na een tweede 0-0 gelijkspel moesten er strafschoppen worden genomen om de beslissing te forceren. Maradona nam er ook eentje. In het doel van Sporting stond de Joegoslaaf Tomislav Ivkovic. Die is niet vies van een intimidatietje meer of minder en tartte de grote Maradona door tegen hem te roepen dat hij wil wedden om honderd dollar dat hij het schot stopt. De Argentijn nam de weddenschap aan en … miste. Stojkovic kreeg inderdaad het afgesproken bedrag later in de kleedkamer. Napoli ging overigens door, het nam de penalty’s uiteindelijk beter (4-3).

Joegloslavische blufkikker

Het geintje is Stojkovic natuurlijk niet vergeten als Diego Maradona in de kwartfinale van het WK weer vanaf de middenlijn naar de stip loopt. De Joegoslavische blufkikker loopt enkele meters naar voren en roept: ,,Hé, quitte of dubbel?’’ Maradona overweegt even en denkt dan: ‘ik mis natuurlijk niet twee keer tegen dezelfde keeper’. Hij accepteert opnieuw. Tomislav Ivkovic stopt ook deze penalty van de grote kleine Argentijn en verdient tweehonderd dollar. Zijn collega Sergio Goycochea redt echter zijn aanvoerder door er meer te stoppen. Argentinië is door, Ivkovic slechts een douceurtje rijker.

Wanneer Argentinië in de finale net als vier jaar eerder tegen West-Duitsland staat, krijgt de wereld een afschuwelijk saaie en veel te harde wedstrijd voorgeschoteld. De Argentijn Pedro Monzon valt de twijfelachtige eer te beurt de eerste speler in de WK-historie te zijn die uit het veld wordt gestuurd. Hij zal vlak voor het eindsignaal gevolgd worden door teamgenoot Gustavo Dezotti. De Zuid-Amerikanen maken er een zooitje van met veel overtredingen en voortdurend gemekker tegen de Mexicaanse scheidsrechter Edgardo Codesal, die hen vanwege de gemeenschappelijke taal natuurlijk goed kan verstaan. De man raakt er zichtbaar meer en meer door geïrriteerd.

Woedende volksoploop

In de 85ste minuut ziet de kleine Mexicaan zijn kans schoon. Rudi Völler heeft in het strafschopgebied de bal aan de voet en wordt verdedigd door Roberto Sensini. Die doet niet zo veel fout, maar Völler gaat er voor de zekerheid toch maar bij liggen. Codesal is er als de kippen bij: strafschop! Wat volgt is een woedende volksoploop van Argentijnse spelers, Diego Maradona voorop. Dat duurt minuten.

In die tijd ontvouwt zich aan de zijlijn een heel ander schouwspel. De Duitse aanvoerder Lothar Matthäus is zijn coach Franz Beckenbauer koment opzoeken en wijst naar zijn rechtervoet. Matthäus is de nummer één voor het nemen van een strafschop, maar heeft deze wedstrijd vertrouwd op zijn zo lekker zittende, maar volslagen versleten adidasjes.

Gedurende het duel heeft de slijtage nog ernstiger vormen aangenomen. De rafels hangen erbij en een vetergat is gescheurd. Matthäus zegt tegen Beckenbauer dat hij zo de penalty niet wil nemen. Hij wijst naar Andreas Brehme, die kan hem wel schieten. Bij navraag van de coach knikt Brehme. Hij loopt kalmpjes naar het Argentijnse strafschopgebied en neemt de bal in handen. De wereld kijkt ademloos toe. Wordt dit de beslissing? Brengt dit schot de Duitsers de wereldtitel?

Psychologische spelletje

Andy Brehme is een sluwe vos, door alle wateren gewassen. Als hij oog in oog staat met dè penaltykiller van het toernooi, Sergio Goycochea, weet hij dat die alles van hem weet. Als het op penalty’s aankomt dan. Brehme besluit het psychologische spelletje mee te spelen. Hij is linksbenig en daar, weet hij, is Goycochea van op de hoogte. Maar wat gaat de Argentijn doen als hij ineens met rechts gaat trappen? Finale van het WK, vijf minuten voor tijd bij de stand 0-0. Je moet het maar durven! Het is een ‘mindgame’ van buitengewone proporties.

Brehme stelt zich zo achter de bal op dat duidelijk is dat hij met rechts gaat schieten. Beckenbauer en de Duitse spelers geloven hun ogen niet. Sergio Goycochea gelooft de zijne evenmin. Bij de Argentijnse goalie slaat plots de twijfel toe. Brehme neemt zijn aanloop, Goycochea denkt nog dat de Duitser op het allerlaatste moment toch met zijn sterke linkervoet zal schieten en blijft staan.

Brehme tikt de bal met binnenkant rechts naar de rechter benedenhoek, waar Goycochea niet verschijnt. Goal, 1-0 en Duitsland is wereldkampioen.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement